II OSK 1598/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ sędzia Alicja Plucińska-Filipowicz Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 337/06 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 337/06 oddalił skargę T. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że T. M. w dniu [...] została skierowana na badania celem rozpoznania choroby zawodowej - niedowładu [...], zaburzenia głosu. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] nr [...] stwierdzono brak podstaw do rozpoznania tej choroby zawodowej. U badanej rozpoznano zaburzenia czynnościowe głosu pod postacią [...] oraz przewlekły [...]. Natomiast nie rozpoznano zmian w narządzie głosu o typie [...], wtórnych zmian [...], niedowładów [...]. Rozpoznane zaburzenia czynnościowe głosu są spowodowane nieprawidłową emisją głosu i nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Przewlekły [...] zaś jest spowodowany przebytymi procesami zapalnymi poinfekcyjnymi. Po badaniach przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., jako jednostce orzeczniczej drugiego stopnia, wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W orzeczeniu tym wskazano, iż różnego stopnia [...] występujące w różnym czasie i różnym stopniu nasilenia, nie mające charakteru trwałego, są charakterystyczne dla stwierdzonej u pacjentki [...], które to schorzenie nie występuje w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. w dniu [...] wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u T. M. choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Organ uznał, iż praca zainteresowanej łączyła się z narażeniem na wzmożony wysiłek głosowy, jednak samo narażenie zawodowe nie może być podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej. Konieczne jest również rozpoznanie i stwierdzenie etiologii zawodowej schorzenia przez uprawnione jednostki medyczne. W rozpatrywanej sprawie jednostki orzecznicze jednak nie rozpoznały u strony choroby narządu głosu objętej aktualnym wykazem chorób zawodowych. T. M. odwołała się od powyższej decyzji wskazując, iż nikt wcześniej nie zwrócił uwagi na jej nieprawidłową emisję głosu. Badania w IMP w Ł. przeprowadzone były po pobycie skarżącej w sanatorium, więc nie oddają normalnego stanu jej głosu. Nie zgodziła się również ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu decyzji, iż nie wyraziła zgody na ponowne badanie w Ł.; faktycznie jedynie poinformowała jednostkę orzeczniczą o przyczynie uniemożliwiającej jej przyjazd. Ponadto IMP w Ł. nie odnotował okoliczności, że wykonywanie zawodu ma wpływ na stan narządu głosu, co wykazały badania w Szpitalu Klinicznym nr [...] na Oddziale Foniatrii i Audiologii w P.. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji, konstatując, iż stwierdzone zamiany morfologiczno-czynnościowe w obrębie krtani nie dają merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. M. powołała się na badania z dnia [...], w których stwierdzono "przewlekły nieżyt krtani, [...] oraz brak [...]. W/w zmiany mogą być związane z wykonywaniem zawodu nauczyciela". Na rozprawie skarżąca przedłożyła kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...]. Rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż skarżąca skorzystała z możliwości weryfikacji orzeczeń lekarskich w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Zarówno badania przeprowadzone przez [...] Centrum Medycyny Pracy w P. jak i przez IMP w Ł. nie potwierdziły rozpoznania choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych. W ocenie Sądu organy administracyjne prawidłowo uznały, iż w warunkach pracy skarżącej możliwe było wystąpienie choroby zawodowej, jednak w sytuacji braku stwierdzenia objawów schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, nie stwierdziły choroby zawodowej. Sąd pierwszej instancji powołując się na poz. [...] wykazu chorób zawodowych wskazał, że dysfonia kwalifikująca do uznania choroby zawodowej winna być trwała, zatem zarzuty, iż pobyt w sanatorium miał wpływ na wyniki badań w IMP w Ł. nie są zasadne. U skarżącej nie stwierdzono również pozostałych schorzeń wymienionych w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Zdaniem Sądu uzasadnienia decyzji obu instancji są wnikliwe i spójne. Odnoszą się zarówno do orzeczeń lekarskich, jak i do przedstawionej przez skarżącą dokumentacji medycznej. T. M., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1) art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a. - przez przyjęcie, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ administracji publicznej wydał prawidłową decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej oraz nie uwzględnienie przedłożonej na rozprawie karty informacyjnej, z której wynika, że stan jej zdrowia wymaga dalszego postępowania w Centrum Medycyny Pracy ze wskazaniem na wystąpienie choroby zawodowej; 2) § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych przez nie uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji faktu, iż w związku ze złożonym przez skarżącą wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia, które pozwoliłoby na zweryfikowanie decyzji organu I stopnia, badanie takie nie zostało przeprowadzone, a wydana decyzja narusza prawo oraz istotny interes strony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej T. M. podniosła, że Sąd pierwszej instancji pominął istotne błędy w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, tj. fakt nie przeprowadzenia niezbędnych badań, które stanowiłyby podstawę weryfikacji orzeczenia pierwszego stopnia. W konsekwencji decyzja Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej wydana została z naruszeniem prawa. Skarżąca, korzystając z uprawnienia wynikającego z § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia, zgłosiła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Z treści opinii IMP w Ł. wynika, że z uwagi na jednorazowe badanie skarżącej, nie można było zweryfikować opinii jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia. Skarżąca podkreśliła, że od szeregu lat pozostaje pod stałą opieką lekarza foniatry i otolaryngologa. Schorzenie na które cierpi jest efektem pracy zawodowej i kwalifikuje się jako choroba zawodowa określona pod poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Ponadto opinia lekarska wydana na podstawie badania przeprowadzonego w dniu [...], stwierdza, iż u skarżącej nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia, jednak wobec faktu, że od roku przebywa ona na emeryturze, wysiłek głosowy nie był przyczyną nasilenia zaburzenia głosu. Te twierdzenia są sprzeczne ze stanem faktycznym, bowiem w tym okresie skarżąca nadal pracowała jako nauczyciel (umowa zlecenia). Pobyt skarżącej w sanatorium miał z pewnością wpływ na wynik badań przeprowadzonych w IMP w Ł.. Na koniec skarżąca zauważyła, że nie mogła się stawić na wyznaczone drugie badania w IMP w Ł., z przyczyn od niej niezależnych. Fakt ten nie może stanowić, iż postępowanie orzecznicze w sprawie rozpoznania choroby zawodowej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast w myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Z powyższych przepisów wynika, iż do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. W świetle treści powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżąca zarzuciła naruszenie § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Mimo braku precyzyjnego wskazania aktu prawnego nie budzi wątpliwości fakt, iż chodzi o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zatem ta wada skargi kasacyjnej nie dyskwalifikuje jeszcze omawianego zarzutu. Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że przepis § 7 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia dotyczy wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Zatem jest on stosowany przez organy administracji publicznej w prowadzonym przez nie postępowaniu administracyjnym, natomiast nie znajduje on zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje bowiem ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 powyższej ustawy jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem powołanie w skardze kasacyjnej § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować tego zarzutu jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kolejny zarzut dotyczy już naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie przekazał skargi wraz z aktami sprawy. Zatem niniejszy przepis reguluje jedną z podstawowych zasad postępowania sądowego, iż wyrok może być wydany po przeprowadzeniu rozprawy. Według tego przepisu sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że podstawą orzekania jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego. Zatem sąd administracyjny rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wobec tego co do zasady sąd nie uwzględnia zmiany stanu faktycznego, która nastąpiła po wydaniu decyzji. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji wydał wyrok po przeprowadzeniu rozprawy i rozpatrzył sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wobec tego zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., jest niezasadny. Strona skarżąca nie zarzuca bowiem, że Sąd pierwszej instancji wykroczył poza dopuszczalny zakres rozpoznania i orzekania, lecz naruszenia niniejszego przepisu dopatruje się w błędnym przyjęciu przez Sąd, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ administracji wydał prawidłową decyzję oraz w nieuwzględnieniu przedłożonej na rozprawie karty informacyjnej z dnia [...], a więc karty wstawionej po dniu wydania zaskarżonej decyzji. Również nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Niniejszy przepis stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 u.s.a.) dokonywana jest przez sąd w pełnym zakresie. Granice rozpoznania wyznaczone są wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez sąd, które stanowi ogół elementów stosunku administracyjnoprawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Zatem do naruszenia tego przepisu doszłoby, gdyby Sąd I instancji wyszedł poza granice sprawy. Skarżąca natomiast nie kwestionuje, iż Sąd orzekał w granicach sprawy administracyjnej. Zarzut naruszenia niniejszego przepisu został zatem wadliwie postawiony. Kwestia prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz uwzględnienia złożonych na rozprawie dokumentów nie podlega ocenie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.