II OSK 16/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2111/15 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2111/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] (Spółka) na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak ustalił to w powyższym wyroku sąd pierwszej instancji [...] (Wspólnota) w dniu 2 kwietnia 2015 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażem podziemnym, parkingiem naziemnym i infrastrukturą techniczną, zagospodarowaniem terenu i zjazdami na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...],[...],[...]i [...] z obrębu [...] położonej w Warszawie ul. [...]. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., "K.p.a."), wedle którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Prezydent m. st. Warszawy odmówił – na podstawie art. 61a K.p.a. – wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W motywach powyższego postanowienia wskazano, że [...] w Warszawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a dzień później złożył wniosek o wznowienie postępowania. Odmowę "wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia" argumentowano tym, że źródłowa decyzja nie stała się ostateczną. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Wspólnota, a rozpoznający je Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II instancji w swym postanowieniu wskazał, że przepisy art. 61 i 61a K.p.a. dotyczą "zwykłego postępowania administracyjnego", natomiast [...] złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. W ocenie Wojewody przepisy art. 61 i 61a K.p.a. nie mają zastosowania w postępowaniu wznowieniowym, natomiast w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy rozdziału 12 Działu II K.p.a. dotyczące wznowienia postępowania, na marginesie zaznaczając, że organ I instancji prawidłowo argumentuje w uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia, iż postępowanie można wznowić w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, przyznając, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie posiadała przymiotu ostateczności z uwagi na złożenie odwołania przez [...]. Skargę do WSA w Warszawie na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2015 r. złożyła Spółka wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez uchylenie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania na wniosek złożony w stosunku do decyzji nieostatecznej. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. W pierwszej kolejności w wyroku zawarto oczywiście omyłkowo, że "rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu". W motywach tego wyroku stwierdzono dalej, że prawidłowo organ II instancji uchylił postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy i wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., jak bowiem słusznie zauważył wniosek o wznowienie dotyczył decyzji nieostatecznej – decyzja Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie posiadała przymiotu ostateczności z uwagi na złożenie odwołania przez [...]. Nadto sąd pierwszej instancji podzielił pogląd Wojewody, że przepisy art. 61 i art. 61a K.p.a. nie mają zastosowania w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem tegoż sądu, jeżeli w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe wznowienie postępowania, organ winien skorzystać z art. 149 § 3 Kodeksu, a nie z art. 61a K.p.a. Za uchyleniem postanowienia organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przemawiać miała – zdaniem sądu a quo – konieczność zastosowania właściwych przepisów proceduralnych oraz uwzględnienia kwestii złożenia wniosku o wznowienie postępowania od decyzji nieostatecznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła reprezentowana przez pełnomocnika Spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) "naruszenie zasady postępowania przed sądami administracyjnemu, określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na postanowienie Wojewody Mazowieckiego naruszające przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 16 § 1 i 8 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik postępowania sądowego". Wskazując na powyższe, strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonego postanowienia Wojewody Mazowieckiego, a także zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że Spółka na podstawie udzielonego jej pozwolenia rozpoczęła inwestycję, a obecnie zbywa już wykonane lokale. Źródłowa decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona inwestorowi w dniu 20 marca 2015 r., co oznaczało, że termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 3 kwietnia 2015 r. Środki zaskarżenia od powyższej decyzji wniosła Wspólnota, która nie uczestniczyła w postępowaniu, podmiot ten w dniu 1 kwietnia 2015 r. wniósł odwołanie, by dzień później złożyć wniosek o wznowienie postępowania. W dacie wnoszenia wniosku o wznowienie źródłowa decyzja nie była ostateczną. Wojewoda nie uwzględnił odwołania, a decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczną w dniu [...] lipca 2015 r. Uchylając postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania Wojewoda Mazowiecki – zdaniem Spółki – naruszyć miał przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ wniosek o wznowienie wniesiono w dniu, w którym źródłowa decyzja nie miała waloru ostateczności. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki niewłaściwe zastosowanie przez sąd wojewódzki przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa polegało na tym, że sąd ten nie stwierdził, iż błędne powołanie podstawy prawnej przez Prezydenta m. st. Warszawy nie miało wpływu na wynik jego rozstrzygnięcia, tj. na odmowę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrok sądu pierwszej instancji naruszać ma przepis art. 16 § 1 K.p.a., który zawiera zasadę ogólną trwałości decyzji ostatecznej, co skarżąca kasacyjnie Spółka rozumie jako niedopuszczalność dowolnego wszczynania i prowadzenia postępowań nadzwyczajnych wobec ostatecznych i wykonalnych decyzji administracyjnych, gdyż naruszać to ma bezpieczeństwo obrotu i pewność praw nabytych przez stronę. Wniosek Wspólnoty oczywiście był nieuprawniony, a ponadto słuszność rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji nie była podważana tak przez organ II instancji, jak i przez sąd wojewódzki. "Utrzymanie w mocy" zaskarżonego postanowienia w tej sytuacji narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Na wsparcie swej argumentacji przywołano kilka fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych. Niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa polegać miało na tym, że sąd pierwszej instancji nie stwierdził, iż błędne powołanie przez organ I instancji podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia nie miało wpływu na wynik jego rozstrzygnięcia, to jest odmowę wznowienia postępowania. Ponadto w efekcie pozostawiono w obrocie prawnym postanowienie Wojewody naruszające art. 16 § 1 i art. 8 K.p.a. w ten sposób, że ponownie musi być prowadzone postępowanie w przedmiocie niewątpliwie bezpodstawnego wniosku o wznowienie postępowania. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Podkreślenia wymaga raz jeszcze, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Oznacza to, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie wskazała konkretny przepis, który w jej opinii został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zbadania, czy w sprawie nie naruszono także innych przepisów, nawet jeżeli okoliczności sprawy wskazują na takie prawdopodobieństwo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2006 r., II OSK 1176/05, LEX nr 289299). Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej nie jest ponadto uprawniony do badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., FSK 258/04, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 7, s. 53). B. W realiach przedmiotowej sprawy kontroli sądu wojewódzkiego podlegało postanowienie Wojewody Mazowieckiego uchylające postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie "odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania", a nie odmowy wznowienia postępowania, jak to w skardze kasacyjnej wywodzono, i przekazujące organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia. W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia powołano się na art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Z drugiego z tych przepisów wynika m. in. wyłącznie to, że wojewoda jest organem architektoniczno-budowlanym wyższego stopnia w stosunku do starosty. Zasadniczą podstawą uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania mu przez Wojewodę mazowieckiego sprawy do ponownego rozpatrzenia była konstrukcja znajdująca się w art. 138 § 2 K.p.a., stanowiącym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, że "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Naruszenia odnośnie tego przepisu w skardze kasacyjnej nie podniesiono, przeto orzekający obecnie Sąd nie może, wskutek treści art. 183 § 1 Ppsa, poddać kontroli zaskarżony wyrok w tym aspekcie. C. Skarżąca kasacyjnie Spółka ogranicza podstawę kasacyjną do zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa wskutek niewłaściwego zastosowania i oddalenia jej skargi, mimo że zaskarżone postanowienie miało naruszać przepisy art. 145 § 1 pkt 4, art. 16 § 1 i art. 8 K.p.a. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa tylko wówczas okazałby się skuteczny, gdyby trafne były dalsze zarzuty skargi kasacyjnej. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Spółka chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a których to uchybień miał wadliwie nie dostrzec sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia tych przepisów były tego rodzaju, że mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzyganej przez sąd pierwszej instancji. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. D. Z powyższych względów ocenić przyjdzie, czy zaskarżone postanowienie narusza wyłuszczone w skardze kasacyjnej przepisy K.p.a. Jak to uprzednio wskazano postanowienie Wojewody Mazowieckiego zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., to tzw. orzeczenie kasacyjne organu wyższego stopnia w administracyjnym toku instancji, połączone ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Istota takiego orzeczenia wyraża się przede wszystkim w tym, że w wyniku postanowienia organu II instancji nie nastąpiło merytoryczne "załatwienie sprawy". Ponadto wydanie orzeczenia kasatoryjnego oznacza stwierdzenie przez organ wyższego stopnia na podstawie dostrzeżonych wadliwości postępowania i samego postanowienia organu I instancji, że nie mogło ono stać się ostateczne. Postanowienie kasatoryjne organu charakteryzuje się ponadto tym, że kończyło ono postępowanie zażaleniowe, utrzymując jednocześnie stan sprawy w toku, albowiem postępowanie administracyjne w tej kwestii nadal się toczy. Jest ono z tej racji orzeczeniem czysto procesowym, "międzyinstancyjnym", nie załatwia sprawy co do istoty (por. uchwałę Sądu Najwyższego 7 sędziów - zasada prawna, z dnia 19 stycznia 1983 r., III AZP 7/82, OSNC 1983, nr 9, poz. 127). Orzeczenie kasacyjne nie rozstrzyga zatem sprawy co do jej istoty w całości ani w części, ale w inny sposób kończy sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 K.p.a. in fine w zw. z art. 144 i art. 140 K.p.a.). E. Z samego faktu oddalenia przez WSA w Warszawie skargi na kasatoryjne postanowienie Wojewody Mazowieckiego nie sposób wnioskować – jak tego oczekuje strona skarżąca kasacyjnie – że doszło do naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 4 czy art. 16 § 1 K.p.a. Pierwszy z tych przepisów określa przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, gdy strona bez własnej winy nie brała w nim udziału, w drugim z nich w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia stwierdzano, że "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych". W motywach zaskarżonego wyroku trafnie wskazano, że Wojewoda Mazowiecki nie kwestionował tego, iż wznowić postępowanie można wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wyrażono wszak wyraźnie pogląd przeciwny (s. 3 zaskarżonego wyroku). Natomiast zgodzono się z organem II instancji, że wadliwie Prezydent m. st. Warszawy zastosował przepisy art. 61 i 61a K.p.a. orzekając ponadto o "odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania", a nie o odmowie wznowienia postępowania. Wyraźnie akcentowano, że procedura wznowienia unormowana przepisami rozdziału 12 Działu II K.p.a. przewiduje wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na zasadzie art. 149 § 3 K.p.a. W ocenie sądu a quo, za orzeczeniem kasatoryjnym organu II instancji przemawiała konieczność zastosowania właściwych przepisów proceduralnych, co prawidłowo – w ocenie tego sądu – dostrzegł Wojewoda. Tego stwierdzenia skarga kasacyjna nie podważa, przeto Sąd – jak to uprzednio wskazano – nie jest obecnie uprawniony do oceny trafności wydania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Nie można tym samym podzielić wywodów Spółki, jakoby WSA w Warszawie wadliwie nie dostrzec miał naruszenia przez Wojewodę przepisów art. 145 § 1 pkt 4 i art. 16 § 1 K.p.a. Sąd wojewódzki nie kwestionował wszak, że źródłowa decyzja Prezydenta m. st. Warszawy w dacie wnoszenia przez Wspólnotę wniosku o wznowienie była jeszcze decyzją nieostateczną, podzielił natomiast sąd ten ocenę organu II instancji, że popełnione błędy proceduralne przez organ I instancji, wymagały ponownego rozpatrzenia tej kwestii i zastosowania prawidłowej podstawy prawnej odnośnie wniosku wznowieniowego. F. Nie mógł także odnieść skutku zarzut naruszenia przez sąd wojewódzki przepisu art. 8 K.p.a., który w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia przez Wojewodę Mazowieckiego stanowił, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W skardze kasacyjnej nie uzasadniono – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – tej części podstawy kasacyjnej. G. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna jako nie oparta na usprawiedliwionej podstawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.