II OSK 1612/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia WSA (del.) Wojciech Mazur Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej Kraków od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 647/07 w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej Kraków na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2006r. nr [...], 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Gminy Miejskiej Kraków kwotę 760 (słownie: siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego za obie instancje. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 647/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Miejskiej Kraków na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa nieruchomości. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, iż ustalił następujący stan faktyczny sprawy. Wnioskiem z dnia 25 listopada 2005 r. Prezydent Miasta Krakowa wystąpił do Wojewody Małopolskiego o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez Gminę Kraków własności nieruchomości Skarbu Państwa oznaczonej działką nr 511/2 o powierzchni 0,1409 ha, położonej w obrębie 0101 w jednostce ewidencyjnej Podgórze miasta Kraków. Decyzją z dnia 16 lutego 2006 r. wydaną na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, Wojewoda Małopolski odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości przez organ pierwszej instancji, gdyż nieruchomość ta powstała w wyniku podziału geodezyjnego działki oznaczonej nr 511, który dokonany został dnia 5 października 2004 r., przy czym działka 511, z której wydzielona została przedmiotowa nieruchomość nie spełnia warunków określonych w art. 1 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, nie stanowi ona bowiem nieruchomości rolnej określonej przepisami powyższej ustawy. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...]. W jej uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa nieruchomości rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego stanowiące własność Skarbu Państwa, położone na obszarach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele rolne, nieprzekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3 cytowanej ustawy, lub nieprzekazane tejże Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy w terminie do dnia 30 czerwca 2000 r., stały się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Ze znajdującego się w aktach sprawy operatu geodezyjnego nr KERG 3611/91/04 wynika jednak, iż działka oznaczona nr 511/2, powstała w wyniku podziału działki nr 511, dokonanego dopiero w dniu 5 października 2004 r., a zatem przedmiotowa działka w dniu 1 lipca 2000 r. nie istniała. Zgodnie natomiast z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Bieżanów - Kaim w Krakowie, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LXIII/437/92 z dnia 16 października 1992 r. w dniu 1 lipca 2000 r. działka nr 511 położona była częściowo na terenach upraw ogrodniczych i sadów bez prawa zabudowy, częściowo na terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego o niskiej intensywności, a także na terenach przeznaczonych pod ulicę lokalną. Przedmiotowy grunt nie spełniał zatem warunków określonych w art. 1 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, nie stanowił on bowiem w dniu 1 lipca 2000 r. w całości nieruchomości rolnej w rozumieniu ustawy. Mając na względzie taki stan faktyczny sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny - rozpoznając skargę Miasta Gminy Krakowa - zauważył, iż stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa (od 16 lipca 2003 r. Agencja Nieruchomości Rolnych) przejmowała prawa i obowiązki wynikające z wykonania prawa własności w stosunku do nieruchomości rolnych, do mienia pozostałego po likwidacji państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz lasów niewydzielonych geodezyjnie z powyższych nieruchomości najpóźniej do 30 czerwca 2000 r. W przypadku nieprzekazania do tej daty nieruchomości rolnych ostatecznymi decyzjami na rzecz Agencji lub do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, z mocy prawa stawały się one własnością gmin, na terenie których są położone. Nabycie nieruchomości przez właściwą gminę w trybie art. 13 ust. 2 powoływanej ustawy następowało z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania odrębnych decyzji przenoszących własność na uprawniony podmiot. Jedynymi warunkami nabycia nieruchomości było stwierdzenie jej rolnego charakteru zgodnie z definicją zawartą w Kodeksie cywilnym, odpowiednie przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz położenie działki na terenie danej gminy. Decyzja Wojewody stwierdzająca nabycie ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy nowego stanu prawnego, lecz stwierdza stan wynikły z mocy samego prawa. Mając powyższe na względzie WSA w Warszawie uznał, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zasadnie przyjął nie tylko datę ewentualnego nabycia nieruchomości tj. dzień 1 lipca 2000 r., ale również prawidłowo ocenił prawne przesłanki warunkujące przejście własności nieruchomości na rzecz gminy, które w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Zdaniem Sądu I instancji organ prawidłowo wskazał, iż przedmiotem oceny organu mogła być wyłącznie działka nr 511 w całości, bowiem działka 511/2 powstała w wyniku podziału tej działki dokonanego w dniu 5 października 2004 r. Działka nr 511/2 w dniu 1 lipca 2000 r. nie istniała, a w związku z tym brak było podstaw do ustalenia, iż mogła przejść z mocy prawa na rzecz Gminy Miasta Krakowa. Odwołując się do definicji zawartej w art. 461 Kodeksu cywilnego i pomocniczo powołując się na rodzaj użytków wynikający z rejestru gruntów Sąd I instancji uznał, iż działki będące przedmiotem postępowania nie stanowią nieruchomości rolnych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. WSA w Warszawie podkreślił również, podzielając w tym zakresie stanowisko organu, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Bieżanów - Kaim w Krakowie, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LXlll/437/92 z dnia 16 października 1992 r. w dniu 1 lipca 2000 r. działka nr 511 położona była częściowo na terenach upraw ogrodniczych i sadów bez prawa zabudowy, częściowo na terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego o niskiej intensywności, a także na terenach przeznaczonych pod ulicę lokalną. W tej sytuacji powoływanie się przez Miasto Kraków na art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r, - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż przepis odnosi się do sytuacji, w której nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 roku we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 roku stawały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powoływany zatem przez Gminę przepis dotyczy wyłącznie nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, nie zaś wszystkich nieruchomości. Pismem z dnia 28 sierpnia 2007 r. Gmina Miejska Kraków, reprezentowana przez radcę prawnego M. K. – C. złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na jej rzecz kosztów postępowania poniesionych w niniejszej sprawie. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomości rolnymi Skarbu Państwa. Podzielając pogląd Sądu, iż przedmiotem przejścia prawa własności może być w tym trybie jedynie mienie określone w art. 1 tej ustawy, tj. m. in. nieruchomości rolne w rozumieniu kodeksu cywilnego, położone na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, kasator podkreślił, iż nie sposób jest zgodzić się z zaprezentowanym stanowiskiem, że przedmiotem stwierdzenia nabycia nie może być działka, której oznaczenie powstało po dniu 1 lipca 2000 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w okolicznościach przewidzianych w art. 13 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomości rolnymi Skarbu Państwa dojść może bowiem do podziału nieruchomości z mocy ustawy - tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Wskazano przy tym, iż zgodnie z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla Bieżanów – Kaim, zatwierdzonym Uchwałą Nr LXIII/437/92 Rady Miasta Krakowa z dnia 16.10.1992 r., działka nr 511/2 w dniu 01.07.2000 r. położona była w terenach upraw ogrodniczych i sadów bez prawa zabudowy. Działka ta spełnia kryteria nieruchomości rolnej określone w art. 461 Kodeksu cywilnego, co potwierdził Wojewoda w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji z [...] lutego 2006 r. Z dniem 01.07.2000 r. Gmina Kraków stała się zatem z mocy prawa właścicielem części obszaru działki 511. Zdaniem kasatora Sąd I instancji powinien był w tej sytuacji uznać, iż z dniem 01.07.2000r. nastąpił z mocy ustawy podział działki 511 na część spełniającą określone warunki i nabytą przez Gminę Kraków oraz część nie spełniającą tych warunków i pozostającą własnością Skarbu Państwa. W celu nadania oznaczenia geodezyjnego tym częściom, opracowany został operat przyjęty pod nr 3611/91/2004 do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 05.10.2004 r. Zwrócono ponadto uwagę, iż art. 96 ust. 1 b) ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku wydzielenia części nieruchomości, której własność nabyta została z mocy prawa, nie wydaje się decyzji zatwierdzającej podział. Jeśli zatem nie została wydana decyzja zatwierdzająca podział, to trudno mówić w ocenie kasatora, iż podział działki 511 nastąpił dopiero w 2004 roku. Autor skargi kasacyjnej wskazał również, iż przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998 r. "Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną" (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z ze zm.) ma identyczną konstrukcję jak przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19.10.1991r. Identyczność ta oznacza, że oba te przepisy są jednakowe pod względem użytej konstrukcji gramatycznej a także, iż w obu tych przepisach mowa jest o nieruchomościach, które przy spełnieniu określonych warunków z mocy prawa stają się własnością określonych podmiotów. W konsekwencji do niniejszej sprawy powinien mieć zastosowanie pogląd prawny wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13.10.2004 r. Sygn. akt III CZP 52/04. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Stosownie do treści art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu Sąd bierze bowiem pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności powodujących nieważności postępowania, a skarga kasacyjna spełnia wymogi określone w art. 176 p.p.s.a. W sprawie niniejszej przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego był zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarowaniu nieruchomości rolnymi Skarbu Państwa. Zaznaczyć zatem należy, że sprawa była rozpatrywana jedynie w zakresie wykładni wspomnianych przepisów prawa materialnego. Mająca w rozpatrywanej sprawie zastosowanie ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, w art. 1 pkt 1 określa zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego położonych w obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie lasów państwowych i parków narodowych. Przepis art. 13 (ust. 1 i 2) powoływanej ustawy określa przy tym w jakich okolicznościach nieruchomości rolne stają się z mocy prawa własnością gmin. Zgodnie z tym przepisem przejęcie przez Agencje praw i obowiązków wynikających z wykonywania prawa własności w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 1 i 2, nastąpi nie później niż do dnia 30 czerwca 2000 r. Nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1, w terminie określonym w ust. 1, stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Mając na uwadze treść powołanych przepisów oraz ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy należy stwierdzić po pierwsze, że działka 511/2 spełniała kryteria przewidziane dla nieruchomości rolnej ustalone w art. 461 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 461 Kodeksu cywilnego nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Jak wskazuje autorka skargi kasacyjnej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Bieżanów - Kaim, zatwierdzonym Uchwałą Nr LXIII/437/92 Rady Miasta Krakowa z dnia 16.10.1992 r., działka nr 511/2 w dniu 01.07.2000 r. położona była w terenach upraw ogrodniczych i sadów bez prawa zabudowy. Tym samym spełniona została również druga przesłanka kumulatywna przewidziana przez przepis art. 1 pkt 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa dotycząca przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. W dalszej kolejności podnieść trzeba, że zgodnie z powoływanym wcześniej art. 13 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, nieruchomości rolne nieprzekazane do tzw. "Zasobu" ostatecznymi decyzjami, w terminie do dnia 30 czerwca 2000 r., stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Oznacza to, że z upływem wskazanego w powoływanym akcie prawnym terminu, a więc z dniem 1 lipca 2000 r. następuje nabycie przez gminę tych nieruchomości, które spełniają wspomniane wcześniej wymogi. Przy czym nabycie to następuje z mocy samego prawa (ex lege). Przenosząc przedstawiony stan prawny na grunt rozpatrywanej sprawy usprawiedliwiony jest pogląd, że z dniem 1 lipca 2000 r. Gmina Kraków stała się, zgodnie z ustawową dyspozycją i jedynie na mocy samego prawa, właścicielem części nieruchomości obecnie oznaczonej numerem 511/2. Trafnym jest zatem pogląd, zgodnie z którym od upływu ustawowego terminu (tj. z dniem 1 lipca 2000 r.) nastąpił podział nieruchomości oznaczonej numerem 511 na część spełniającą określone (w art. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa) przesłanki i tym samym nabytą przez Gminę Kraków oraz na część nie spełniającą ustawowych przesłanek i jako taką pozostającą własnością Skarbu Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym stanowisko wyrażone w powołanej przez autorkę skargi kasacyjnej uchwale Sądu Najwyższego (zob. uchwała SN z dnia 13 października 2004 r., sygn. akt III CZP 52/04). Przeniesienie tezy sformułowanej przez Sąd Najwyższy na stan prawny obowiązujący w rozpatrywanej sprawie jest dopuszczalne ze względu na jednobrzmiącą (w sensie literalnym) treść przepisów objętych wykładnią Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo iż regulacje te zostały przewidziane w odrębnych aktach prawnych. Dość wskazać, że zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego, który - jak wspomniano - Naczelny Sąd Administracyjny podziela: "Nabycie własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w sytuacji określonej w omawianym przepisie następuje z mocy prawa z dniem 01.01.1999 r. (na gruncie rozpatrywanej sprawy z dniem 1 lipca 2000 r.), a zatem z tym dniem część nieruchomości zajęta pod drogę publiczną staje się własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, zaś dotychczasowy właściciel nieruchomości traci prawo własności do tej części. Dochodzi zatem do podziału z mocy prawa takiej nieruchomości, której część pozostaje własnością dotychczasowego właściciela, zaś część zajęta pod drogę publiczną staje się własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego." W taki również sposób należy rozumieć regulację przewidzianą w art. 13 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomości rolnymi Skarbu Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny dodaje, że interpretacja powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że Gmina Kraków była prawnie legitymowana, aby żądać od Wojewody Małopolskiego stwierdzenia nabycia z mocy prawa działki oznaczonej nr 511/2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego te elementy nie zostały właściwie ocenione przez organy orzekające w sprawie oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z regulacją przewidzianą w art. 188 p.p.s.a., jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 188 p.p.s.a. Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., (sygn. akt IV SA/Wa 647/07) i rozpoznał skargę, co uzasadnia, z uwagi na powyższe, uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa nieruchomości. Na skutek uchylenia decyzji organów I i II instancji sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni przepisów ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. O kosztach postępowania kasacyjnego oraz postępowania przed Sądem I instancji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 200, art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a w zw. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z póź. zm.). Koszty obejmowały wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem w wysokości 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł oraz koszty pełnomocnika: 240 zł w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i 120 zł w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.