II OSK 1731/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L.B. i M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1892/10 w sprawie ze skargi L.B. i M.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji dotyczącej wydania pozwolenia na broń palną bojową A.B. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1892/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.B. i M.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji dotyczącej wydania A.B. pozwolenia na broń palną bojową. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w K., po rozpatrzeniu wniosku L.B. i M.B. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], o wydaniu pozwolenia na broń palną bojową A.B., orzekł o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ przedstawił szczegółowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji działając na wniosek A.B. wydał pozwolenie na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. W ocenie organu w niniejszym postępowaniu L.B. i M.B. jako rodzicom M.B. zmarłego wskutek postrzelenia z broni palnej przez A.B., nie przysługuje przymiot strony. Nadto wskazano, że wobec śmierci A.B. wydane mu pozwolenie na broń wygasło samoistnie, brak więc podstaw prawnych do stwierdzenia takiego wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 K.p.a. Zdaniem organu prowadzenie postępowania, w którym brak jest strony, byłoby procesem bezprawnym w stosunku do decyzji, która stała się bezprzedmiotowa wraz ze śmiercią strony. Na skutek wniesionego przez L.B. i M.B. odwołania decyzją z dnia [...] września 2010 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. W ocenie organu odwoławczego L.B. i M.B. nie przysługuje w niniejszym postępowaniu przymiot strony, albowiem odwołujący się mają we wszczęciu tego postępowania interes faktyczny, a nie prawny. Zdaniem organu możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 417 Kodeksu cywilnego nie może stanowić podstawy materialnoprawnej do przyznania statusu strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. w konkretnym postępowaniu administracyjnym. Brak tu jest bowiem związku normatywnego pomiędzy interesem prawnym lub obowiązkiem podmiotu skarżącego, a postępowaniem administracyjnym. Jednocześnie wskazano, że decyzja przyznająca A.B. pozwolenie na broń palną bojową wygasła wraz ze śmiercią jedynego podmiotu tego postępowania, co nastąpiło przed wniesieniem wniosku inicjującego wznowienie postępowania przed organem I instancji. Po śmierci A.B. nie ma już żadnej strony, do której mogłaby zostać adresowana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pierwotnej decyzji. Trudno w takiej sytuacji dopatrywać się interesu społecznego (art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.). Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego złożyli L.B. i M.B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja o odmowie wznowienia postępowania nie naruszają prawa w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu Sąd opisał instytucję wznowienia postępowania i wskazał, że w niniejszej sprawie wniosek zawierający żądanie wznowienia postępowania złożyli skarżący, którym nie przysługuje przymiot strony. Sąd podzielił bowiem pogląd organów, że możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 417 Kodeksu cywilnego nie może stanowić podstawy materialnoprawnej do przyznania statusu strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., w konkretnym postępowaniu administracyjnym. Nadto wyjaśniono, że istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. jest bowiem jego związek z konkretną norma prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa, nie tylko do prawa administracyjnego, ale za każdym razem norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm – norma, której treść można do końca ustalić. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak jest związku normatywnego pomiędzy interesem prawnym lub obowiązkiem podmiotu skarżącego, a postępowaniem administracyjnym. Interes prawny nie może być bowiem wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Przede wszystkim zaś interes prawny musi być "własny", nie można go wywodzić wyłącznie z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki między nimi byłyby silne i nawet gdyby związki te miały charakter nie tylko faktyczny, ale i prawny. Oznacza to, że jeżeli dana sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Zdaniem Sądu trafnie organ odwoławczy również wyjaśnił, że decyzja przyznająca A.B. pozwolenie na broń palną bojową, które jest prawem osobowym, a więc niepodlegającym zbyciu, ani dziedziczeniu, wygasła wraz ze śmiercią jedynego podmiotu tego postępowania. Powyższe zaś – co jest bezsporne w niniejszej sprawie - nastąpiło jeszcze przed wniesieniem wniosku inicjującego wznowienie postępowania przed organem I instancji. Bezprzedmiotowość decyzji organu I instancji wydanej w sprawie A.B. wynikła zatem z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie tej decyzji, tj. z powodu zgaśnięcia (śmierci) podmiotu - strony. Niewątpliwie bowiem pozwolenie na broń było ściśle związane tylko i wyłącznie z osobą A.B., zaś po jego śmierci nie ma już żadnej strony, do której mogłaby zostać adresowana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pierwotnej decyzji. Tak więc, w związku ze śmiercią A.B., tj. osoby która uzyskała na podstawie decyzji pozwolenie na broń, postępowanie o wznowienie postępowania w tej sprawie w ogóle nie może się toczyć. Nadto Sąd uznał, że trudno w takiej sytuacji dopatrywać się również interesu społecznego, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. w tym, by podejmowana była decyzja bez adresata, sporządzana faktycznie jedynie do akt sprawy w celach porządkowych. Każda decyzja wiąże bowiem jedynie tak długo, jak długo istnieją elementy decydujące o istnieniu danego, skonkretyzowanego w decyzji stosunku prawnego. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania czy też stwierdzenia wygaśnięcia decyzji musi toczyć się z udziałem stron – żyjących osób fizycznych lub istniejących jednostek organizacyjnych. Status tych podmiotów oceniać należy na tle wykładni art. 28 K.p.a., zaś skarżący, co podniesiono już wyżej, nie mogą być uznani za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na broń A.B. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiedli skarżący, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zakwestionowanemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie art. 147 K.p.a. i art. 149 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 417¹ § 2 Kodeksu cywilnego, polegające na bezzasadnej odmowie przez organy administracji państwowej wznowienia postępowania administracyjnego wskutek błędnego przyjęcia, że żądanie wznowienia postępowania złożone zostało przez podmioty niebędące stronami w sprawie; 2. naruszenie art. 147 K.p.a. i art. 149 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 162 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 16 § 1 K.p.a., polegające na bezzasadnej odmowie przez organy administracji państwowej wznowienia postępowania administracyjnego wskutek błędnego przyjęcia, że z chwilą śmierci A.B. decyzja Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. wygasła i nie istnieje w obrocie prawnym, pomimo braku wydania decyzji stwierdzającej jej wygaśnięcie, wskutek czego nie może zostać wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. ewentualnie: 3. naruszenie art. 147 K.p.a. i art. 149 § 1 i 3 K.p.a, polegające na bezzasadnej odmowie przez organy administracji państwowej wznowienia postępowania administracyjnego wskutek błędnego przyjęcia, że wobec wygaśnięcia decyzji Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. z chwilą śmierci A.B. nie może zostać wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. Uzasadniając pierwszą z podstaw kasacyjnych autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji pominął fakt naruszenia wymienionych tam przepisów przez organy administracji. Nadto zaznaczono, że wbrew twierdzeniom Sądu, skarżący kasacyjnie nie upatrywali swojego interesu prawnego w normie art. 417 Kodeksu cywilnego, ale w przepisie art. 417¹ § 2 Kodeksu cywilnego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w orzecznictwie wskazuje się, że zakres podmiotów mających interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. we wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania nadzorczego może być inny (w tym szerszy) od zakresu podmiotów będących stronami postępowania, w którym wydana została decyzja administracyjna. W szczególności wskazuje się też, że regulacja art. 417¹ § 2 Kodeksu cywilnego może stanowić samoistne źródło legitymacji procesowej podmiotu dążącego do wzruszenia decyzji administracyjnej, o jakiej mowa we wskazanym przepisie. Nadto podzielenie przez Sąd I instancji poglądu organów orzekających w sprawie prowadzi do nieakceptowanego stanu rzeczy, zgodnie z którym podmiot nie objęty zakresem kręgu stron postępowania, w którym wydana została ostateczna decyzja administracyjna, de facto pozbawiony zostaje możliwości dochodzenia od Skarbu Państwa naprawienia szkody wyrządzonej takiemu podmiotowi przez wydanie tej decyzji. Uzasadniając drugą z podstaw kasacyjnych dotyczącą pominięcia przez Sąd naruszenia przez organy art. 147 K.p.a. i art. 149 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 162 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 16 § 1 K.p.a., autor skargi kasacyjnej podniósł, że skarżący nie domagali się stwierdzenia wygaśnięcia decyzji udzielającej A.B. pozwolenia na posiadanie broni palnej. Zdaniem skarżących kasacyjnie podzielany przez Sąd I instancji pogląd pozostaje w istocie w sprzeczności z zasadą trwałości decyzji ostatecznych, a jednocześnie Sąd ten nie podał żadnego przepisu prawa, z którego miałaby wynikać prezentowana konstatacja o wygaśnięciu decyzji wraz ze śmiercią A.B. Bezzasadne jest bowiem utożsamianie chwili śmierci adresata pozwolenia na broń z utratą bytu prawnego przez decyzję, na mocy której ww. nabył to prawo. Podniesiono także, że w sytuacji gdy wolą ustawodawcy jest wprowadzenie skutku wygaśnięcia decyzji z mocy prawa, to znajduje to odzwierciedlenie w stosownym przepisie. Motywując ostatnią z podstaw kasacyjnych autor skargi kasacyjnej wskazał, że podstawa ta została sformułowana przy założeniu ewentualnego uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności poglądu o tym, że z chwilą śmierci A.B. decyzja o udzieleniu pozwolenia na broń wygasła i od tej chwili nie istnieje w obrocie prawnym. Jednakże taki stan rzeczy nie oznacza, że nie może być prowadzone postępowanie nadzorcze w trybie procedury wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących w sprawie istniały wymagane przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Nadto wskazano, że nie ma podstaw do sformułowania wniosku, jak uczynił to Sąd I instancji, iż po śmierci A.B. nie ma już strony do której mogłaby zostać skierowana decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pierwotnej decyzji, oraz iż śmierć ww. spowodowała, że postępowanie wznowieniowe nie może się toczyć. W ocenie skarżących kasacyjnie wygaśnięcie decyzji administracyjnej nie oznacza, że taka decyzja, czy też poprzedzające ją postępowania administracyjne, zostają uznane za nieistniejące ex tunc, gdyż wygaśnięcie decyzji wiązać należy co najwyżej z wyeliminowaniem tej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex nunc. Nie jest więc zasadny pogląd, że postępowanie nadzorcze dotyczące decyzji, która wygasła, nie miałoby przedmiotu. Przedmiotem takiego postępowania jest decyzja (i poprzedzające jej wydanie postępowanie), która była poprzedzona przeprowadzonym w określony sposób postępowaniem administracyjnym, a następnie pozostawała w obrocie prawnym od momentu, gdy została wydana, a więc do niego weszła i wywoływała określone skutki prawne. Zatem skarżący kasacyjnie uznali, że zarówno sama decyzja o udzieleniu A.B. pozwolenia na broń (do chwili jej wygaśnięcia), jak też postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie, mogą być przedmiotem administracyjnych postępowań nadzorczych. Na poparcie powyższego przytoczono fragment orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1345/10. Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie wniesionej skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu od strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Jednakże skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 P.p.s.a. oddala wniesioną skargę jeżeli nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw lub, gdy mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu. W tej sprawie zaskarżony wyrok niewątpliwie odpowiada prawu mimo niepełnego uzasadnienia, albowiem nie odnosi swoich rozważań przede wszystkim do kwestii istnienia przedmiotu sprawy, której wznowienia domagali się skarżący. W rozpoznawanej sprawie organ zastosował przepis art. 149 § 3 K.p.a. i odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. o udzieleniu pozwolenia na broń palna bojową A.B. wobec braku przesłanki podmiotowej, albowiem skarżący nie mają legitymacji do wszczęcia takiego postępowania. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne. Niewątpliwie rozważania dotyczące przymiotu strony w postępowaniu wznowieniom mają charakter wtórny, a w okolicznościach tej sprawy pozbawione są doniosłości prawnej, w sytuacji gdy brak jest przesłanki przedmiotowej pozwalającej na uruchomienie takiego postępowania nadzwyczajnego. Nawet teoretycznie gdyby strona wniosła podanie o wznowienie w sprawie, w której nie było już przedmiotu, to wówczas należałoby odmówić wszczęcia takiego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie wszczęcie postępowania wznowieniowego niedopuszczalne jest właśnie z powodu przesłanki przedmiotowej, która w sposób wystarczający pozwala na wydanie zaskarżonej decyzji niezależnie od tego czy wnoszący podanie są stroną tego postępowania. Przede wszystkim w tej sprawie niesporne jest, że postępowanie wznowieniowe dotyczy decyzji Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r., którą udzielono AB. pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej. Bezsporne jest również to, że adresat tej decyzji nie żyje, a rodzice zabitego M.B. zmarłego w dniu 2 sierpnia 2006 r. na skutek postrzelenia z broni palnej przez A.B., której dotyczyło pozwolenie, wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie postępowania o udzielenie zezwolenia na posiadanie tej broni. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było wadą kwalifikowaną wyliczoną w art. 145 § 1 K.p.a. Skoro jednym z trybów nadzwyczajnych w postępowaniu administracyjnym jest tryb postępowania w sprawie wznowienia postępowania, to takie postępowanie nadzwyczajne jest postępowaniem zależnym od postępowania zwykłego. Byt tego postępowania jest uzależniony od bytu postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Związek ten przejawia się również w tym, że w wypadku ustalenia określonego rodzaju wadliwości decyzji organ w postępowaniu nadzwyczajnym w formie decyzji w szczególności uchyla, zmienia podjęte w postępowaniu zwykłym decyzje. Rodzaje decyzji kończących postępowanie wznowieniowe statuuje przepis art. 151 § 1 i 2 K.p.a. Po zakończeniu takiego postępowania albo odmawia się uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi się brak podstaw do jej uchylenia w trybie art. 145 § 1 i art. 145a K.p.a., albo uchyla się decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi się wystąpienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty, bądź stwierdza się, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa wobec zaistnienia negatywnych przesłanek określonych w art. 146 § 1 i 2 K.p.a. wyłączających dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia. Tym samym ważnym elementem przy ponownym rozpoznawaniu sprawy po wszczęciu postępowania wznowieniowego jest istnienie zarówno podmiotu jak i przedmiotu sprawy, której dotyczy rozstrzygnięcie. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec tego organ administracji państwowej wydający nową decyzję stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe rozważania pozwalają przyjąć stanowisko, że brak jest w okolicznościach tej sprawy przedmiotu postępowania, a i adresata decyzji o pozwoleniu na przedmiotową broń, który przecież nie żyje, by skutecznie wszcząć i prowadzić postępowanie wznowieniowe. Dlatego zasadnie uznano, że w sprawie tej wystąpiła podstawa do odmowy wznowienia postępowania. Jednakże konsekwencje prawne wystąpienia przesłanek pozytywnych wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 K.p.a. muszą być wyprowadzone w związku z art. 149. Norma ta wprowadza zróżnicowane konsekwencje prawne dla wszczęcia postępowania. Odmowa wznowienia zależy zatem od braku przedmiotu postępowania, co niewątpliwie zaistniało w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Z regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszącej się do postępowania wnowieniowego jednoznacznie wynika, że Kodeks ten nie przewiduje możliwości orzekania o wznowieniu postępowania wobec aktu, który już w dacie złożenia wniosku nie miał mocy prawnej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek. Bezprzedmiotowość decyzji powstaje zawsze po jej wydaniu (patrz: Barbara Adamiak, Postępowanie administracyjne, str. 351; T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 K.p.a.), PiP 1992, z. 7, str. 51-54). Odnosząc zaś przedstawione wyżej rozważania na grunt sprawy, w której wydano decyzję ostateczną, podkreślić należy, że uprawnienie do broni jest ściśle związane z osobą, której dotyczy i ma charakter osobisty. Utrwalony jest w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że tego rodzaju prawo wynikające z udzielonego pozwolenia na broń jako uprawnienie osobiste wygasa z chwila śmierci zobowiązanego podmiotu (patrz: wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2149/10, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem można eliminować w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania wyłącznie akt nadal obowiązujący, o czym świadczy przywołany wyżej art. 151 K.p.a., to niewątpliwie brak jest podstaw prawnych do tego, aby prowadzić postępowanie administracyjne, analizować i oceniać akt, który już swą ważność utracił. Dlatego też nie można było wznowić postępowania w niniejszej sprawie, skoro nie istniał przedmiot postępowania i adresat decyzji. To właśnie przesłanka przedmiotowa spowodowała potrzebę odmowy wszczęcia przedmiotowego postępowania. Tym samym wobec przedstawionych wyżej rozważań wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości na rzecz organu, mając na uwadze całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, które pozwalały przyjąć, że są to szczególnie uzasadnione przesłanki do zastosowania tej konstrukcji prawnej w zakresie kosztów postępowania.