II OSK 1800/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia WSA del. Paweł Groński Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 69/14 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 69/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, oddalił skargę J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia projektu budowlanego zamiennego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W trakcie postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w Ż. ustalił, że pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...] należącą do J. G., położonych w Z. przy ul. [...], znajduje się ogrodzenie z elementów drewnianych, oparte na słupkach stalowych osadzonych w podmurówce. W dalszym toku postępowania organ powziął przypuszczenie, że ogrodzenie to zostało wzniesione na konstrukcji oporowej, która została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. Następnie organ ten ustalił, że konstrukcja oporowa była przedmiotem projektu budowlanego zamiennego, jednak rzeczywiste wymiary tej konstrukcji nie odpowiadają rozwiązaniom projektowym. Te ustalenia były podstawą dla organów nadzoru budowlanego prowadzenia postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego i wydaniu w oparciu o tą podstawę nakazu rozbiórki, co też zakwestionował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku o sygn. akt II SA/Go 285/13. W tej sprawie postępowanie powinno toczyć się w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, ponieważ wykonanie muru oporowego nastąpiło z istotnymi odstępstwami od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], zatwierdzającej projekt zamienny. Ponadto Sąd wskazał, że kwestia lokalizacji konstrukcji względem obu działek nie ma charakteru sprawy administracyjnej. Zasadnicze znaczenie dla badanej sprawy ma natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, która pozwala na wzniesienie muru oporowego na działce nr [...]. Za prawidłowe natomiast uznał Sąd uczynienie adresatem nakładanych obowiązków obecnego właściciela tej działki – J. G.. Wyrok ten stał się prawomocny wobec jego niezaskarżenia przez strony. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji w dniu 20 września 2013 r. przeprowadził dodatkowe oględziny, ustalając, że stan faktyczny nie uległ zmianie od dnia poprzedniej kontroli. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], PINB w Ż., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 i art. 52 Prawa budowlanego, nakazał J. G., jako właścicielowi działki nr [...] w Z. położonej przy ul. [...] sporządzić i dostarczyć organowi, w terminie 60 dni od daty otrzymania decyzji, 4 egz. projektu budowlanego zamiennego w Z. przy ul. [...] na działkach nr [...] i [...], uwzględniającego zmiany w zakresie konstrukcji oporowej na granicy z działką nr [...], zrealizowanej w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w ww. decyzji Prezydenta Miasta Z.. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. G.. Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, modyfikując jedynie termin realizacji wskazanego obowiązku na dwa miesiące od daty otrzymania przez skarżącego tejże decyzji. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty odwołania nie były zasadne. W tej mierze organ powołał się na związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku o sygn. akt II SA/Go 285/13, zaznaczając, że w sprawie, po wydaniu orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wystąpiły nowe okoliczności. Organ wskazał, że konstrukcja oporowa jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zaś jej budowa nastąpiła w warunkach istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] maja 2006 r., której adresatem pozostaje J. G.. Zdaniem organu wnioski dowodowe złożone w toku postępowania organu I instancji po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 28 maja 2013 r., nie stanowią "nowych dowodów i okoliczności". Zasadnicze znaczenie dla badanej sprawy ma wskazana powyżej decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, która pozwala ma wzniesienie muru oporowego na działce nr [...]. Ponadto nie wykazano aby ww. decyzja o pozwoleniu na budowę z 2006 r. była przedmiotem wygaszenia w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do nałożonego obowiązku organ wskazał na dyspozycję art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego podnosząc, że decyzja ta nie musiała być poprzedzona postanowieniem o wstrzymaniu prowadzeniu robót budowlanych wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy budowa została już zakończona. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa konstrukcja oporowa nie narusza przepisów, w tym w przepisów techniczno-budowlanych, w sposób niedąjący możliwości legalizacji, czy też nawet wymagający wykonania określonych robót naprawczych. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim J. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił pominięcie wniosków dowodowych; dokonanie oceny w oparciu o niekompletny materiał dowodowy; nieodniesienie się do złożonych dowodów; błędne wskazanie skarżącego jako adresata decyzji i przyjęcie, że konstrukcja oporowa w całości znajduje się na jego działce; błędne przyjęcie, że wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia i to pozwolenie dotyczyły także budowy konstrukcji oporowej; błędne przyjęcie, że projekt budowlany zamienny jest zgodny z prawem; błędne przyjęcie, że skarżący jest inwestorem lub właścicielem konstrukcji oporowej; brak wyłączenie pracowników obu instancji od udziału w postępowaniu w sprawie w której brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawił historię sporu z organem rozwinął argumentację w zakresie każdego z podniesionych zarzutów podkreślając, że stan faktyczny sprawy został ustalony wadliwie, co skutkuje tym, iż nie powinien być adresatem decyzji. W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Uczestnik postępowania G. Z. poparł stanowisko organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 69/14, oddalając skargę, powołał się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", i stwierdził, że wiążąca jest w tej sprawie ocena prawna wyrażona w wyroku o sygn. akt II SA/Go 285/13. W wyroku tym przesądzono o trybie naprawczym z art. 50-51 Prawa budowlanego; istotnym odstępstwie od projektu budowlanego; adresacie obowiązku, którym powinien być właściciel działki nr [...]. Jednocześnie w uzasadnieniu powołanego orzeczenia Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skargi Pana J. G. zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że mur znajduje się na działce nr [...], bądź też że położony jest po obu granicach działek nr [...] i [...], podkreślając, że kwestia rzeczywistego posadowienia muru nie ma charakteru sprawy administracyjnej. W tej perspektywie słuszne jest stanowisko organu, że wnioski dowodowe skarżącego zawarte pismach z dnia 9 września 2013 r., 12 września 2013 r., 16 września 2013 r., 19 września 2013 r. oraz 2 października 2013 r., co do daty nabycia nieruchomości przed wykonaniem konstrukcji przez P. sp. z o.o.; faktycznej lokalizacji obiektu względem działek nr [...] i [...]; treści (sentencji) decyzji nr [...] – zatwierdzającej projekt budowlany zamienny dla działek nr [...] i [...]; spełnienia wymagań dotyczących zawartości projektu budowlanego; wykonywania robót ziemnych na działce nr ewid. [...] dotyczyły stanu faktycznego ustalonego w sprawie II SA/Go 285/13. W kontekście jednoznacznej oceny wyrażonej w tym wyroku nie miało również znaczenia to, co skarżący zamierzał wykazywać za pomocą zaktualizowanej mapy geodezyjnej. Środkiem służącym rewizji ustaleń, decydujących dla określenia charakteru obiektu i odstępstwa od projektów, trybu legalizacji oraz adresata obowiązków była bowiem skarga kasacyjna, której J. G. nie wywiódł. Na tym etapie sprawy odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z 7 grudnia 1999 r., I SA 1089/99; a także J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 381). To, czemu skarżący poświęca szczegółową uwagę w odwołaniu i skardze, co wielokrotnie podkreślał w swoich pismach i wystąpieniu na rozprawie zostało więc wcześniej przesądzone. Sąd powołując się na charakter unormowania zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 1 lipca 2011 r., II OSK 705/10; z 26 maja 2011 r., II OSK 923/10), argumentował, że organ prawidłowo nałożył obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w sytuacji gdy okoliczności sprawy nie wskazywały na konieczność nałożenia innych obowiązków. Jeśli chodzi o zarzut wyłączenia pracownika organu zawarty w końcowej części skargi nie jest on zasadny. Pracownik podlega wyłączeniu z udziału w sprawie, w której uczestniczył w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.). Należy przyjąć, że powyższy przepis wyłącza pracownika z udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył uprzednio w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w którym wydano zaskarżoną odwołaniem decyzję. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Skarżącemu chodzi, jak można sądzić, o przyczyny wyłączenia nieznane kodeksowi postępowania administracyjnego, a przewidziane w procedurach sądowych (np. art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a.). Ta jednak gwarancja ze względu na istotę i cele kontroli sądowej jest dalej idąca i nie podlega automatycznemu przełożeniu na procedurę administracyjną. Nadto należy podkreślić, że decyzje wydały osoby pełniące funkcję organu, nie zaś jego pracownicy (por. uchwała 7 sędziów NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 13/09, ONSAiWSA 2010, z. 5 poz. 82). Jest to też odmienna sytuacja od tej, na którą zwrócił uwagę WSA w Gorzowie Wlkp. w sprawie II SA/Go 40/11, powołanej przez skarżącego. Tam bowiem problem dotyczył wyłączenia osoby upoważnionej do działania w imieniu organu. W postępowaniu sądowym zaś (porównując skład orzekający w niniejszej sprawie oraz w sprawie II SA/Go 285/13) gwarancja proceduralna z art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a została zrealizowana. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., złożył J. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. do ponownego rozpoznania; oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. przez oddalenie skargi w następstwie nieuwzględnienia, zarzutu skarżącego dotyczącego pominięcia przez organ składanych przez niego wniosków dowodowych w następstwie zaakceptowania błędnej wykładni normy art. 153 p.p.s.a., przejawiającej się w przyjęciu, że organy oraz Sąd były związane ustaleniami zwartymi w wyroku o sygn. akt II SA/Go 285/13 w zakresie okoliczności faktycznych, podczas gdy norma art. 153 p.p.s.a. wiąże jedynie organy i Sąd w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania – naruszenie art. 153 p.p.s.a. powinno zostać uwzględnione pomimo braku wyraźnego zarzutu w skardze, z uwagi na fakt, że mieściło się w granicach skargi; - art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 K.p.a. przez oddalenie skargi w następstwie pominięcia przez Sąd, mieszczącego się w granicach sprawy, faktu naruszenia przez organ administracyjny normy art. 78 § 1 i 2 K.p.a. w wyniku niewydania postanowienia rozstrzygającego, czy oddalającego wnioski dowodowe skarżącego, co naruszyło interes strony do dalszego, świadomego inicjowania postępowania dowodowego, gdyż skarżący powziął wiedzę o stanowisku organu odnośnie jego wniosków dopiero z treści uzasadnienia decyzji. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie normy art. 52 Prawa budowlanego i nieuwzględnienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. skargi przez przyjęcie, że skarżący jest wyłącznym adresatem decyzji, pomimo, że strona wskazywała dowody i składała wnioski dowodowe obrazujące, że skarżący nie jest inwestorem, właścicielem, ani zarządcą budowli w postaci muru oporowego, a tylko do tych podmiotów może być skierowana zaskarżona decyzja. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji w tej sprawie w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Go 285/13 w związku z treścią art. 153 p.p.s.a. zostało przesądzone, że postępowanie jako naprawcze powinno toczyć się w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego; wykonaną konstrukcję muru oporowego należy zakwalifikować zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do budowli, która została zrealizowana z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę nr [...] (art. 36a ust. 1 i 5 Prawa budowlanego); a także obowiązki prawidłowo skierowano do aktualnego właściciela działki nr [...] zgodnie z art. 52 w zw. z art. 51 Prawa budowlanego. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie nie zgadzała się z takim stanowiskiem to powinna od ww. wyroku wnieść skargę kasacyjną, który to środek prawny pozwoliłby jej na ewentualne podważenie takiej oceny prawnej. Tak jednak w sprawie się nie stało, co oznacza, że w związku z treścią art. 153 p.p.s.a., ale także art. 170 p.p.s.a., na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe podważanie takiej oceny prawnej wynikającej z prawomocnego orzeczenia Sądu Administracyjnego. Ewentualnie tylko wady w ustaleniu stanu faktycznego sprawy mogłyby stanowić podstawę do podważenia takiej oceny. W tej sprawie jednak skarżący, w związku ze sformułowanymi zarzutami skargi kasacyjnej nie wykazał aby przedmiotowy mur oporowy nie był budowlą; nie został zrealizowany w ramach istotnych odstępstw od ww. decyzji; jak i skarżący nie był ani właścicielem, ani inwestorem ww. budowli. Właśnie w związku z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. w granicach tej sprawy Sąd I instancji związany był oceną prawną zawartą w wyroku o sygn. akt II SA/Go 285/13. Zgodnie z tą oceną prawną zostały przesądzone wszystkie konieczne okoliczności istotne dla wyniku sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz twierdzenia skarżącego nie pozwalały na przyjęcie odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy. W zasadzie dla konieczności przeprowadzenia w tej sprawie postępowania naprawczego nie ma znaczenia gdzie faktycznie zrealizowano mur oporowy. Z przepisów Prawa budowlanego wynika, że stwierdzenie wystąpienia istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę oznacza konieczność wdrożenia takiej procedury. Organ nadzoru budowlanego w tym zakresie jest związany przepisami prawa, a zatem nie może odstąpić od przeprowadzenia takiego postępowania. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego mur oporowy na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] był częścią inwestycji realizowanej w oparciu o zatwierdzony projekt zamienny. Zobrazowane zaś na mapie geodezyjnej pewne przekroczenie granicy działek jest wynikiem przyjęcia znormalizowanego symbolu oznaczania tego rodzaju budowli. Szerokość symbolu może nie odpowiadać miarą rozpatrywanego murka umiejscowionego na mapie z jego rzeczywistymi wymiarami w terenie. Takie wyjaśnienia z umiejscowienia murku oporowego na mapie geodezyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w 2009 r. (nr [...]) uzyskał skarżący od Prezydenta Miasta Z. w piśmie z dnia 3 października 2012 r. W piśmie z dnia 21 stycznia 2013 r. Prezydent podtrzymał stanowisko, że ww. mapa geodezyjna obrazuje najaktualniejszy pomiar, który został przekazany do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej. Ponadto G. Z. przedstawił do akt sprawy kopię wydruku sporządzonego w pracowni "G.", tj. firmy, która wykonywała pomiar uzupełniający z 2009 r. Wynika z niego, że przedmiotowy mur oporowy znajduje się w całości na działce nr [...]. Skarżący zaś w trakcie postępowania przedkładał kopie map geodezyjnych datowanych na 2010 r. i 2013 r., które potwierdzają przebieg granicy miedzy działkami i umiejscowienie murku oporowego, co odpowiada umiejscowieniu przyjętemu na ww. mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w 2009 r. (nr [...]). Nie są to zatem dowody, które mogłyby podważyć ustalenia stanu faktycznego, a tym samym prowadzić do możliwości zmiany oceny prawnej zawartej w wyroku o sygn. akt II SA/Go 285/13. Poza tym, tak czy inaczej ewentualne przekroczenie granicy pomiędzy ww. działkami nie mogłoby w tej sprawie prowadzić do wskazania innego podmiotu, do którego organ nadzoru budowlanego powinien skierować stosowne obowiązki z art. 50-51 Prawa budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że budowa przedmiotowego murku oporowego była częścią inwestycji realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę nr [...]. W decyzji tej jako inwestora wskazano J. G.. W tej sytuacji J. G. jako właściciel działki nr [...] i jednocześnie inwestor, na podstawie art. 52 w zw. z art. 51 Prawa budowlanego, jest podmiotem, na który organy nadzoru budowlanego prawidłowo i zgodnie z wyrokiem o sygn. akt II SA/Go 285/13 nałożyły stosowny obowiązek celem przeprowadzenie postępowania naprawczego. W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała istnienia innych dowodów, a w zasadzie z argumentacji w tym zakresie skarżący domaga się przeprowadzenia postępowania mającego na celu skorygowanie treści mapy geodezyjnej przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego. Jednak takiego skutku skarżący nie może uzyskać przed organami nadzoru budowlanego, które nie są w tym zakresie właściwe, a jedynie oceniają dowody np. w postaci mapy geodezyjnej przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego. A zatem zgłaszane w trakcie postępowania wnioski dowodowe nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a więc ich nieuwzględnienie przez organy nie oznacza, że w sprawie mamy do czynienia z wadami postępowania, które obligowałyby Sąd Administracyjny do uchylenia decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko wady postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy mogłyby przemawiać za uchyleniem decyzji. Takie wady w tej sprawie nie zaistniały i nie mogły mieć wpływu na treść oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Go 285/13. Ponadto sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Takiej argumentacji nie zawierają zarzuty skargi kasacyjnej, co świadczy o ich wadliwości. Jak wynika z powyższego wywodu wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia: - art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a.; - art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 K.p.a.; - art. 52 Prawa budowlanego stanowiły próbę podważenia oceny prawnej wyrażonej w ww. wyroku. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. ocena ta wiąże także strony postępowania, co oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej, stanowiące próbę obalenia tej oceny bez wyraźnego podważenia dotychczas ustalonego stanu faktycznego sprawy, nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.