II OSK 1854/09

Dnia 8 grudnia 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2009 roku, sygn. akt II SA/Wa 1158/09 o odrzuceniu skargi K.R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. odrzucił skargę K.R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący został wezwany do usunięcia, w terminie siedmiu dni, braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz wskazanie daty i numeru zaskarżonego aktu. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2009 r. (jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy pismo odebrał dorosły domownik - żona skarżącego E.R.), stąd termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął w dniu 10 sierpnia 2009 r. Skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach nieusunięcia braków skargi, wykonał wezwanie dopiero w dniu 11 sierpnia 2009 r. (datownik Urzędu Pocztowego [...], karta 28 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu. Niewykonanie zaś w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi stanowi obligatoryjną podstawę jej odrzucenia przez wojewódzki sąd administracyjny. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł K.R. zarzucając naruszenie art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zastosowanie sankcji odrzucenia skargi mimo braku ku temu podstaw, a także naruszenie art. 183 ust. 5 ustawy polegające na niemożności obrony swoich praw, skutkiem błędnego doręczenia postanowienia i zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący pozostaje w konflikcie ze swoją żoną, która go nie poinformowała o odebraniu przesyłki. O wezwaniu skarżący dowiedział się przypadkiem. Ponadto wskazano, że zaskarżoną decyzję odebrała osoba stronie skarżącej zupełnie nieznana, a zatem całe postępowanie sądowe obarczone jest wadą nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie, żadnej z przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w przepisie art. 183 § 1 p.p.s.a. W szczególności nie sposób dopatrywać się pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw poprzez błędne doręczenie jej zaskarżonego postanowienia (w treści skargi kasacyjnej błędnie określanego jako decyzja). Kwestia skuteczności doręczenia rozstrzygnięcia organu administracji będącego przedmiotem skargi, byłaby przedmiotem oceny Sądu I instancji na etapie rozpoznawania skargi. Tymczasem w niniejszej sprawie do rozpoznania skargi nie doszło, bowiem wobec nieuzupełnienia braków skargi uznać należy, że nie została ona skutecznie wniesiona. Odnosząc się do kwestii skuteczności doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 72 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż E.R. była osobą uprawnioną do odbioru przesyłki, a z charakteru sprawy nie wynika natomiast, żeby skarżący oraz jego małżonka mieli sprzeczne interesy w sprawie. Sąd I instancji doręczając przesyłkę czy też później oceniając skuteczność doręczenia nie mógł mieć świadomości, że strony pozostają w konflikcie. Tymczasem akta sprawy w żaden sposób nie wskazywały, że przesyłki powinny być doręczane skarżącemu do rąk własnych. Skarżący miał możliwość wskazania innego adresu do doręczeń (chociażby w postaci skrytki pocztowej) lub poinformowania urzędu pocztowego, że przesyłki kierowane na jego nazwisko powinny być doręczane wyłącznie do rąk własnych. To na skarżącym inicjującym postępowanie sądowe, ciążył bowiem obowiązek należytego zadbania o swoje interesy w tymże postępowaniu. Wobec braku zadośćuczynienia temu obowiązkowi Sąd I instancji był uprawniony i zobowiązany do uznania, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone stronie. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że doszło do uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi i na tej podstawie skargę odrzucił. Wobec powyższego nie sposób podzielić zarzutu naruszenia art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego podstawę odrzucenia skargi. Jedynie na marginesie wskazać należy, że to na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego sformułowania podstaw skargi kasacyjnej, żeby umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do ich treści. Jako błędne należy ocenić powołanie art. 58 p.p.s.a. bez dokładnego wskazania dalszych jednostek redakcyjnych tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej przyjął, że zmierzała ona do zakwestionowania zastosowania przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowił w niniejszym podstawę odrzucenia skargi. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.