II OSK 1854/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. – D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 113/16 w sprawie ze skargi E. K. – D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia dotyczącego zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz E. K. – D. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II OSK 1854/16 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016r. w sprawie sygn.akt II SA/Bk 113/16 oddalił skargę E.K-D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2015r.uchylającego postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Wyrok został wydany w następujących okolicznościach. Prezydent Miasta Białegostoku postanowieniem z dnia [...] 2015 r. na podstawie art. 62 ust. 1 w zw. z art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) powoływanej dalej w skrócie" "u.p.z.p.", zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, murami oporowymi na działkach nr ewid. gr. [...] i [...] ul. P. w B. (obręb [...]) z budową zjazdu w pasie drogowym ul. P. (część działek nr ew. gr. [...]i [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, na okres 9-ciu miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 18 czerwca 2015 r. Organ wskazał, że teren planowanej inwestycji położony jest w granicach obszaru objętego uchwałą Rady Miejskiej w Białymstoku nr XIII/155/15 z dnia 27 października 2015 r. o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla M. w B. ., w rejonie ulic Z. i J. , a ustalenia w nim zawarte będą - dla przedmiotowego obszaru - odmienne od wnioskowanego przez Spółkę sposobu zagospodarowania terenu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B.P. Sp. z o.o. (zwany dalej "Spółką" ) zarzucając m.in. naruszenie: art. 62 ust. 1 u.p.z.p. - przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na dowolnym, w ramach przyznanego uznania administracyjnego, zawieszeniu postępowania w w/w sprawie, podczas gdy stan zaawansowania prac planistycznych, a w zasadzie dopiero początek tej procedury, tj. podjęcie uchwały intencyjnej, nie dają gwarancji co do uchwalenia planu miejscowego w terminie wskazanym w skarżonym postanowieniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.(SKO) postanowieniem z dnia [...]2015 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji stwierdzając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, 17 pkt 1, art. 77 § 1, art. 81 i 107 § 3 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie SKO organ I instancji nie podjął wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i nie zebrał wystarczających dowodów na okoliczność terminu zakończenia prac planistycznych oraz potencjalnych rozbieżności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu. Za niewystarczający dowód Kolegium uznało notatkę służbową sporządzoną przez pracownika Departamentu Urbanistyki UM w Białymstoku , w której mowa jest o motywach podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, o przewidywanych ustaleniach tego planu w zakresie intensywności zabudowy oraz o przebiegu prac planistycznych i przewidywanym terminie zakończenia procedury planistycznej w 2016 r. Kolegium stwierdziło, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zabrakło wszechstronnego, przekonującego wyjaśnienia stanu obowiązującego prawa, brak dowodów, na podstawie których istotne do jego podjęcia okoliczności faktyczne uznane zostały udowodnione oraz brak precyzyjnego i przekonującego uzasadnienia, że spodziewane ustalenia planu miejscowego będą inne niż ewentualnej decyzji o warunkach zabudowy wydanej w oparciu o przeprowadzoną analizę terenu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła E.K-D. zarzucając naruszenie art. 62 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , wskazując, że przepis ten stanowi podstawę do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu nie stawiając żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W ocenie skarżącej fakt podjęcia przez Radę Miejską w Białymstoku uchwały nr XIII/155/15 o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego i wskazanie, że ustalenia w nim zawarte - dla przedmiotowego obszaru będą całkowicie odmienne od wnioskowanego przez Spółkę sposobu zagospodarowania terenu, jest wystarczającym powodem do podjęcia decyzji o zawieszeniu postępowania. Dalej Skarżąca zarzuciła też SKO naruszenie art. 75 §1 k.p.a. przez powoływanie się na notatkę służbową Departamentu Urbanistyki UM w B., która rzekomo nie może być dowodem w sprawie, a jednocześnie wskazywanie iż właśnie brak możliwości zapoznania się z w/w notatką służbową Departamentu Planów Miejscowych UM miał uniemożliwić rzekomo dokonywanie konkretnych czynności procesowych przez Inwestora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę. Wskazał, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował tryb przewidziany w art. 138 § 2 k.p.a. uznając, iż organ I instancji nie przeprowadził wnikliwego postępowania wyjaśniającego na okoliczność terminu zakończenia prac planistycznych oraz potencjalnych rozbieżności postanowień decyzji warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, co spowodowało naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie oraz konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w istotnym zakresie. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie dostrzegło, że przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie jest podstawą do mechanicznego zawieszania każdego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w przypadku podjęcia przez właściwą radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Jak wynika z treści art. 62 ust. 1 postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany, właściwy organ obowiązany jest podjąć postępowanie i wydać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Użycie zatem w ww. przepisie zwrotu, że postępowanie "można zawiesić" oznacza, że orzeczenie oparte na art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest wydawane w ramach uznania administracyjnego. Skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia postępowania powinno być uzależnione od wyniku ustaleń organu w kontekście wystąpienia realnych, obiektywnie weryfikowalnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jedną z takich przyczyn jest niewątpliwie prowadzenie przez organ gminy procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego przy jednoczesnym wykazaniu, że zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie, które miałoby stać się przedmiotem decyzji o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami planu. SKO trafnie wskazało w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że użycie w w/w normie sformułowania "można zawiesić" oznacza fakultatywność, a nie obowiązek zawieszenia postępowania o warunki zabudowy w sytuacji równoległego biegu procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren projektowanej inwestycji. Przedmiotowa fakultatywność oznacza swobodę, ale nie dowolność działania organu. Zobowiązuje organ do wyczerpującego uzasadnienia powodów zawieszenia i tym samym wskazania powodów odstąpienia, na okres zawieszenia, od merytorycznego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. O prawidłowym zastosowaniu art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej można zatem mówić tylko wówczas, gdy organ uzasadnił rozstrzygnięcie na tej podstawie. Dalej Sąd wskazał, że w orzecznictwie podkreśla się również, że wydanie postanowienia o zawieszeniu zależy od oceny organu na jakim etapie są prace planistyczne oraz czy dokumentacja planistyczna wskazuje na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z treścią projektowanego planu miejscowego. Dopuszczalne i celowe jest wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu i tylko wówczas, gdy w dopuszczonym przez ustawodawcę okresie zawieszenia w rzeczywistości nastąpiłoby uchwalenie planu. Uwzględniając powyższe Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że organ I instancji w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia, nie podjął wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i nie zebrał wystarczających dowodów na okoliczność terminu zakończenia prac planistycznych oraz potencjalnych rozbieżności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu. Za taki dowód nie może być bowiem uznana notatka służbowa sporządzona przez pracownika Departamentu Urbanistyki UM w Białymstoku., w której mowa jest o motywach podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego części osiedla M., o przewidywanych ustaleniach tego planu w zakresie intensywności zabudowy oraz o przebiegu prac planistycznych i przewidywanym terminie zakończenia procedury planistycznej w maju 2016 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalona jest bowiem linia orzecznicza, że notatki (notatki służbowe) nie są dowodem w rozumieniu przepisu art. 75 k.p.a. i innych przepisów tego kodeksu. Jednocześnie należy wskazać, że Prezydent Białegostoku jest nie tylko organem właściwym w sprawach ustalania warunków zabudowy, ale również do wnioskowania o podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, jak i do sporządzenia projektu takiego planu (art. 14 ust. 4 i art. 15 ust. 1 u.p.z.p.). Należy więc uznać, że wiedzę o intencjach przystąpienia do opracowania planu miejscowego dla danego obszaru, jak i o merytorycznych założeniach projektu takiego aktu prawa miejscowego, posiada z urzędu. Potwierdzenie wiadomości o własnych działaniach, które organ I instancji zna z urzędu, a które mogłyby uzasadniać zajęte w sprawie stanowisko, w formie stosownych, urzędowych pism podpisanych przez osoby odpowiedzialne za prace nad projektem planu, nie jest czynnością szczególnie skomplikowaną. Podsumowując Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że brak dowodów na okoliczność terminu zakończenia prac planistycznych oraz potencjalnych rozbieżności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, w sposób istotny mogą wpłynąć na podejmowane rozstrzygnięcie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E.K-D., która zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: 1. art. 62 ust.1u.p.z.p. przez przyjęcie, że zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie tego przepisu uzależnione jest od spełnienia dodatkowych nie ujętych w nim wprost przesłanek, podczas gdy przepis ten stanowi podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z urzędu w przypadku zamiaru uchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,nie uzależniając zawieszenia postępowania istnienia innych szczególnych przesłanek, co spowodowało przyjęcie w zaskarżonymi wyroku, że organ I instancji miał obowiązek wykazania istnienia dodatkowych nie ujętych wprost w tym przepisie przesłanek zawieszenia postępowania; 2. art.77 § 4 k.p.a. przez przyjęcie, że powołanie się przez organ I instancji na fakty znane organowi z urzędu wymaga dowodu w postaci urzędowych pism podpisanych przez osoby odpowiedzialne, podczas gdy przepis ten wprost stanowi, że fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu ;spowodowało to przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie wystarczającym do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono do uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca kasacyjne oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że sytuacją uzasadniającą zawieszenie postępowania jest przystąpienie, a nawet planowanie przez właściwy organ gminy przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego. Postępowanie może być wówczas zawieszone na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, przy czym musi być ono ponownie podjęte, jeżeli w ciągu 2 miesięcy o dnia zawieszenia postępowania Rada Gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Ustawodawca wyznaczył zatem konkretne ramy czasowe dla tych instytucji procesowej ustanawiając, jako granice termin krótki bo 9 miesięczny, który ma być kompromisem pomiędzy władztwem planistycznym gminy, a uprawnieniami inwestora. W przedmiotowym stanie faktycznym procedura planistyczna nie tylko się toczy, co potwierdza istniejąca uchwała Rady o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, ale również znajduje się już na zaawansowanym etapie. W dniu 14 kwietnia 2016 roku na zebraniu miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej przyjęty został projekt planu miejscowego sprzeczny z wnioskowanym przez B. warunkami zabudowy. Znane organowi pierwszej instancji i przedstawione stronom okoliczności faktyczne w pełni uzasadniły zatem zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Również w chwili wydania postanowienia podjęta była już uchwała Rady o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc procedura planistyczna była zaawansowania w stopniu wyższym, niż to wynika z wymogów stawianych w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Wbrew w twierdzeniu Sądu z brzmienia tego przepisu w żaden sposób nie wynika, że organ zawieszając postępowanie ma w sposób wiążący określić przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przesłanki formalne zawieszenia postępowania wynikającego z wyżej wymienionego przepisu zostały w niniejszej sprawie spełnione. Sankcją związaną z brakiem ukończenia procedur planistycznych przed upływem ustawowego terminu 9 miesięcy jest konieczność ponownego podjęcia zawieszonego postępowania. To już samo w sobie zabezpiecza interes prawny inwestora ubiegającego się o wydanie warunków zabudowy ,ponieważ prowadzone w tym zakresie postępowanie nie może zostać zawieszony na czas nieokreślony. Postanowienie Prezydenta zawiera harmonogram uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z którym uchwalenie planu miejscowego planowano na maj 2016r. Nakładając na organ I instancji obowiązek jeszcze bardziej szczegółowego analizowania przewidywanego zakończenia procedury planistycznej i uzależnienia zawieszenia postępowania od wyniku tej analizy Sąd nadinterpretuje przepis, tworząc dodatkowe pozaustawowe przesłanki zawieszenia. Skarżąca wskazała, że Sąd słusznie zauważył, że Prezydent Miasta Białegostoku jest organem właściwym zarówno w sprawach ustalenia warunkach zabudowy jak i do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stwierdziła, że w związku z tym z urzędu posiada on wiedzę o intencjach przystąpienia do opracowania planu miejscowego dla danego obszaru jak i merytorycznych założeniach projektu takiego aktu prawa miejscowego oraz o jego zaawansowaniu. Zgodnie z art.77 § k.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu zaś fakty znane z urzędu należy zakomunikować stronie. Przepis ten wprost stanowi, że fakty znane z urzędu nie wymagają dowodu, w szczególności wbrew stanowisku Sądu nie wymagają sporządzenia specjalnie na potrzeby do ich wykazania żadnych stosownych urzędowych pism podpisanych przez osoby odpowiedzialne za prace nad projektem planu. W świetle tego przepisu czynności takie są całkowicie zbędne i irracjonalne. W orzecznictwie przyjmuje się, że dane dotyczące faktów znanych organowi z urzędu powinny być zamieszczane w aktach sprawy i warunek ten został w niniejszej sprawie spełniony przez dołączenie do akt notatki służbowej z 29 października 2015r. zawierającej informację o intencji uchwały Rady, porównanie projektowanego przeznaczenia terenu z koncepcją zagospodarowania zawartą we wniosku Spółki, jak również harmonogram prac planistycznych, a także załączoną uchwałę Rady. Nawet gdyby przyjąć, że organ I instancji nie zakomunikował stronom faktów znanych mu z urzędu, to potraktowanie takiego uchybienia, jako mającego wpływ na wynik sprawy z uwagi na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby strona wykazała, że uchybienie to uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Spółka zarzutu takiego w żadnym momencie nie podniosła, podczas gdy w organ nie miał obowiązku dowodzić w faktów znanych mu z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej. Stanowisko skarżącej przedstawione w skardze kasacyjnej jest słuszne. Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany Adresatem przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest organ prowadzący postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania, zastosowana w tym przepisie, daje organowi podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu. Art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie nakłada na organ administracyjny obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz daje organowi możliwość rozważenia zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Słusznie zatem wskazał Sąd pierwszej instancji, że skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia postępowania powinno być uzależnione od wyniku ustaleń organu w kontekście wystąpienia realnych ,obiektywnie weryfikowalnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Nie jest jednak prawidłowe stanowisko Sądu pierwszej instancji, który podzielił pogląd SKO w B., że organ pierwszej instancji nie podjął w tej sprawie wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i nie zebrał wystarczających dowodów na okoliczność terminu zakończenia prac planistycznych oraz potencjalnych rozbieżności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu , ponieważ za taki dowód nie może służyć notatka sporządzona w dniu 29 października 2015r. przez kierownika Referatu Planów Miejscowych UM w Białymstoku. Z akt sprawy wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez B.P. sp. z o.o. w dniu 18 września 2015r. W trakcie tego postępowania w dniu 27 października 2015r. Rada Miasta Białystok podjęła uchwałę nr XIII/155/15 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części osiedla M. w B. (w rejonie ulic Zw. i J.). Z w/w notatki służbowej wynika, że w projekcie planu przewiduje się utrzymanie dominującej funkcji na osiedlu M. w postaci zabudowy jednorodzinnej. Wprowadzenie zabudowy wielorodzinnej pośród zabudowy jednorodzinnej i mieszanie tych funkcji w ramach kwartałów jest wykluczone z punktu widzenia ładu przestrzennego i sprzeczne z intencja podjętej uchwały. Dalej wskazano harmonogram prac planistycznych, w tym przewidywany termin uchwalenia planu - w maju 2016r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego już powyższe okoliczności w pełni uzasadniały zawieszenie na podstawie art.62 ust.1 u.p.z.p. postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ Rada Miasta podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz wykazano prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że już samo podjęcie prac nad przystąpieniem do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym planowana jest inwestycja w pełni uzasadnia zawieszenie postępowania przez organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i to niezależnie od treści planu co do powierzchni projektowanej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 2.10.2007r. w sprawie II OSK 1287/06 publ.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji postanowieniu SKO w B. organ I instancji nie naruszył art. 7, art.77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia w sposób wyczerpujący i przekonujący wskazał przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art.62 ust.1 u.p.z.p. Powołując się w pierwszej kolejności na powyższą uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dodatkowo wyjaśnił, w uzasadnieniu swojego postanowienia, że opracowania dotyczące tego planu wskazują, że ustalenia w nim zawarte dla obszaru inwestycji Spółki będą odmienne od wnioskowanego sposobu zagospodarowania tego terenu, ponieważ wnioskowany teren w projekcie planu przewidziany jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną tj. dominującą funkcję na osiedlu M., co jest sprzeczne z wnioskiem Spółki. Powołując się na notatkę służbową, organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, jakie prace planistyczne i w jakim terminie będą podejmowane wskazując końcowo, że uchwalenie planu jest przewidziane w maju 2015r., a więc na okres nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji powyższa argumentacja w pełni uzasadniała zawieszenie postępowania na podstawie art.62 ust.1 u.pz.p. Nie jest uprawnione stanowisko organu odwoławczego oraz Sądu pierwszej instancji, że brak jest dowodów na okoliczność terminu zakończenia prac planistycznych oraz potencjalnych rozbieżności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu, ponieważ za taki dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. nie może być uznana notatka służbowa z dnia 29 października 2015r, w której mowa jest o motywach podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego części osiedla M.., o przewidywanych ustaleniach tego planu oraz o przebiegu prac planistycznych i przewidywanym terminie zakończenia procedury planistycznej w maju 2016 r. Przede wszystkim Prezydent Białegostoku, jako organ który jest właściwy w sprawach ustalania warunków zabudowy, jak również procedowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z urzędu posiada wiedzę o merytorycznych założeniach tego planu. Jako organ planistyczny nie prowadzi on, podejmując czynności zmierzające do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowania dowodowego w sensie procesowym przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. W tej sytuacji nie można było odmówić mocy dowodowej i znaczenia notatce służbowej, z której wynikają okoliczności uzasadniające podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art.62 ust.1 u.p.z.p. W rozpoznawanej sprawie należało wykazać przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art.62 ust.1 u.p.z.p. i organ I instancji to uczynił wskazując na podjęcie prac planistycznych, w tym przewidywany termin uchwalenia planu oraz treść projektu planu, który był sprzeczny z zamierzeniami inwestora. Nie można mu zarzucić dowolności ani automatyzmu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższych okoliczności, stwierdzić należy, że błędnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż istniały podstawy do uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania wydanego na podstawie art.62 ust.1 u.p.z.p., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że dokonana przez SKO w B. ocena postanowienia organu I instancji jest błędna, w konsekwencji czego organ ten błędnie zastosował art. 138 § 2 k.p.a., uchylając to postanowienie i przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - uchylił postanowienie SKO w B. z dnia 10 grudnia 2015r. Rozpoznając ponownie zażalenie B.P. sp. z o.o., organ odwoławczy weźmie pod uwagę wyrażone w tej sprawie stanowisko NSA. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a.