II OSK 1862/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1818/14 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części oddala skargę kasacyjną II OSK 1862/15 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S-T na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...]. Wojewoda Mazowiecki, po wszczęciu na wniosek S-T postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału [...]z dnia [...]., zatwierdzającej plan realizacyjny i zezwalającej na budowę J.R. budynku gospodarczego, murowanego, parterowego, na istniejących fundamentach, na terenie działki przyl. ul. [...] w Warszawie - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji w części określającej jako wydaną na okres czasowy 10 lat. Organ I Instancji podniósł, że decyzja z dnia [...] została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), dalej P.b., oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48), dalej rozporządzenie. Warunki konieczne do spełnienia przy wydawaniu pozwolenia na budowę określał art. 28 P.b. oraz § 43 rozporządzenia, znajdujący się w dziale 3 pod nazwą "Budownictwo osób fizycznych", rozdział 1 - Pozwolenie na budowę. Skoro przepisy te dopuszczały możliwość wydania pozwolenia na budowę na okres czasowy, to brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej wzniesienia budynku na czas określony. Odwołanie od ww. decyzji wniosła S-T w W. Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]i stwierdził nieważność decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału [...]z dnia [...]w części określającej "czasowo na okres 10 lat". Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012 r., VII SA/Wa 557/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 grudnia 2011 r., a wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r., II OSK 2708/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji. Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...]., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jest zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w sposób zgodny ze stanowiskiem wyrażonym przez sąd w ww. wyroku. Organ wskazał, że zakres omawianego postępowania ograniczony jest wyłącznie do części decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału [...]z dnia [...], w której organ określił termin, na który wydano pozwolenie na budowę "czasowo na okres 10 lat". Zgodnie z § 20 ust. 2 rozporządzenia pozwolenie na budowę ustala terminy, do których będą mogły istnieć tymczasowe obiekty budowlane. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym z dnia 12 lipca 1984 r. (Dz.U. Nr 35, poz. 185 ze zm.), obszary, dla których plan miejscowy ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Natomiast na obszarach, o których mowa w ust. 1, mogą być budowane obiekty tymczasowe, jeżeli ich budowa jest niezbędna do prawidłowego wykorzystania gruntów, lub obiekty, które będą mogły być adaptowane do przyszłego, zgodnego z planem miejscowym, sposobu użytkowania (ust. 2). Z informacji o terenie z dnia 29 czerwca 1987 r. wynika, że zgodnie z Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego m. st. Warszawy, zatwierdzonym uchwałą Nr 57 Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 6 grudnia 1982 r., objęty inwestycją teren przeznaczony jest pod zabudowę: tereny rolno-ogrodnicze bez prawa zabudowy do przekształcenia pod zieleń. Ponadto zgodnie z art. 34 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, teren ten może zostać wykorzystany na cele polegające na realizacji murowanego budynku gospodarczego, parterowego na istniejących fundamentach - dla potrzeb gospodarstwa rolno-ogrodniczego - na okres czasowy 10 lat. Na podstawie powyższych okoliczności organ stwierdził, że przedmiotowy budynek miał niewątpliwie tymczasowy charakter, zatem możliwe było określenie terminu, na jaki udzielono pozwolenia na budowę. Ponadto w ocenie GINB umieszczenie warunku "czasowo na okres 10 lat" po słowie "decyzja" zamiast w sentencji decyzji, nie stanowi rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. ani jakiegokolwiek innego przepisu. Z treści decyzji wynika bowiem, że wskazany termin stanowi element rozstrzygnięcia, niezależnie od tego, w jakim miejscu został umieszczony. Organ stwierdził także, że analiza kontrolowanej decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału [...] z dnia [...]., w części, w jakiej określa termin, na jaki została wydana, doprowadziła do uznania, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka S-T w W. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że okolicznością determinującą niniejsze postępowanie jest fakt, że decyzja organu II instancji zapadła po wcześniejszym wyroku z dnia 29 sierpnia 2012 r., VII SA/Wa 557/12. Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy zastosował się do zaleceń Sądu poprzednio rozpoznającego sprawę. Wskazał, jakie przepisy miały w sprawie zastosowanie w trakcie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę. Organ dokonał analizy planistycznej i lokalizacyjnej sprawy. W tym zakresie wskazał, że zgodnie z art. 34 ustawy o planowaniu przestrzennym obszary, dla których plan miejscowy ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy, do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, na obszarach tych mogą być budowane obiekty tymczasowe, jeżeli ich budowa jest niezbędna do prawidłowego wykorzystania gruntów, lub obiekty, które będą mogły być adaptowane do przyszłego, zgodnego z planem miejscowym, sposobu użytkowania. Ponadto, powołując się na znajdującą się w aktach sprawy informację o terenie z dnia 29 czerwca 1987 r., objęty inwestycją teren co do zasady nie był przeznaczony pod zabudowę jako teren rolno-ogrodniczy, bez prawa zabudowy do przekształcenia pod zieleń. Jednakże zgodnie z art. 34 ustawy o planowaniu przestrzennym teren ten mógł zostać wykorzystany na cele wskazane we wniosku polegające na realizacji murowanego budynku gospodarczego, parterowego na istniejących fundamentach - dla potrzeb gospodarstwa rolno-ogrodniczego - na okres czasowy 10 lat. W informacji wskazano też, że budynek ten ma zostać rozebrany po upływie wskazanego terminu, na każde wezwanie władzy architektoniczno-budowlanej. Budynek miał zatem tymczasowy charakter, a więc możliwe było określenie terminu, na jaki udzielono pozwolenia na budowę. Odnosząc się do okoliczności umieszczenia warunku tymczasowości budynku w nagłówku decyzji (zaraz za wskazaniem jej numeru), Sąd uznał za prawidłowe twierdzenie organu, że takie umieszczenie warunku tymczasowości nie stanowi rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. ani jakiegokolwiek innego przepisu. Związanie organu wyrokiem Sądu odnosi się również do wskazanej argumentacji prawnej. Sąd poprzednio rozpoznający sprawę wskazał, że w czasie wydawania decyzji badanej w trybie nieważności pozwolenia na budowę udzielano tylko na terenach przewidzianych na ten cel w planie zagospodarowania przestrzennego. Dopuszczano jednak takie sytuacje, że ustalenia planistyczne mogły ograniczać zamierzenia inwestora, a zgody budowlanej udzielano na czas określony. Przepisy P.b. z 1974 r. przewidywały budowę i istnienie stałych i tymczasowych budynków (art. 2), w § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przewidywano, że pozwolenia na budowę wymaga wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. Na podstawie zaś § 43 ust. 2 pkt 4 ustalano terminy, do których mogą istnieć obiekty realizowane jako tymczasowe. Sąd Wojewódzki stwierdził zatem, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Nadzwyczajne tryby zaskarżenia decyzji administracyjnej - w przeciwieństwie do zwyczajnych środków zaskarżenia - powodują, że organ administracji może tylko ocenić, czy w sprawie zmaterializowała się konkretna przesłanka wskazana przez wnioskodawcę, zaś pozostałe naruszenia prawa nie mogą być wzięte pod uwagę przez organ rozpoznający wniosek o uruchomienie nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r. skargę kasacyjną wniosła spółka S-T w W. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie: I. Prawa materialnego: 1/ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 16 oraz § 20 ust. 2 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie, choć w zakresie wydawania pozwoleń na budowę obiektów tymczasowych miały one zastosowanie wyłącznie do jednostek gospodarki uspołecznionej lub innych jednostek organizacyjnych, a w żadnym wypadku nie miały zastosowania do osób fizycznych, 2/ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 i art. 29 ust. 1 P.b. w związku z art. 61 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z 1987 r., w związku z § 48, § 43 ust. 2 pkt 4 i § 20 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że sformułowanie "czasowo na okres 10 lat" rażąco nie narusza prawa, podczas gdy przepisy te przewidywały wyłącznie możliwość wydawania orzeczeń dla obiektów tymczasowych, a nie przewidywały możliwości wydawania orzeczeń na ściśle określony okres ich obowiązywania (pozwoleń czasowych). Wolą ówczesnego wnioskodawcy (inwestora) nie było posadowienie obiektu tymczasowego, co jednoznacznie potwierdza treść wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a zatem organ orzekł wbrew żądaniu strony. Ponadto budynek gospodarczy, murowany, parterowy - na istniejącym fundamencie, którego dotyczy sporna decyzja, nie jest obiektem tymczasowym, o czym przesądza jego konstrukcja oraz zastosowane do budowy materiały i technologia. Dodatkowo zarówno z decyzji, jak i z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz z projektu budynku nie wynika, że jest to obiekt tymczasowy. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że skarżąca uzyskała zgodę na użytkowanie budynku jako stałego w trybie art. 54 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, 3/ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 P.b. w związku z § 43 ust. 2 pkt 4 i § 20 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w związku z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu przestrzennym, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że sformułowanie "czasowo na okres 10 lat" rażąco nie narusza prawa, podczas gdy informacja o terenie z dnia 29 czerwca 1987 roku, na którą powołał się organ II instancji, w chwili wniesienia wniosku o pozwolenie na budowę wygasła (utraciła swoją aktualność), albowiem wniosek o pozwolenie na budowę został złożony po upływie 3 miesięcy (w dniu [...].) od jej wydania. Dodatkowo posadowienie budynku gospodarczego służącego do obsługi gospodarstwa ogrodniczo-rolnego było zgodne z Perspektywicznym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy, zatwierdzonym Uchwałą Nr 57 Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 6 grudnia 1982 r., jako przeznaczonego pod funkcje rolne, 4/ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i § 3 poprzednio obowiązującego k.p.a. w związku z § 43 ust. 2 pkt 4 i § 20 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że sformułowanie "czasowo na okres 10 lat" w tytule decyzji rażąco nie narusza prawa, podczas gdy nie powołano podstawy prawnej orzeczenia o obowiązywaniu jej "czasowo na okres 10 lal"', a także jej nie uzasadniono, a umieszczenie sformułowania "czasowo na okres 10 lat" w tytule decyzji, z całkowitym pominięciem tej kwestii w jej rozstrzygnięciu, budzi trudną do rozstrzygnięcia niejasność co do tego, czy decyzja ma obowiązywać przez okres 10 lat, czy też budynek ma być po tym terminie rozebrany. Ponadto zamieszczenie w tytule decyzji sformułowania "czasowo na okres 10 lat" nie spełniało wymagań § 43 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, który wymagał ustalenia terminu, do którego będą mogły istnieć obiekty budowlane realizowane jako tymczasowe. II. Przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1/ art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób, który pozbawia stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd nie odniósł się konkretnego stanu faktycznego, ani do zarzutów skarżącej, 2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, choć zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 104 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) naruszenie zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności poprzez niewłaściwe i niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wykorzystania budynku i zamiaru inwestora co do wniosku o pozwolenie na budowę, a także treści Planu, brak zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z rozpoznawaną sprawą oraz utrzymanie w mocy rażąco wadliwej decyzji, b) niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, c) nieuwzględnienie przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, d) dokonanie analizy stanu faktycznego sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego, e) błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, f) niewyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, 3/ art. 153 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, choć zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez Sąd I instancji i organ odwoławczy do wytycznych WSA w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którymi należało uwzględnić realia planistyczne i społeczno-gospodarcze okresu, w którym wydano decyzję, treść konkretnych zapisów decyzji, wymienionych w niej podstaw prawnych, wyników przeprowadzonego postępowania lokalizacyjnego oraz inne ewentualne okoliczności. Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim podkreślić należy, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, czy na gruncie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału [...]z dnia [...]r. istniała możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektów budowlanych tymczasowych. Przesądzały o tym powołane przez Sąd I instancji, w ślad za organami, przepisy: art. 34 ust. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym, art. 2 ust. 1 P.b. oraz § 43 ust. 2 pkt 4 i § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Drugą istotną okolicznością jest zakres orzekania przez organy nadzoru. Związane one były wnioskiem skarżącej spółki, która domagała się stwierdzenia nieważności decyzji jedynie w części dotyczącej słów "czasowo na 10 lat". Zatem intencją wnioskodawcy nie było kwestionowanie legalności obiektu wzniesionego na podstawie pozwolenia z 1987 r., a jedynie określenie, że decyzja wydana została na okres 10 lat. Trzecią ważną kwestią, mająca wpływ na wynik sprawy, był fakt, że w niniejszej sprawie zapadły już prawomocne wyroki sądów administracyjnych, co w myśl art. 153 p.p.s.a. oznaczało dla organów i dla Sądu I instancji, że musiały respektować oceną prawną w nich zawartą. Mając na uwadze te trzy okoliczności stwierdzić należy, że podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu. Przede wszystkim nie mogły odnieść skutku zarzuty powiązane z § 16 i § 20 rozporządzenia. Przepisy te, jak słusznie wskazuje autor skargi kasacyjnej, znajdują się w dziale 2 rozporządzenia i dotyczą wyłącznie budownictwa ówczesnych jednostek gospodarki uspołecznionej oraz innych jednostek organizacyjnych. Stąd nie mogły stanowić podstawy wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, jako wydanej na wniosek osoby fizycznej. Przepisy te znalazły się wprawdzie w podstawie prawnej decyzji z 1987 r., jednakże skoro nie mogły się odnosić do wniosku osoby fizycznej, to nie mogły być rzeczywistą podstawą prawną decyzji. Kwestią kluczową w tym względzie jest przywołanie w podstawie prawnej decyzji również § 43 i 48 rozporządzenia. Przepisy te znajdują się w dziale 3 rozporządzenia i odnosiły się właśnie do budownictwa osób fizycznych. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić zarzutów odnoszących się do intencji J.R wnoszącej podanie o wydanie pozwolenia na budowę (która jakoby chciała wznieść obiekt stały, a nie tymczasowy), jak również charakteru wzniesionego obiektu i rodzaju materiałów użytych do jego budowy (mających świadczyć o stałym, a nie tymczasowym charakterze obiektu). Sprawa ta przesądzona już bowiem została w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 29 sierpnia 2012 r., VII SA/Wa 557/12. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wprost stwierdził, że dla oceny czasu, na który był wznoszony budynek, nie mają znaczenia ani rodzaj czy trwałość materiałów użytych do jego wzniesienia, ani też intencje inwestora co do zamiaru budowy, skoro warunki zabudowy określił właściwy organ w 1987 r. w opisanych wskazaniach, a które realizował inwestor składając wniosek o wydanie pozwolenia. Bez znaczenia pozostaje również argument autora skargi kasacyjnej odnośnie do utraty ważności Informacji o terenie z dnia 29 czerwca 1987 r., z uwagi na znajdującą się tam adnotację, że informacja o terenie traci swą aktualność, jeżeli inwestor w terminie 3 miesięcy nie wystąpi z wnioskiem o pozwolenie na budowę lub nie wystąpił o przedłużenie tego terminu. Abstrahując już od podnoszonej przez Sąd I instancji okoliczności, że nie można obecnie ustalić, kiedy inwestorka powzięła wiadomość o tej informacji, to należy podkreślić, że ówcześnie obowiązujące przepisy nie stawiały osobom fizycznym wymagań odnośnie do konieczności wystąpienia o udzielenie pozwolenia na budowę w okresie ważności Informacji o terenie. Wymaganie takie przewidziane było jedynie w § 7 ust. 2 rozporządzenia, ale przepis ten znajdował się w dziale 2 rozporządzenia, który jak już wcześniej podniesiono odnosił się wyłącznie do budownictwa jednostek gospodarki uspołecznionej oraz innych jednostek organizacyjnych. Wobec osób fizycznych rozporządzenie nie stawiało takich wymagań, a sama informacja służyła jedynie organowi właściwemu do wydania pozwolenia na budowę do rozstrzygnięcia we własnym zakresie kwestii zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowił wprost § 43 ust. 1 rozporządzenia. Nie sposób z kolei odnieść się do argumentu, że obiekt był zgodny z ówczesnym planem zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ta nie była bowiem przedmiotem oceny tak organów nadzoru, jak i Sądu I instancji. Organy rozważały w postępowaniu jedynie to, czy odnośnie do określenia, że decyzja wydana została czasowo na 10 lat, wystąpiła jakakolwiek wada kwalifikowana decyzji, skutkująca stwierdzeniem jej nieważności w tej części (ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), nie zaś kwestia zgodności obiektu z planem miejscowym. Warto także zaznaczyć, że kwalifikowana wada decyzji, skutkująca stwierdzeniem jej nieważności, musi wynikać z samej decyzji. Bez znaczenia pozostają okoliczności mające miejsce po jej wydaniu. Istotna i prawnie relewantna jest data wydania decyzji. Dlatego nie było żadnych podstaw, by organy czy Sąd I instancji odnosiły się do faktu późniejszego uzyskania zgody na użytkowanie budynku w oparciu o art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skoro zatem § 43 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia stanowił, że pozwolenie na budowę ustala terminy, do których będą mogły istnieć obiekty budowlane realizowane jako tymczasowe i kwestionowana decyzja, wskazując w podstawie prawnej właśnie § 43, określała, że wydana została czasowo na 10 lat, to nie sposób przyjmować tego sformułowania inaczej, niż zakwalifikowanie obiektu jako tymczasowego, przewidzianego do rozbiórki po upływie tego okresu na każde żądanie władzy budowlanej – dokładnie jak to zostało określone w Informacji o terenie z dnia 29 czerwca 1987 r. W tej sytuacji nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które uzasadnione zostały w taki oto sposób, że Sąd I instancji wydał wadliwy wyrok, skoro oddalił skargę na wadliwą decyzję organu nadzoru. Sąd Wojewódzki zawarł w uzasadnieniu wyroku wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalające na kontrolę instancyjną wydanego orzeczenia. Odniósł się przy tym zarówno do zarzutów skarżącej spółki, jak i do wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wydanych wcześniej w tej sprawie wyrokach sądów administracyjnych. Nie naruszył tym samym art. 153 p.p.s.a. A skoro uznał wydane w sprawie decyzje za legalne, prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. i skargę oddalił. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.