II OSK 1871/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Izabela Ostrowska Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 892/07 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lipca 2007 r. oddalił skargę K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń sportową. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. o cofnięciu pozwolenia na broń palna sportową organ I instancji wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż skarżący nie zachował należytej staranności w zabezpieczeniu broni przed osobami nieupoważnionymi, w wyniku czego broń została skradziona, dostała się w ręce osoby nie posiadającej pozwolenia na broń, a sprawca kradzieży mógł jej użyć do popełniania innych przestępstw. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) umożliwiał cofnięcie pozwolenia na broń w tym przypadku, skoro posiadacz tego pozwolenia przechowywał broń w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania i noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. Nr 27, poz. 343) i doprowadził do jej utraty. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie ma charakteru obligatoryjnego, a ponadto w jego ocenie zostały zachowane szczególne warunki przechowywania broni, bowiem garaż posiada specjalne zabezpieczenia, o jakich mowa w § 3 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, cały budynek był wyposażony w urządzenia alarmowe i posiadał całodobową ochronę, drzwi od garażu były zamknięte, zaś broń umieszczona w schowku samochodu zamkniętym na klucz. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. Organ stwierdził, że skarżący, pozostawiając broń w samochodzie, ewidentnie naruszył zasady przechowywania broni. Zgodnie z przepisami ustawy oraz powoływanego wyżej rozporządzenia broń powinna być przechowywana w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieuprawnionych – w kasecie metalowej trwale przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach posiadających zamki atestowane. Złamanie wymogów co do przechowywania broni, spowodowało, że broń ta trafiła w ręce osoby nieuprawnionej. Ponadto oświadczenie strony, że posiadanie broni sportowej daje jej poczucie bezpieczeństwa, dodatkowo przemawia za słusznością decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń sportową, która w żadnym wypadku nie służy do ochrony osobistej. W skardze do sądu administracyjnego K. S. zarzucił naruszenie art. 32 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji poprzez błędne zakwalifikowanie działania skarżącego jako naruszającego zasady przechowywania broni oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że za pozbawieniem skarżącego prawa do posiadania broni przemawia interes społeczny. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że działanie polegające na pozostawieniu broni tymczasowo w schowku samochodu, nie może być uznane za naruszenie zasad jej przechowywania. Jego działanie mogło stanowić naruszenie zasad noszenia broni, nie zaś zasad jej przechowywania. Broń natomiast została utracona przypadkowo – kradzież była zdarzeniem niezależnym od skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko. W uzasadnieniu podniósł, iż z protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej z dnia 2 grudnia 2004 r. oraz protokołu przesłuchania świadka z dnia 5 grudnia 2006 r. wynika, iż sam skarżący wskazał, że pozostawił broń w schowku w samochodzie na całą noc. Kradzież broni palnej ze schowka samochodu była ewidentnym następstwem pozostawienia jej w miejscu, gdzie znajdować się nie powinna, a zatem zasadnym było cofnięcie skarżącemu pozwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne i oddalił skargę. Sąd uznał, że organ prawidłowo ustalił, iż skarżący pozostawił na całą noc w należącym do niego samochodzie broń palną sportową Beretta 87. Skoro organ prawidłowo ustalił, że broń pozostawiono na noc w samochodzie, to prawidłowo przyjął, że była ona niewłaściwie przechowywana. Zaniedbanie skarżącego doprowadziło do tego, że w wyniku włamania broń została skradziona i dostała się w ręce osoby nieuprawnionej, a co więcej należącej do świata przestępczego. Zdaniem Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że skarżący pozostawiając na całą noc broń w schowku w samochodzie, nawet zamkniętym i nawet znajdującym się w zamkniętym garażu, drastycznie naruszył obowiązujące zasady, gdyż broń ma być przechowywana tylko w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. i każde inne jej przechowywanie narusza zasady prawa bezwzględnie wiążące posiadacza broni. W ocenie Sądu przy cofnięciu pozwolenia na broń nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Organ zasadnie surowo ocenił nieostrożność skarżącego prowadzącą do naruszenia prawa i w rezultacie do przejścia broni w ręce przestępcy. Naruszenie prawa (zasad przechowywania broni), które prowadzi do takiego skutku jest szczególnie niebezpieczne z punktu widzenia interesu społecznego i poprawne jest stanowisko organu, że osoba, która doprowadziła do takiej niebezpiecznej sytuacji nie powinna dysponować bronią, a lekkomyślność i brak szczególnej staranności w zabezpieczeniu broni w sposób wystarczający wyczerpuje przesłanki cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 32 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – zakwalifikowanie działania K. S., jako naruszającego zasady przechowywania broni, 2) naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz w zw. z art. 7 kpa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – uznanie, że za pozbawieniem skarżącego prawa do posiadania broni przemawia interes społeczny, 3) sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym. W związku z powyższym wniósł o uchylenie wyroku w całości, przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania za obie instancji według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem opłat skarbowych od pełnomocnictw. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, jako nie mającej usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepisu art. 10 ust. 4 lit. a/ ustawy o broni i amunicji nie stosował Sąd wydając zaskarżony wyrok, bowiem utrata broni w tym przypadku nie nastąpiła w trakcie jej przemieszczania – noszenia ale w trakcie przechowywania w nieodpowiednim miejscu. Tak więc nie było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie ww. przepisu. Noszenie broni (przemieszczanie broni) co do zasady różni się tym od przechowywania broni, że podczas przemieszczania broni (noszenia) musi być ona przez cały czas przy osobie, która ma na nią pozwolenie. Natomiast stałej obecności osoby posiadającej pozwolenie na broń, nie wymaga jej przechowywanie zgodne z wymogami § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Sytuacja, w której nastąpiła utrata broni przez skarżącego w niniejszej sprawie, nie może być zakwalifikowana jako utrata broni podczas jej noszenia (przemieszczania broni), bowiem nie było przy niej w trakcie kradzieży osoby, która posiadała na nią pozwolenie, a samochód osobowy, stojący w garażu, nawet najlepiej zabezpieczonym, nie jest właściwym miejscem przechowania broni, o którym mowa w § 5 ww. rozporządzenia. Nie ma to zresztą większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż przepis art. 32 ust. 1 ustawy wskazuje jak przechowywać i nosić broń w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy również tak samo traktuje naruszenie zasad przechowywania jak i noszenia broni. Kradzież broni oczywiście można potraktować jako zdarzenie niezależne od skarżącego jednak pod warunkiem, że broń była odpowiednio przechowywana lub przenoszona (przemieszczana), w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, czego nie można powiedzieć w tym przypadku. Zarzuty skargi kasacyjnej są całkowicie nieuzasadnione bowiem żaden z wskazanych tam przepisów prawa materialnego nie został naruszony przez błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. Przepis art. 7 k.p.a. jest przepisem postępowania, jednak jest to przepis, który może mieć zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, a nie w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. jak w sentencji.