II OSK 188/13

II OSK 188 /13 POSTANOWIENIE Dnia 5 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1469/12 w sprawie ze skargi T. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. II OSK 188/ 13 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2012 r. skarżąca reprezentowana przez adwokata została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazując na art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd stwierdził, że skoro ww. wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 lipca 2012 r., to termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 17 lipca 2012 r. Z akt sprawy wynika, że po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych do dnia 7 września 2012 r. skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę. Pismem z dnia 12 października 2012 r. zatytułowanym "zażalenie" T. G., zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 214 § 1 i art. 219 P.p.s.a. ze względu na to, że należna opłata została uiszczona na rachunek WSA w Warszawie. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia, co jest zasadne w związku z uiszczeniem należnej opłaty na rachunek sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i zgodnie z normą art. 173 P.p.s.a. środkiem jego zaskarżenia przysługującym stronie jest skarga kasacyjna. Pomimo jednak tego, iż autor pisma z dnia 12 października 2012 r. błędnie nazwał je zażaleniem zamiast skargą kasacyjną, pismo to podlegało rozpoznaniu jako kasacja, bowiem spełniało wszystkie wymagane dla niej przepisami P.p.s.a. warunki formalne. I tak, wniesiona w sprawie kasacja podlegała uwzględnieniu bowiem, jak w niej wykazano pełnomocnik skarżącej wykonał zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 czerwca 2012 r., którym wezwano go do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie w nim określonym. Jak wynika z uwierzytelnionej kserokopii dokumentu, wpłaty stu złotych na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z prawidłowym oznaczeniem sygnatury sprawy dokonano w dniu 16 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego). Natomiast termin do wykonania ww. zarządzenia upływał w dniu 17 lipca 2012 r. Skoro zatem, w przypadku uiszczenia opłaty sądowej za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej, dla dokonania oceny czy nastąpiło zachowanie terminu, znaczenie będzie miała data odnotowana na dowodzie potwierdzenia wpłaty (data stempla pocztowego), to uznać należało, iż ww. brak fiskalny skargi został uzupełniony w terminie i nie było podstaw do odrzucenia skargi. Z tych też względów zasadne okazały się być zarzuty naruszenia art. 214 i art. 219 P.p.s.a. Odnosząc się końcowo do wniosku autora kasacji o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego postanowienia" z uwagi na jego argumentację, jak i sformułowanie pkt III.1. kasacji przyjąć należało, iż wniosek ten odnosił się do zaskarżonego postanowienia Sądu. Nie znajdował on jednak żadnych podstaw do jego rozpoznania w świetle obowiązujących przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.