II OSK 1885/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Protokolant Edyta Balcer-Szczęsna po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 912/08 w sprawie ze skargi Z. I. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1.uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę 2. zasądza od Z. I. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 912/08, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r., znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania Z. I. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął Z. I. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z ustalonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego faktu skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] października 2005 r. za czyn z art. 178a § 1 k.k. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, decyzja ta została uchylona przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] września 2007 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ I instancji naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ponieważ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie wskazał też na podstawie jakich innych okoliczności, poza skazaniem strony za przestępstwo nie objęte katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wywiódł obawę, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ponownie cofnął Z. I. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, że obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z ustalonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego faktu skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] października 2005 r. za czyn z art. 178a § 1 k.k. Organy Policji przyjęły bowiem, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m.in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy (takim jest czyn z art. 178a k.k.). Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie Z. I., decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń palną, jeżeli w stosunku do jego posiadacza istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnione przestępstwo, a w szczególności jego okoliczności (poruszanie się w stanie nietrzeźwości pojazdem po drodze publicznej zakończone kolizją drogową tworzące realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi), pozwalają stronę zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a zatem spełniona została dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Oceny powyższej nie zmienia natomiast fakt, iż strona jest pozytywnie postrzegana w miejscu zamieszkania, czy też w macierzystym kole łowieckim "[...]". Z. I. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. zostały wydane bez podstawy prawnej. Podniósł też, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż jest on posiadaczem pozwolenia na broń myśliwską do ochrony osobistej. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając, że zarówno decyzja organu I, jak i II instancji zawiera podstawę prawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Z analizy przedmiotowej sprawy wynika też, iż skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń palną myśliwską. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2008 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący dodatkowo zarzucił organowi naruszenie: - art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.; - rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie że skazanie za określone przestępstwo świadczy wprost o tym, że nie będzie przestrzegał przepisów ustawy o broni i amunicji, podczas gdy ustawowa przesłanka zaistnienia "obawy" o jakiej mowa w art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy podlega indywidualnemu rozpoznaniu z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy. Skarżący wskazał, że Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji popadł natomiast w sprzeczność z uzasadnieniem własnej decyzji z dnia [...] wrzesień 2007 r., w której zlecił uzupełnienie materiału dowodowego sprawy, natomiast w decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., wbrew wcześniejszym zarzutom, powielił argumentację Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. W ocenie skarżącego, takie postępowanie organu odwoławczego naruszyło zasadę praworządności (art. 6 k.p.a), uwzględniania z urzędu słusznego interesu strony i dociekania prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadę zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 k.p.a.), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Skarżący zaznaczył, że pozostaje członkiem Koła Łowieckiego "[...]" w P. od 1983 r. i od tego też roku posiada pozwolenie na broń, w latach 1995-1998 pełnił funkcję [...], a od poprzedzającego sezonu łowieckiego funkcję [...]. Od 1983 r. nie wszedł w konflikt z prawem i wizja prawdopodobieństwa sięgnięcia przez niego po broń w stanie po użyciu alkoholu jest nieuzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną. Sąd I instancji wskazał, że okoliczność, iż skarżący Z. I. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] października 2005 r. sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu [...] sierpnia 2005 r. w miejscowości K. kierował samochodem osobowym m-ki Fiat 126p będąc w stanie nietrzeźwości (0,35 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), jest niesporna. Jednakże cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa. Uzasadnia je tylko sytuacja opisana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. jeżeli nie ma czynu popełnionego przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu, to muszą zaistnieć takie cechy osobowe posiadacza broni, które mogą wskazywać, iż istnieje obawa, że może on użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezbędne są więc, zdaniem Sądu I instancji ustalenia dotyczące całokształtu zachowań posiadacza broni oraz ocena zgromadzonych o nim opinii czy to środowiskowych, czy też wydanych przez zakład pracy lub organizacje, do których należy. Sąd wskazał, iż Komendant Główny Policji uchylając rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, decyzją z dnia [...] września 2007 r. zwrócił uwagę, że obowiązkiem organu orzekającego jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia został skazany, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Natomiast rozpoznając sprawę ponownie organ, nie wyjaśniając swego stanowiska, uznał natomiast, że dowody świadczące o stronie korzystnie, jak pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, czy z koła łowieckiego nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Sąd zaznaczył, że organ powinien wyjaśnić dlaczego uznaje, że dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru dają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w oparciu o przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 2 kk nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy; 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1070 z późn. zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie poczyniły wszechstronnych ustaleń faktycznych, na podstawie których mogłyby dokonać prawidłowej oceny materiału dowodowego, a wniosek, że Z. I. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, wyprowadziły zasadniczo jedynie w oparciu o fakt skazania wymienionego, czym również naruszyły art. 107 § 3 kpa. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), zwanej dalej: "ustawą", właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stąd, zdaniem skarżącego, na organach Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia jakiejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym orzeczeniu. Jednakże Sąd I instancji niewłaściwie przyjął, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 2 K.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto, skarżący Komendant Główny Policji wskazał, że zarzut postawiony przez Sąd I instancji, iż w przedmiotowej sprawie organy Policji nie poczyniły stosownych ustaleń dotyczących całokształtu zachowań posiadacza broni oraz oceny zgromadzonych o nim opinii, jest niezasadny. Sprawca przestępstwa z art. 178 a § 2 kk, bowiem nie powinien posiadać pozwolenia na broń nawet wówczas, gdy w swoim środowisku bądź miejscu pracy jest pozytywnie postrzegany oraz przez wiele lat posiada pozwolenie na broń i dotychczas nie użył jej niezgodnie z prawem, a popełnione przestępstwo nie miało związku z bronią. Organ II instancji przy podjęciu decyzji w sprawie cofnięcia Z. I. pozwolenia na broń brał pod uwagę wszystkie zebrane w sprawie dowody i uznał, że dokumenty te nie mogą mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie wobec faktu skazania za ww. przestępstwo. Komendant Główny Policji podkreślił, że organy Policji nie mają ustawowego obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wystarczające jest już samo uzasadnione domniemanie takiego zachowania wynikające z faktu skazania lub choćby podejrzenia o popełnienie przestępstwa godzącego w życie i zdrowie ludzkie, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe. Skarżący organ stwierdził także, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa., gdyż Komendant Główny Policji zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa). Odpowiedź na skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji złożył Z. I. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. I. wskazał, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania jest bezzasadny, gdyż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano na czym konkretnie polegały naruszenia procedury, co powoduje niemożność odniesienia się do tak sformułowanego zarzutu. Ponadto, wbrew stwierdzeniom skargi kasacyjnej w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji jednoznacznie wskazał na zaniechanie przeprowadzenia przez organy Policji postępowania mającego na celu wykazanie, że w przypadku Z. I. występuje uzasadniona obawa, że użyje on broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odniesieniu do zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, Z. I. zaznaczył, iż w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji dokonując wykładni art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wskazał zarówno na doktrynę prawa jak i orzecznictwo sądowe dotyczące właściwego rozumienia pojęcia "uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego". Z. I. zauważył, że gdyby doszło do akceptacji stanowiska Komendanta Głównego Policji zawartego w skardze kasacyjnej, iż do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczającym pozostaje sam fakt jednorazowego ukarania za czyn inny niż zagrażający zdrowiu, życiu lub mieniu, wzmocniony ogólnym domniemaniem obawy użycia przez sprawcę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wówczas uzasadniony byłby wniosek o automatyzmie cofania pozwoleń na broń i braku rozróżnienia kategorii osób w stosunku do których takie działania są obligatoryjne. Taki stan rzeczy w konsekwencji prowadziłby do zatarcia różnicy między osobami skazanymi za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a sprawcami pozostałych przestępstw, co do których konieczne jest wykazanie istnienia uzasadnionej obawy. Zdaniem Z. I. zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno w swym aspekcie procesowym, jak i materialno prawnym, są więc nieuzasadnione. W skardze kasacyjnej powtórzono jedynie dotychczasową argumentację zawartą w wydanych decyzjach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania określoną przesłankami z art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnieniem, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, który rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", podjął uchwałę następującej treści: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)." Przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w skardze kasacyjnej zarzuty. Stąd też wskazać należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Ten przepis nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu NSA (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja - na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń – przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uzasadniając stanowisko zaprezentowane w wyżej wymienionej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie wskazał, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W kontekście tym podkreślenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 (LEX nr 190907). Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, za uprawnioną uznać należy ocenę organów policji, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Jak wynika z akt sprawy niewątpliwym jest fakt, że skarżący znajdując się pod wpływem alkoholu (0,35mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) zdecydował się kierować samochodem osobowym za co Sąd Rejonowy w S. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2005 r., sygn. akt [...] uznał Z. I. (bez przeprowadzenia rozprawy – na jego wniosek) winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. i wymierzył mu karę grzywny oraz orzekł karę zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Należy zatem stwierdzić, iż skarżący swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tego rodzaju zachowanie często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, czy szkodę na mieniu. Popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w świetle wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonanej przez skład siedmiu sędziów w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie. Mając powyższe na uwadze, skoro zasadny okazał się wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a. Rozpoznając skargę Z. I. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r., znak [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na mocy art. 151 w związku z art. 193 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.