II OSK 1908/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 lutego 2020r. sygn. akt II SA/Ol 1023/19 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Wojewody W. z dnia 22 października 2019 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2020r., sygn. akt II SA/Ol 1023/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę A.C. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 22 października 2019 r. nr IGR-II.7840.4.205.2019 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r., Starosta Olsztyński, działając na podstawie art. 28, art. 35 ust. 1, art. 36a ust. 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), zmienił częściowo swoją decyzję nr Bec/33/2017 z dnia 10 lipca 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę zakładu [...] na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] oraz na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] m. [...], gmina [...] i zatwierdził zamienny projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z tym projektem w zakresie zmian konstrukcyjnych budynku [...] nr [...] na dz. Nr [...] obr. [...], gmina [...] W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 18 maja 2018 r. do organu wpłynął wniosek inwestora E. sp. z o.o. o wydanie zmiany pozwolenia na budowę Starosty Olsztyńskiego z dnia 10 lipca 2017 r. nr Bec/33/2017 w zakresie zmian dotyczących budynku oznaczonego w projekcie budowlanym numerem [...]. W dniu 27 lipca 2018 r. zawieszono postępowanie z uwagi na informacje o toczącym się postępowaniu pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...] w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Następnie w dniu 30 lipca 2018 r. do organu wpłynęło pismo Prokuratury informujące, iż postępowanie zakończyło się wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, wobec braku znamion przestępstwa. W tej sytuacji, organ w dniu 1 sierpnia 2018 r. podjął zawieszone postępowanie. W ocenie organu, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, jak i projekty budowlane są kompletne, a projektowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy przemysłowej w obrębie [...] miasta [...] oraz w obrębie [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] 2016 r. Wskazał również, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i dlatego orzeczono jak w sentencji decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A.C. wnosząc o jej uchylenie w całości i oddalenie wniosku, wskazując przy tym nieostateczność decyzji o pozwoleniu na budowę, która została zmieniona oraz pominięcie jego osoby jako strony postępowania. Decyzją z dnia 22 października 2018 r. Wojewoda Warmińsko - Mazurski umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, że odwołujący się nie jest stroną postępowania. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie wyjaśnił, że zmiana decyzji dotyczy jedynie rozwiązań konstrukcyjnych w jednym z budynków i nie narusza praw odwołującego się w zakresie swobodnego korzystania z nieruchomości. Nie generuje również żadnego zapylenia, ani uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznając wniesioną przez A.C. skargę od powyższej decyzji, podzielił stanowisko Wojewody, że nie ma podstaw do uznania skarżącego za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Sąd pierwszej instancji wywiódł, że zmiana pozwolenia na budowę z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczy wyłącznie zmian konstrukcyjnych budynku nr [...], tj. wysokości tego budynku, który po zmianach nadal będzie spełniać wymogi określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd podniósł, że kwestię przymiotu strony w postępowaniu determinuje zakres przedmiotowy decyzji organu pierwszej instancji, który w tym wypadku określony jest w art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Zaskarżoną decyzją zmieniono decyzję z dnia 10 lipca 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zakładu [...] w zakresie zmian konstrukcyjnych budynku [...] nr [...] na dz. Nr [...] obr. [...], gmina [...]. Natomiast w pozostałym zakresie warunki realizacji inwestycji pozostały takie same, jak w decyzji z dnia 10 lipca 2017 r. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, aby zgoda na zmianę pozwolenia na budowę, wynikająca z zatwierdzonego projektu zamiennego, wpływała na jego sytuację prawną jako właściciela nieruchomości, a w związku z tym nie mógł być uznany za stronę w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Decyzja zmieniająca nie spowodowała utrudnień w korzystaniu przez skarżącego z należącej do niego nieruchomości, a inwestycja, objęta pozwoleniem zmieniającym nie oddziałuje na nieruchomość skarżącego. W sprawie nie występowała też, w ocenie Sądu, możliwość szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości skarżącego ze względu na indywidualne cechy projektowanych zmian obiektu, czy też zagospodarowanie terenu otaczającego działkę inwestora. W tych okolicznościach organ odwoławczy nie mógł rozpoznać podniesionych w odwołaniu zarzutów co do meritum sprawy, a tym samym nie mógł się do nich odnieść. Sąd uznał zatem za niezasadny zarzut skarżącego w tym zakresie. W skardze kasacyjnej A.C. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekł się również rozprawy. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku art. 193 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów: - z pisma Starosty Olszyńskiego z dnia 14 maja 2019 r. na okoliczność tego, że inwestor inicjował inne postępowania zmierzające do modyfikacji pierwotnego pozwolenia na budowę, w których to postępowaniach (niezależnie od tego, co było przedmiotem rozbudowy) właściciele sąsiednich nieruchomości nie byli uznawani za stronę postępowania (pismo załączone do skargi), - stron: 280, 281 oraz 293 ze Studium Ochrony Środowiska stanowiącego załącznik do raportu oceny oddziaływania na środowisko dla zakładu E. oraz wykaz stężeń maksymalnych pyłu PM 2,5 z załącznika do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego - schematu organizacyjnego emitorów zakładu E. (załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego), strona 34, 35, 60, 65, 66 wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego z czerwca 2018 roku, oraz strona 14 i 15 pozwolenia zintegrowanego (dokumenty te były załączone na etapie postępowania odwoławczego do pisma A.C. z dnia 24 września 2019 roku), na okoliczność tego, że na budynku [...] jest umiejscowiony emitor E-101.01 (nomenklatura inwestora), będący źródłem emisji, w tym pyłów PM 10 i PM 2.5., a nadto, że budynek [...] jest przeznaczony nie tylko do gromadzenia [...], ale i rozdrobnionego odpadowego materiału [...] z odzysku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenia prawa materialnego przez: 1.1. błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) w postaci nieuprawnionego przyjęcia, że nieruchomość skarżącego kasacyjnie pozostaje poza obszarem oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i decyzja ją zmieniająca Starosty Olsztyńskiego z dnia 2 sierpnia 2018 r., co doprowadziło do pominięcia skarżącego kasacyjnie, jako strony w niniejszym postępowaniu, choć: - zakład [...] obejmujący [...] hektarową inwestycję, jak również rozbudowywany budynek nr [...] oddziałują na nieruchomości Skarżącego kasacyjnie (np. w zakresie emisji pyłów PM 10 i PM 2.5); - występują przepisy materialnoprawne, które z budową (i obecnie rozbudową budynku [...]) zakładu [...] obejmującego [...] hektarowa inwestycje wiążą bezpośrednio sytuację prawną Skarżącego kasacyjnie (np. art. 62a ust. 1 pkt 11, art. 66 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.), który w sytuacji zagospodarowania swoich działek zgodnie z przeznaczeniem będzie zobowiązany do uwzględnienia tak w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak i raporcie oddziaływania na środowisko skumulowanego oddziaływania z zakładem [...], co faktycznie i prawnie oznaczać będzie ograniczenia inwestycyjne, ze względu na skończoną pojemność asymilacyjną środowiska, 1.2. błędne zastosowanie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego przez wydanie pozwolenia budowlanego (zmieniającego) na istniejące (wybudowane) lub będące w budowie części obiektu budowlanego, co wynika z protokołu kontrolnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Z lektury protokołu wynika, że Uczestnik postępowania we wniosku o zmianę decyzji Bec 33/2017 zataił istotne dla sprawy okoliczności, a organ nie zweryfikował stanu faktycznego. W istocie rzeczy powinno być wdrożone postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej, a nie "sanowanie" sytuacji poprzez zmianę decyzji; 2. naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy: 2.1. art. 145 § 1 pkt 1 litera a p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na Decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 22 października 2019 r., pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez Wojewodę przepisów prawa materialnego wskazanych w punkcie 1.1., 2.2. art. 145 § 1 pkt 1 litera a p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na Decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 22 października 2019 r. umarzającą postępowanie odwoławcze, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez Wojewodę przepisu prawa materialnego wskazanego w punkcie 1.2., 2.3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na Decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 22 października 2019 r. umarzającą postępowanie odwoławcze, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez Wojewodę przepisów postępowania, to jest art. 7 i art. 77 § 1 i § 4 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.) przez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie uznania skarżącego kasacyjnie za stronę postępowania odwoławczego prowadzonego przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego, co doprowadziło do odmowy przyznania przymiotu strony oraz umorzenie postępowania odwoławczego, pomimo objęcia jego nieruchomości oddziaływaniem zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy zakładu i [...], jak i rozbudowy tego zamierzenia poprzez zwiększenie parametrów budynku [...] nr [...]; 2.4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na Decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 22 października 2019 r., pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez Wojewodę przepisów postępowania, to jest art. 78 § 2 w zw. z art. 77 § 2 i art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia formalnego postępowania dowodowego. W sprawie jest bezsporne, że organ drugiej instancji nie wydał żadnego postanowienia dowodowego, nie wiadomo, które dowody włączył w poczet materiału dowodowego, a co do których odmówił dopuszczenia, jako dowodu. Strona nie może domyślać na jakich dowodach poczyniono ustalenia faktyczne, w szczególności, że Wojewoda nie wypowiedział się chociażby odnośnie do wniosków dowodowych w postaci dokumentów z raportu oddziaływania na środowisko oraz dokumentu z wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego wskazujących na to, że nieruchomości skarżącego kasacyjnie znajdują się w obszarze oddziaływania emisji z zakładu E., w tym z budynku [...]- [...], co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem przeprowadzenia tych dowodów i weryfikacja twierdzeń, które miałby być nim udowodnione musiałoby prowadzić do przyznania skarżącemu statusu strony. 2.5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na Decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 22 października 2019 r. umarzającą postępowanie odwoławcze, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez Wojewodę przepisów postępowania to jest zastosowania art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w miejsce art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy skarżący kasacyjnie spełnia warunki uznania go za stronę postępowania z uwagi na objęcie jego nieruchomości oddziaływaniem zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy zakładu [...], jak i rozbudowy tego zamierzenia inwestycyjnego poprzez zwiększenie parametrów budynku [...] nr [...]; 2.6. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zignorowanie postawionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia (za wyjątkiem ich wymienienia w omówieniu stanowiska stron) przez Wojewodę art. 78 § 2 w zw. z art. 77 § 2 i art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. oraz 124 k.p.a. dotyczących nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. 2.7. art. 106 § 3 p.p.s.a. przez brak rozstrzygnięcia dowodowego w przedmiocie złożonego do akt sprawy (wraz ze skargą A.C.) dowodu na piśmie, co miało wpływ na wynik w sprawie, albowiem uwzględnienie tego wniosku dowodowego powodowałoby stwierdzenie okoliczności skutkujących uwzględnieniem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Wojewody Warmińsko-Mazurskiego wydana została po uprzednim wydaniu prawomocnego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 224/19, w którym Sąd wprawdzie nie przesądził kwestii braku przymiotu strony wnoszącego skargę kasacyjną, ale przesądził, że organ ma obowiązek ustalić w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, strony postępowania, bez względu na to komu został przyznany taki status w postępowaniu o pozwolenie na budowę oraz przesądził, że badanie interesu prawnego skarżącego kasacyjnie powinno odbyć się tylko w zakresie oddziaływania obiektu, którego dotyczą zmiany konstrukcyjne, a nie całej inwestycji jak domagał się skarżący. Sąd uznał również, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają dokumenty załączone przez skarżącego do pisma z dnia 7 czerwca 2019 r. Zatem zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. zarówno organ ponownie rozpoznający sprawę jaki i Sądy związane były wskazaną powyżej oceną prawną oraz zawartymi w uzasadnieniu wyroku wskazaniami co dalszego biegu postępowania. Dlatego też jako niezasadny należało uznać zarzut kasacyjny opisany w pkt 1.1 w zakresie w jakim wskazuje na naruszenie wymienionych w nim przepisów prawa materialnego ( art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 36a Prawa budowlanego), poprzez nieuwzględnienie oddziaływanie całego zakładu [...] na nieruchomość skarżącego. Niewątpliwie postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy przedmiotowa zmiana. Dlatego przy określeniu kręgu stron w tego typu sprawach, zagadnieniem kluczowym jest ustalenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, stanowiącego według art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wynika, że status strony w postępowaniu dotyczącym pozwoleniu na budowę, ale również zmiany tego pozwolenia, determinowany jest zakresem oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego. Istotne jest zatem, aby organ administracji wyznaczając obszar oddziaływania konkretnej inwestycji wziął pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu określonego terenu. Wyraźnie należy podkreślić, że w procesie ustalania obszaru oddziaływania nie chodzi o wykazanie (przesądzenie) negatywnego wpływu projektowanego obiektu na znajdujące się w otoczeniu nieruchomości, w tym obiekty budowlane na tych nieruchomościach, ale o realną możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10 dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla uznania danej osoby za stronę nie jest wystarczające samo subiektywne przekonanie tej osoby, że realizacja inwestycji oddziaływać będzie na teren nieruchomości, do której ma tytuł prawny, interes prawny musi bowiem istnieć obiektywnie, realnie. Nie zawsze, więc właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji będzie stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę lub zmiany tego pozwolenia. Prawidłowo Wojewoda ocenił, że zakres robót oraz cechy projektowanego budynku, którego dotyczy decyzja o zmianie pozwolenia na budowę, nie wskazują, że dokonana zmiana konstrukcyjna w jakikolwiek sposób będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego. Także skarżący nie wykazał, że istnieje chociażby ryzyko ingerencji w jego prawa jako właściciela nieruchomości sąsiedniej na skutek zmiany konstrukcyjnej budynku magazynu, który znajduje się w odległości 500m od budynku najego nieruchomości. Niezasadny jest również zarzut kasacyjny opisany w pkt. 1.2 dotyczący naruszenia art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Należy bowiem zauważyć, że odnosi się on do kwestii merytorycznych tj. oceny prawidłowości wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, która to ocena nie może być dokonana na etapie postępowania oceniającego zasadność decyzji formalnej umarzającej postępowanie odwoławcze, wobec braku przymiotu strony podmiotu wnoszącego odwołanie od decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę. Dopiero po ustaleniu, że odwołanie pochodzi od strony postępowania istnieje możliwość oceny merytorycznej decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę. Takiej oceny nie dokonał w zaskarżonej decyzji Wojewoda, stąd nie było to również przedmiotem oceny Sądu I instancji. Zarzuty kasacyjne opisane w pkt 2.1 i 2.2 w istocie stanowią powtórzenie wyżej omówionych zarzutów, z tą różnicą, że zostały prawidłowo sformułowane w zakresie powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 36a Prawa budowlanego, przy czym i w tym przypadku autor skargi kasacyjnej nie ustrzegł się błędu wskazując, że stanowią one naruszenie przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Wojewoda dokonał oceny interesu prawnego skarżącego uprzednio wzywając go do wskazania przepisów prawa, z których ten interes wywodzi, a następnie odniósł się do stanowiska skarżącego, stwierdzając, że projektowana zmiana nie spowoduje żadnego oddziaływania na nieruchomość skarżącego. Podnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność, że to oddziaływanie całej inwestycji (zakładu [...]) i związanych z nią uciążliwości daje podstawę do przyznania mu przymiotu strony tego postępowania, pozostaje w sprzeczność z treścią powołanego już na wstępie prawomocnego orzeczenia WSA w Olsztynie. Wojewoda prawidłowo przeprowadził postępowania w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy dokonując jego oceny pod kątem istnienia interesu prawnego skarżącego, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia wydanej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie w sprawie nie ma wątpliwości co do tego jakie dokumenty stanowią materiał dowodowy w sprawie i w oparciu o które z nich organ zajął kwestionowane stanowisko. Należy zauważyć, że żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1607/16, LEX nr 2345355). W niniejszej sprawie istnienia takich okoliczności nie stwierdzono. Należy również zauważyć, że z treści przepisów k.p.a., w szczególności art. 123 k.p.a. nie wynika obowiązek wydania postanowienia odmawiającego przeprowadzenia danego dowodu. Stąd jako chybione należało uznać również zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 i art. 78 § 2 w zw. z art. 77 § 2 i art. 123 § 1 i § 2 k.p.a.(2.3, 2.4) Niezasadny jest również kolejny zarzut kasacyjny (2.5), bowiem wydanie decyzji niezgodnej z wolą skarżącego nie stanowi wystarczającej podstawy do stawiania zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Z kolei wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Nadto wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzekając na podstawie akt sprawy oraz w jej granicach, Sąd I instancji wskazał zarówno ustalenia faktyczne, które przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, co wyraziło się, między innymi, w wyeksponowaniu zasadniczych - z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia - elementów tychże ustaleń, i co poprzedzone zostało oceną odnośnie do prawidłowości ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej. Sąd I instancji wskazał również podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił, co w tym względzie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w jednoznaczny sposób odnosiło się do normatywnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego aktu, poprzez wyznaczenie ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie towarzyszyły więc deficyty odnoszące się, czy to do wskazania (wyjaśniania oraz oceny) faktów przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, czy to do wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co prowadzi do wniosku, że w niewadliwy sposób realizowało ono funkcję kontroli jego trafności. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2482/18). Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. Niezasadny jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., bowiem nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Wnioskowany w skardze dokument został powołany na okoliczność, że były prowadzone inne postępowania zmierzające do modyfikacji pierwotnego pozwolenia na budowę, co pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Również zawnioskowane przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dokumenty, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie wnoszą istotnych dla sprawy okoliczności, które mogłyby podważyć dokonaną w tym zakresie ocenę Sądu I instancji. Bez znaczenia pozostaje bowiem okoliczność, że w ramach innych postępowań inwestor dokonywał zmiany pozwolenia na budowę, jak również fakt, że przy budynku, którego dotyczyła kwestionowana decyzja zaprojektowany był jeden z emitorów, w sytuacji gdy inwestor oświadczył, że takie urządzenie na etapie realizacji tego obiektu nie powstało, gdyż nie stwierdzono potrzeby jego instalowania (na etapie projektowania nie wiedziano jakiej frakcji będą [...]). Na potwierdzenie tej okoliczności przedkładając kopię protokołu kontroli WIOŚ w Olsztynie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.