II OSK 1910/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant sekretarz sądowy Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. działającego pod firmą "Zakład Przetwórstwa Mięsno-Rybnego "[...] " W. Pluta" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 794/13 w sprawie ze skargi W. P. działającego pod firmą "Zakład Przetwórstwa Mięsno-Rybnego "KARI" W. P." na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia środka w postaci zabezpieczenia wyrobu gotowego postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa - środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżącemu 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 794/13, oddalił skargę W. P. działającego pod firmą "Zakład Przetwórstwa Mięsno-Rybnego [...] W. P." na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy cofnięcia środka w postaci zabezpieczenia wyrobu gotowego w zakresie partii produktu "makrela wędzona". Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem z dnia 21 marca 2016 r. W. P. cofnął skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej jest zdanie pierwsze art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a. Również zdanie drugie art. 60 p.p.s.a. ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym. Natomiast zdanie trzecie tego przepisu, traktujące o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie może być stosowane w odniesieniu do skargi kasacyjnej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. Wolters Kluwer Polska sp. z o.o., Warszawa 2009, s. 572–573,). Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiążące jest oświadczenie strony o cofnięciu skargi kasacyjnej. Odpowiednie stosowanie art. 60 p.p.s.a. oznacza, że skuteczność czynności procesowej polegającej na cofnięciu skargi kasacyjnej nie podlega kontroli sądowej. W rezultacie wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, i to bez zgody strony przeciwnej. Wobec powyższego za niezasadne należało uznać stanowisko pełnomocnika Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, wskazujące na bezskuteczność cofnięcia skargi kasacyjnej wobec niedochowania trybu przewidzianego w art. 66 § 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku pełnomocników profesjonalnych doręczania bezpośrednio sobie nawzajem odpisów pism procesowych. Wprawdzie pełnomocnik skarżącego nie zastosował się do wymogu ustanowionego w art. 66 § 1 p.p.s.a. to jednak należało przyjąć, że pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi kasacyjnej nie podlegało zwrotowi i wywołało skutki przewidziane ustawą (art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym nie do zaakceptowania byłaby tak restryktywna wykładnia art. 66 § 1 p.p.s.a., która prowadziłaby do tego, że niedoręczenie pełnomocnikowi strony przeciwnej odpisu pisma o cofnięciu skargi kasacyjnej powodowałoby bezskuteczność tej czynności, a w rezultacie konieczność rozpoznania sprawy merytorycznie. W takim przypadku zastosowanie rygoru formalnego z art. 66 § 1 p.p.s.a. nie służyłoby założonemu przez ustawodawcę celowi zapewnienia sprawności szybkości postępowania ale prowadziłoby zasadniczo do ograniczenia praw procesowych strony wynikających z zasady dyspozycyjności. Przyjąć należy, że stosowanie art. 66 § 1 p.p.s.a. dotyczy takich pism procesowych, które wymagają zajęcia stanowiska przez stronę przeciwną oraz umożliwiają złożenie adekwatnych wniosków procesowych. Tymczasem cofnięcie skargi kasacyjnej, aczkolwiek mające istotne znaczenie dla interesów stron i biegu sprawy, nie wywołuje potrzeby podejmowania czynności procesowych przez stronę przeciwną. Jest to bowiem oświadczenie woli, które z momentem dotarcia do Sądu wywołuje przewidziane prawem skutki procesowe. Z kolei walor informacyjny pisma dotyczącego cofnięcia skargi kasacyjnej traci na znaczeniu w sytuacji, gdy strona ma możliwość zapoznania się z nim na rozprawie. W rezultacie rygor z art. 66 § 1 p.p.s.a. nie mógł znaleźć zastosowania do złożonego przez skarżącego oświadczenia o cofnięciu skargi kasacyjnej, gdyż skutki tej czynności procesowej występują niezależnie od reakcji strony przeciwnej. Z tych względów zasadnym stało się umorzenie postępowania kasacyjnego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.