II OSK 1923/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 183/13 w sprawie ze skargi E. T. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz E. T. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 183/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E. T. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], którą uchylono decyzję Starosty Pilskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. w całości oraz orzeczono o wydaniu decyzji Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę obiektu "kurnik" i przystosowania go dla potrzeb budynku inwentarskiego - chlewnia oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu "kurnik" na budynek inwentarski - chlewnia na działce nr geodezyjny [...] w L. gm. Ł. z naruszeniem prawa, nie uchylając jednocześnie tej decyzji ze względu na przesłanki wynikające z art. 146 § 2 K.p.a. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta Pilski decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. B. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie obiektu "kurnik" i przystosowanie go dla potrzeb budynku inwentarskiego - chlewnia oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu "kurnik" na budynek inwentarski - chlewnia na działce nr geodezyjny [...] w L. gm. Ł.. W dniu [...] grudnia 2010 r. E. T. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie powyższej decyzji, argumentując to brakiem uznania za stronę w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Starosty Pilskiego. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] października 2010r. Po rozpatrzeniu odwołania E. T., Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Pilskiego z dnia [...] lutego 2011 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt: IV SA/Po 522/11, uchylił powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pilskiego z dnia [...] lutego 2011 r. Sąd w uzasadnieniu wyroku nakazał organom przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosowanie się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu, w szczególności poprzez zbadanie czy decyzję Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. należy uchylić i ponownie orzec co do meritum sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.) czy też zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 K.p.a.); ustalenie jaki jest rzeczywisty obszar oddziaływania spornej inwestycji; zbadanie czy nie naruszono w procesie budowlanym uzasadnionych interesów osób trzecich na tle przepisów odrębnych o jakich mowa w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Organ I instancji po otrzymaniu akt sprawy przeprowadził postępowanie wyjaśniające podczas którego uzupełnił materiał dowodowy oraz umożliwił stronom czynny udział w postępowaniu. W dniu [...] sierpnia 2012 r. Starosta Pilski decyzją znak; [...], odmówił uchylenia decyzji Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła E. T.. Wojewoda Wielkopolski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. wskazał, że przedmiotowa sprawa była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny- wyrok z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt: IV SA/Po 522/11. W ocenie Wojewody w przedmiotowej sprawie Sąd w wyroku z dnia 13 września 2011 r., w sposób jednoznaczny wskazał, że E. T. przysługiwał status strony w podstawowym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Analizując ponownie materiał dowodowy organ odwoławczy nie odnalazł nowych okoliczności faktycznych lub zmiany stanu prawnego, które by wskazywały, że wyrok zapadły w badanej sprawie stracił na aktualności. W konsekwencji mając na uwadze powyższe wskazania Sądu należało uznać, że Starosta Pilski wydając decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 K.p.a. oraz odmawiając ponownie przymiotu strony E. T. naruszył art. 153 P.p.s.a. Organ zaznaczył, że w przedmiotowym wyroku Sąd wprost stwierdził, że wystąpiły przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. W zaistniałej sytuacji organ zatem nie może odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 K.p.a., ale stosownie do art. 151 § 1 pkt. 2 K.p.a. uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy lub w myśl art. 151 § 2 K.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 146 K.p.a. organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zgodnie z art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej. Zdaniem organu odwoławczego w badanej sprawie zachodziły przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a., ponieważ mimo naruszenia art. 28 Prawa budowlanego, tj. brak uczestnictwa E. T. w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, w przedmiotowej sprawie zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda wskazał, iż w związku z wnioskiem A. B. o pozwolenie na budowę obejmującą zmianę sposobu użytkowania obiektu kurnik na budynek inwentarski (chlewnia) w przedmiotowym budynku w związku z wydaną decyzją dojdzie do zmian warunków higieniczno- sanitarnych oraz ochrony środowiska. Jednakże z punktu zagospodarowania terenu oraz obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dany budynek nadal będzie pełnił funkcję budynku inwentarskiego. Zatem przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami § 14 jak i § 19 planu. Organ zwrócił uwagę, że co prawda w odwołaniu podniesiono naruszenie § 5 planu, który stanowi w ust. 1, że na całym obszarze objętym planem ustala się zakaz lokalizowania inwestycji mogących znacząco pogorszyć stan środowiska, a w szczególności zdrowia ludzi, lecz w ustaleniach planu nie ma definicji inwestycji mogących znacząco pogorszyć stan środowiska, a w szczególności zdrowia ludzi. W konsekwencji organ dokonując analizy innych przepisów regulujących powyższą kwestię doszedł do wniosku, że uchwałodawca w § 5 ust. 1 planu zawarł identyczne określenie jak w treści § 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r., w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska zaliczano inwestycje w rolnictwie związane z hodowlą zwierząt od 50 do 500 DJP. Dalej zwrócono uwagę, że decyzja Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. została wydana w trakcie obowiązywania Rozporządzenia Rady Ministrów z 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., nr 257 poz. 2573). Stosownie do § 3 ust. 1 pkt. 90 tego rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisku mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko takie jak chów lub hodowla zwierząt. W przypadku, gdy obiekt znajduje się w granicy administracyjnej miast, zwartej zabudowy wsi, lub na terenach objętych formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust 1 ustawy o ochronie przyrody, chów ten lub hodowla musi być nie niższa niż 40 DJP, natomiast na pozostałych obszarach w liczbie nie niższej niż 60 DJP. Organ podniósł, że przedmiotowa nieruchomość A. B. nie leży w granicy administracyjnej miasta oraz nie jest terenem objętym formami ochrony przyrody takimi jak: park narodowy, rezerwat przyrody, park krajobrazowy, obszar chronionego krajobrazu, obszar NATURA 2000, pomnik przyrody, stanowisko dokumentacyjne, użytki ekologiczne, zespoły przyrodniczo- krajobrazowe, ochrona gatunkowa roślin, zwierząt i grzybów (art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Ponadto zgodnie z mapami załączonymi do akt sprawy (a zwłaszcza projektem zagospodarowania terenu) działka nr [...] nie jest położona w zwartej zabudowie wsi. Od strony północnej, wschodniej i zachodniej sąsiaduje z gruntami stanowiącymi role o znacznej powierzchni. Wyjątek stanowi sąsiedztwo z kierunku południowo- zachodniego gdzie znajduje się nieruchomość Pani E. T. (obie nieruchomości są oddzielone drogą). Takie usytuowanie działki oraz zagospodarowanie analizowanego terenu nie stanowi zwartej zabudowy wsi. Zgodnie z projektem budowlanym oraz oświadczeniem Inwestora łączna obsada zwierząt po zmianie sposobu użytkowania w danym gospodarstwie rolnym nie będzie przekraczać 60 DJP. W konsekwencji dane przedsięwzięcie nie mogło być zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie można mówić w tej sytuacji o inwestycji mogącej znacząco pogorszyć stan środowiska, a w szczególności zdrowia- § 5 ust. 1 planu miejscowego. W przypadku gdy nie mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco pogorszyć stan środowiska w rozumieniu § 5 ust. 1 planu miejscowego, nie mają zastosowania zapisy § 5 ust, 2 i 3 planu, gdyż odnoszą się one tylko do powyższych inwestycji. Zatem nie mogą być brane pod uwagę argumenty dotyczące uciążliwości danego obiektu. Organ podniósł także, iż stosownie do rozporządzenia z 09 listopada 2004 r. przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny na środowisko, a co za tym idzie Inwestor nie był zobligowany do przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z projektem budowlanym, oświadczeniem Inwestora jak i pozostałą dokumentacją łączna obsada zwierząt w gospodarstwie A. B. nie przekroczy 60 DJP. Zatem nie można danej inwestycji zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż teren należący do Wnioskodawcy nie leży na terenie zwartej zabudowy wsi. Odnośnie zbiorników na gnojówkę, Organ zauważył, że będą one realizowane wewnątrz budynku. Stosownie do § 3 Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 07 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 877) zbiorniki na płynne odchody zwierzęce stanowią budowlę rolniczą. Stosownie do wyroku Sądu jak i do treści § 3 powyższego rozporządzenia zbiorniki na płynne odchody zwierzęce stanowią budowlę rolniczą. Natomiast w myśl § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej usytuowanie budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy, wydzielenie się substancji toksycznych, powinno uwzględniać przeważające kierunki wiatrów, tak żeby przez jak najdłuższą część roku znajdowały się one po stronie zawietrznej względem obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi oraz względem obszarów chronionych. Zgodnie z rozkładem wiatrów przedstawionym przez M. B. w "Ocenie rozprzestrzenienia się zanieczyszczeń zapachowych zbiorników na gnojownice w budynku inwentarskim" wynika, że na analizowanym terenie przeważają wiatry z kierunku zachodniego i południowo- zachodniego. W konsekwencji biorąc pod uwagę daną różę wiatrów oraz usytuowanie budynków E. T. należy przyjąć, że przedmiotowa chlewnia znajduje się od strony zawietrznej względem nieruchomości odwołującej. Skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego wniosła do sądu E. T. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy. Wskazano na naruszenie art. 7, 77 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane. Skarżąca zarzuciła również organowi błędną wykładnię § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie - poprzez uznanie, że dwa rzędy świerków, w tym samym wieku i wysokości, i to nie tworzące zwartego szpaleru, oddzielające nieruchomości stron postępowania, stanowią zieleń średniopienną i wysokopienną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. oddalił skargę na wskazaną wyżej decyzję. Na wstępie Sąd podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie orzekał już raz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Sąd ten w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 522/11, uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2011r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pilskiego z dnia [...] lutego 2011r. W powyższej sprawie Sąd zwrócił uwagę, że na gruncie niniejszej sprawy zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a zatem Skarżąca posiada status strony w przedmiotowym postępowaniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązano organy do zbadania czy decyzję Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. należy uchylić i ponownie orzec co do meritum sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.) czy też zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 K.p.a.). Badając sprawę in meriti organy miały w szczególności, ustalić jaki jest rzeczywisty obszar oddziaływania spornej inwestycji i uzasadnić precyzyjnie swoje stanowisko w tym zakresie. Przyjęte ustalenia winny opierać się na całokształcie zgromadzonej i załączonej do akt dokumentacji. Ponadto organy były zobowiązane uwzględnić wymagania wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego mając na uwadze potrzebę ustalenia, czy nie naruszono w procesie budowlanym uzasadnionych interesów osób trzecich na tle przepisów odrębnych. Sąd zwrócił uwagę, że organy administracji orzekały a obecny Sąd będzie orzekał w warunkach związania treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 j.t. – dalej jako P.p.s.a.). Wskazał, iż będąc związany oceną prawną wyrażoną w niniejszej sprawie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2011 r. IV SA/Po 522/11, dokonał kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z tą oceną i wskazaniami zawartymi w wyroku uznając, że w stanie prawnym wynikającym z tej oceny, Wojewoda Wielkopolski nie naruszył prawa. Sad zwrócił uwagę, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja z dnia [...] listopada 2012 r., którą Wojewoda Wielkopolski uchylił decyzję Starosty Pilskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. w całości oraz orzekł o wydaniu decyzji Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. z naruszeniem prawa, nie uchylając jednocześnie tej decyzji ze względu na przesłanki wynikające z art. 146 § 2 K.p.a. Podkreślił, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją poddaną kontroli Sądu toczyło się w nadzwyczajnym trybie jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Sąd przywołując regulacje z art. art. 149 § 2 K.p.a. wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje decyzję, określoną w art. 151 K.p.a. Odnosząc to do realiów rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że Skarżąca żądała wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zaznaczył, że u podstaw zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) leży powinność zagwarantowania stronie przez organy administracji publicznej możliwości obrony praw i interesów w toczącym się postępowaniu. Sąd uznał za bezsporne, że skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę Pilskiego decyzji z dnia [...] października 2010 r. Nie budziło również wątpliwości Sądu, iż należało przyznać Skarżącej status strony. A zatem zaistniała podstawa wznowienia postępowania, co obligowało następnie organ do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Sąd zwrócił uwagę, że stosownie do treści art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a., zakładała więc, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Sąd uznał, że w tym wypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 K.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, że organ II instancji, w pełni wykazał, że gdyby uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które co podkreślił Sąd, jest zgodne z prawem materialnym. Sąd I instancji skonstatował, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego Rady Miasta Łobżenicy nr XXVI/263/2001. Podzielił też stanowisko organu, który wskazał, iż przedsięwzięcie nie może być zaliczone do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie można mówić w tej sytuacji o inwestycji mogącej znacząco pogorszyć stan środowiska, a w szczególności zdrowia. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W kontekście uznania przez organ II instancji, iż nie naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, Sąd podniósł, że ochronie w procesie budowlanym podlegają nie jakiekolwiek interesy osób trzecich ale interesy uzasadnione, tj. oparte o konkretne przepisy prawa, z których strony postępowania mogą wywieść przysługujące im uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki. Takich przepisów prawa, które zostałyby naruszone kwestionowaną inwestycją, zdaniem Sądu, skarżąca nie wskazała. Również działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów. Powoływanie się w tym względzie na zasadę uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) z uwagi na swoją ogólną treść nie może samo przez się prowadzić do negatywnej oceny, gdy chodzi o legalność objętej postępowaniem inwestycji. Zdaniem Sądu ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Innymi słowy w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W ocenie Sądu skoro wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Sąd wyjaśnił, iż organy administracji publicznej przeprowadzają postępowanie dowodowe, kierując się wynikającą z art. 80 K.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wymogi te zostały spełnione. Organ zastosował się do wytycznych Sądu, zatem nie zasługuje na aprobatę zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. poprzez odstąpienie od podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stanął na stanowisku, że w związku z tym, iż w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy Wojewoda podjąłby decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej, obowiązany był zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 K.p.a. Dalej Sąd wskazał, że w razie niemożności uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 146 K.p.a., organ administracji - stosownie do art. 151 § 2 K.p.a. - ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. Mając na uwadze, iż Wojewoda Wielkopolski w pełni zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt: IV SA/Po 522/11, a wydana przez niego decyzja nie narusza prawa, Sąd I instancji, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E. T., zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji (art. 3 § 1 P.p.s.a.) i nie stosując środka przewidzianego w ustawie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.) nie dostrzegł, że zaskarżony organ wydaną decyzją naruszył następujące przepisy prawa materialnego: 1. art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektu bez przeprowadzenia uprzednio postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska w sytuacji kiedy w momencie orzekania przez organy administracji w postępowaniu wznowieniowym inwestycja objęta decyzją Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. kwalifikowana była jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to z uwagi na fakt, że przedsięwzięcie inwestora obejmowało chów zwierząt, inny niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), w odległości mniejszej niż 100 m od terenów rekreacyjno-wypoczynkowych w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; 2. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ochronie w procesie budowlanym na podstawie tego przepisu podlegają uzasadnione interesy osób trzecich rozpatrywane wyłącznie w aspekcie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu obejmować winna również poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w aspekcie ochrony przed pozbawieniem właściciela działki sąsiedniej możliwości zagospodarowania tej działki zgodnie z jej przeznaczeniem wyznaczonym przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w aspekcie zawartych w Kodeksie cywilnym przepisów o ochronie własności obejmujących, między innymi, zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość w drodze tzw. immisji pośrednich (art. 144 K.c); 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 4 a contrario ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - poprzez niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektu niezgodnego z następującymi przepisami: a. uchwały nr XXVI/263/2001 Rady Miejskiej w Łobżenicy z dnia 27 kwietnia 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego nr 64 poz. 1197 z późniejszymi zmianami) - a mianowicie przepisami: i. § 5 ust. 1-3 uchwały, wedle których na całym obszarze objętym planem ustala się zakaz lokalizowania inwestycji mogących znacząco pogorszyć stan środowiska, a w szczególności zdrowia ludzi (§5 ust. 1 uchwały), przy czym inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska mogą być realizowane na obszarach, zgodnie z przeznaczeniem terenu, wynikającym z uchwały, z zachowaniem przepisów szczególnych oraz zasady nieuciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej bez względu na obowiązujące graniczne normy oddziaływania czynników uciążliwych, w szczególności hałasu (§ 5 ust. 2 uchwały), a za uciążliwe dla środowiska uznaje się stany utrudniające życie albo dokuczliwe dla otoczenia, a zwłaszcza hałas, wibracje, zanieczyszczenie powietrza i zanieczyszczenie odpadami (§ 5 ust. 3 uchwały) - przedmiotowa inwestycja objęta decyzję Starosty Pilskiego z dnia 27 października 2010 r., co umknęło organowi administracji i Sądowi rozpatrującemu skargę, stanowiła przedsięwzięcie uciążliwe dla otoczenia (zdrowia ludzkiego) z uwagi na występujący w wyniku jej realizacji fetor zalegający na nieruchomości skarżącej, mimo, iż obiektywnie nie nastąpiło przekroczenie w tym zakresie jakichkolwiek norm zawartych w przepisach prawa, ii. § 19 ust. 1 w związku z § 14 ust. 1 pkt 6 i w związku z załącznikiem graficznym nr 6 do powołanej uchwały, wedle których na obszarze objętym planem ustalono prawo do zabudowy terenów o przeznaczeniu - "tereny rekreacyjne", oznaczenie na rysunku - Zr, na których to terenach, z zachowaniem przepisów szczególnych i warunków wynikających z niniejszej uchwały ustalono prawo do realizacji w odległości nie mniejszej niż 100 m od brzegów jezior, następujących obiektów budynków letniskowych, budynków pensjonatowych, budynków usługowych, związanych z obsługą turystyki, urządzeń i budowli związanych z rekreacyjną funkcją terenów - poprzez błędne przyjęcie, że na obszarze planu oznaczonym symbolem Zr możliwe jest sytuowanie obiektów inwentarskich - chlewni - pomimo, że tego rodzaju obiekt nie jest wymieniony w zamkniętym katalogu umieszczonym w art. 19 ust. 1 uchwały, a zatem jego sytuowanie na obszarze planu oznaczonym Zr jest niedopuszczalne, b. art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu wymagającym, aby gnojówkę i gnojowicę przechowywać wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4- miesięcznej produkcji tego nawozu w sytuacji, gdy pojemność zbiornika na gnojowicę w ramach przedmiotowej inwestycji jest niewystarczająca w stosunku do planowanej obsady trzody chlewnej (42,15 DJP); 4. § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie - poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dwa rzędy świerków, w tym samym wieku i wysokości, i to nie tworzące zwartego szpaleru, oddzielające nieruchomości stron postępowania, stanowią zieleń średniopienną i wysokopienną, bez jakichkolwiek ustaleń w zakresie zdolności izolacyjnych tego gatunku drzewa w zakresie pochłaniania substancji i zapachów emitowanych przez przemysłową hodowlę trzody chlewnej metodą bezściółkową, 5. § 6 ust. 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę Wielkopolskiego, tj. w dniu [...] listopada 2012 r.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, w którym usytuowanie zbiorników otwartych na gnojówkę (płynne odchody zwierzęce) o pojemności do 200 m3 nastąpiło w odległości mniejszej niż 50 metrów od budynku magazynu środków spożywczych położonego na terenie nieruchomości skarżącej, w ośrodku wypoczynkowym "M." oraz w odległości mniejszej niż 10 metrów od budynku magazynowego pasz i ziarna; - które to naruszenia miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z kolei podstawą sformułowania zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego uczyniono: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. - poprzez nie wyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego Sąd nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tym samym nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej podniesionych w skardze, a mianowicie następujących zarzutów: a. naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uznanie, iż Starosta Pilski uprawniony był do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Panu A. B. obejmującej przebudowę obiektu "kurnik" i przystosowania go dla potrzeb budynku inwentarskiego – chlewnia oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu "kurnik" na budynek inwentarski - chlewnia na działce nr geodezyjny [...] w L. gm. Ł. pomimo iż w dniu wydania tej decyzji - w dniu [...] października 2010 r. – nie zakończyło się jeszcze ostatecznie postępowanie administracyjne prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pile w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w związku z samowolnym dokonaniem przez Pana A. B. przebudowy budynku inwentarskiego kurnika na chlewnię oraz zmianę sposobu jego użytkowania, b. naruszenia art. 80 K.p.a. poprzez dowolną interpretację przez organy administracji zebranego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie, że nieruchomość E. T. znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji na podstawie ustalonego przez biegłą wariantu nie stwierdzającego przekroczeń, w sytuacji, kiedy wariant ten odnosi się do faktów nieustalonych i potencjalnych, a nie do rzeczywistego stanu, którego z kolei uwzględnienie wymagałoby przyjęcie innego wariantu przewidzianego przez biegłą równoznacznego z ustaleniem przekroczenia stężenia siarkowodoru na nieruchomości E. T., c. naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy administracji wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności pominięcie rozpatrzenia dowodów świadczących o istnieniu uciążliwości dla ludzi w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, d. niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obiektu niezgodnego z następującymi przepisami: i. uchwały nr XXVI/263/2001 Rady Miejskiej w Łobżenicy z dnia 27 kwietnia 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego nr 64 poz. 1197 z późniejszymi zmianami) - a mianowicie przepisami § 5 ust. 1-3, a także przepisem § 19 ust. 1 w związku z § 14 ust. 1 pkt 6 i w związku z załącznikiem graficznym nr 6 do powołanej uchwały, ii. art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu wymagającym, aby gnojówkę i gnojowicę przechowywać wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu w sytuacji, gdy pojemność zbiornika na gnojowicę w ramach przedmiotowej inwestycji jest niewystarczająca w stosunku do planowanej obsady trzody chlewnej (42,15 DJP), e. błędnej wykładni § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez uznanie, że dwa rzędu świerków, w tym samym wieku i wysokości, i to nie tworzące zwartego szpaleru, oddzielające nieruchomości stron postępowania, stanowią zieleń średniopienną i wysokopienną, bez jakichkolwiek ustaleń w zakresie zdolności izolacyjnych tego gatunku drzewa w zakresie pochłaniania substancji i zapachów emitowanych przez przemysłową hodowlę trzody chlewnej metodą bezściółkową. 2. art. 153 P.p.s.a. poprzez brak zastosowania z uwagi na dokonanie przez Sąd własnej oceny prawnej okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny i sprzeczny, aniżeli zawarł to Wojewódzki Sąd Administracyjny w uprzednio wydanym wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 522/11, uchylającym uprzednio wydane przez organy administracji decyzje w niniejszej sprawie, a to poprzez ustalenie przez Sąd, że inwestycja objęta wydaną przez Starostę Pilskiego decyzją z dnia [...] października 2010 r. nie jest uciążliwa dla środowiska, w tym dla zdrowia ludzkiego, choć w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 września 2011 r. Sąd wskazał, że inwestycja objęta wydaną przez Starostę Pilskiego decyzją z dnia [...] października 2010 r. jest uciążliwa dla środowiska, w tym dla zdrowia ludzkiego; 3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wobec niezastosowania środka określonego w ustawie w stosunku do naruszenia przez zaskarżony organ: a. art. 80 K.p.a. poprzez dowolną interpretację zebranego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie, że: i. nieruchomość E. T. znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji na podstawie ustalonego przez biegłą wariantu nie stwierdzającego przekroczeń, w sytuacji, kiedy wariant ten odnosi się do faktów nieustalonych i potencjalnych, a nie do rzeczywistego stanu, którego z kolei uwzględnienie wymagałoby przyjęcie innego wariantu przewidzianego przez biegłą równoznacznego z ustaleniem przekroczenia stężenia siarkowodoru na nieruchomości E. T., ii. zostały zachowane wymagane rozporządzaniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (§ 6 ust. 4 pkt 2 i 3) odległości od usytuowanych w budynku inwentarskim otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce w stosunku do usytuowanego na nieruchomości skarżącej budynku przetwórstwa rolno-spożywczego i magazynu środków spożywczych oraz w stosunku do znajdującego się na nieruchomości A. B. magazyny pasz i ziarna, iii. prowadzenie hodowli trzody chlewnej w budynku objętym decyzją Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. nie stanowi uciążliwości dla pobytu osób na nieruchomości skarżącej i dla wykorzystywania tej nieruchomości zgodnie z jej wypoczynkowo rekreacyjnym przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego, pomimo że z zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w szczególności oświadczeń turystów oraz zeznań osób przesłuchiwanych w charakterze świadka przed sądem cywilnym wynika, że nie do pogodzenia jest możliwość użytkowania swojej nieruchomości przez skarżącą zgodnie z jej przeznaczeniem, w tym prowadzenia ośrodka wypoczynkowego dla turystów, w bezpośrednim sąsiedztwie chlewni przewidzianej dla około 450 sztuk tuczników, a to z uwagi na nieznośny fetor pochodzący z chlewni i odczuwalny na nieruchomości skarżącej; b. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności pominięcie rozpatrzenia dowodów świadczących o istnieniu uciążliwości dla ludzi w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji; c. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uznanie, iż Starosta Pilski uprawniony był do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Panu A. B. obejmującej przebudowę obiektu "kurnik" i przystosowania go dla potrzeb budynku inwentarskiego - chlewnia oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu "kurnik" na budynek inwentarski - chlewnia na działce nr geodezyjny [...] w L. gm. Ł., pomimo iż w dniu wydania tej decyzji - w dniu [...] października 2010 r. - nie zakończyło się jeszcze ostatecznie postępowanie administracyjne prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pile w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w związku z samowolnym dokonaniem przez Pana A. B. przebudowy budynku inwentarskiego kurnika na chlewnię oraz zmianę sposobu jego użytkowania; - które to naruszenia miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na podstawie ww. zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie podstawami przytoczonymi w skardze kasacyjnej, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez E. T. ma usprawiedliwione podstawy. Stwierdzić należy, że analiza treści decyzji organu I instancji wskazuje, że decyzja sporządzona została bardzo starannie, a jej uzasadnienie wskazuje, że organ administracji nie uchylał się od obowiązku odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę postępowania. Niemniej jednak część zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, która również sporządzona została profesjonalnie, uznać należy za uzasadnione. Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Organy administracji niezasadnie uznały, że przepis ten nie będzie miał zastosowania w sprawie a Sąd I instancji ten niezasadny pogląd zaakceptował. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji organy te nie kwestionują faktu, że aktualnie inwestycja, która była przedmiotem pozwolenia na budowę jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a ww. rozporządzenia i pogląd ten jest prawidłowy. Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji oraz Sądu I instancji, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie. Zgodnie z treścią art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ administracji stwierdzając w postępowaniu wznowieniowym, że zachodzą przesłanki do odmowy uchylenia decyzji, wymienione w przytoczonym przepisie, musi brać pod uwagę przepisy prawa, które obowiązują w czasie postępowania wznowieniowego, nie zaś w czasie wydania kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji. Z art. 146 § 2 K.p.a. nie wynika, by zasada, że organ administracji stosuje przepisy prawa obowiązujące w czasie wydawania decyzji nie miała zastosowania w postępowaniu wznowieniowym. Wprawdzie oceniana jest decyzja wydana w postępowaniu zwykłym, ale podkreślić należy, że postępowanie to zostało wznowione i toczy się od nowa. Organ administracji musi więc ocenić, czy w świetle przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe nie uchyliłby decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, gdyż wydałby decyzję odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ administracji uznał, że § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie będzie miał zastosowania, gdyż nie obowiązywał on w czasie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kończącej postępowanie zwykłe. Tymczasem przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W stosunku do inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia lub rozstrzygnięcia organu właściwego do jej wydania, że uzyskanie takiej decyzji nie jest konieczne. Art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z treścią art. 63 ust. 1 tej ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na postanowienie to przysługuje zażalenie (art. 65 ust. 2). Stwierdzenie przez organy administracji, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej było przedwczesne. Aby stwierdzić, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej organy administracji musiałyby dysponować postanowieniem stwierdzającym, że nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko lub decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jeśli uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia byłoby konieczne, to ustalenie, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej wymagałoby dokonania oceny, czy wydane pozwolenie na budowę spełnia warunki wskazane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Zgodzić należy się również z zarzutem naruszenia przez organy administracji art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organy administracji, czy pozwolenie na budowę spełnia wymóg wynikający z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147, poz. 1033 ze zm.). Przepis ten stanowi, że gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej czteromiesięcznej produkcji tego nawozu. Analizując tę kwestię organ I instancji poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że projektant uznał, iż "pojemność w wysokości [...] m3 została uznana przez projektanta za wystarczającą dla planowanej obsady zwierząt w budynku inwentarskim w zatwierdzonym projekcie budowlanym". Nie jest to odpowiedź na formułowany przez skarżącą kasacyjnie zarzut. Nie jest bowiem istotne, dla oceny zgodności pozwolenia na budowę z prawem, czy projektant uznał pojemność zbiorników za wystarczającą, tylko czy planowana inwestycja spełnia wymóg wynikający z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu. W sprawie nie mogą natomiast mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142 ze zm.). Wymogi zawarte w tym rozporządzeniu mają zastosowanie tylko w przypadku ubiegania się przez inwestora o uzyskanie pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej. Wymogi te nie są natomiast obowiązujące, gdy inwestor o taką pomoc się nie ubiega. Powyższe okoliczności, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dawały podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak również decyzji organów I i II instancji. Za niezasadne uznać natomiast należy pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu jest przedwczesny, albowiem nie zostały poczynione przez organy administracji wszystkie niezbędne ustalenia faktyczne, które pozwoliłyby na stwierdzenie, czy wymóg zawarty w tym przepisie został spełniony, czy też nie. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r. nr 132, poz. 877 ze zm). Przepis ten stanowi, że budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio- i wysokopiennej. Przepis ten nie precyzuje jak gęsty ma być pas zieleni oraz jakie gatunki drzewa mają go tworzyć oraz jaka powinna być ich zdolność pochłaniania substancji i zapachów emitowanych przez przemysłową hodowlę trzody chlewnej. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 j.t. ze zm.). Z przepisu tego wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, jeśli planowana inwestycja nie narusza wymogów wskazanych w ustawie Prawo budowlane. Art. 35 ust. 4 tej ustawy stanowi wprost, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego przepisu oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wynika, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: – złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; – złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; – złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; – zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; – kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; – wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Nie można uzależniać wydania pozwolenia na budowę od spełnienia innych warunków niż te, które zostały wyżej wymienne. Tylko naruszenie tych przepisów skutkujące naruszeniem interesów osób trzecich może być uznane za naruszenie wynikającego z art. 5 pkt 9 ustawy Prawo budowlane wymogu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Kwestie związane z oddziaływaniem immisji pośrednich (art. 144 K.c.) rozpatrywane są w postępowaniu cywilnym nie zaś w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektu niezgodnego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i wyrażony przez ten organ pogląd należy w pełni podzielić. Z § 5 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Łobżenicy nr XXVI/263/2001 z dnia 27 kwietnia 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 64 poz. 1197 ze zm.) wynika, że na całym obszarze objętym planem ustala się zakaz lokalizowania inwestycji mogących znacząco pogorszyć stan środowiska, a w szczególności zdrowia ludzi. Inwestycja, której dotyczy pozwolenie na budowę nie narusza tego przepisu. Nie jest to bowiem inwestycja, która może znacząco pogorszyć stan środowiska. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji "znaczącego pogorszenia środowiska". Sformułowania tego nie można utożsamiać z pojęciem "znaczącego oddziaływania na środowisko", o którym mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). jego znaczenie należy ustalić w drodze wykładni. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, użycie słowa "znacząco" oznacza, że chodzi o istotną ingerencję w środowisko powodującą trwałe, negatywne skutki dla środowiska. Inwestycja objęta pozwoleniem na budowę jaką jest hodowlana świń takich skutków nie wywołuje. Z § 5 ust. 2 uchwały wynika, że inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska mogą być realizowane na obszarach, zgodnie z przeznaczeniem terenu, wynikającym z uchwały, z zachowaniem przepisów szczególnych oraz zasady nieuciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej bez względu na obowiązujące graniczne normy oddziaływania czynników uciążliwych, w szczególności - hałasu. Ustęp 3 § 5 stanowi natomiast, że za uciążliwe dla środowiska uznaje się stany utrudniające życie albo dokuczliwe dla otoczenia, a zwłaszcza hałas, wibracje, zanieczyszczenie powietrza i zanieczyszczenie odpadami. Jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wymóg nieuciążliwości dotyczy zabudowy mieszkaniowej. W świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) hotele i budynki zakwaterowania turystycznego zaliczane są do budynków niemieszkalnych, a tego rodzaju obiekt znajduje się na działkach skarżącej kasacyjnie. Z akt sprawy nie wynika zaś by inwestycja negatywnie oddziaływała na zabudowę mieszkaniową znajdującą się na innych działkach. Paragraf 19 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że na terenach rekreacyjnych (Zr), o których mowa w § 14 pkt 5, z zachowaniem przepisów szczególnych i warunków wynikających z niniejszej uchwały ustala się prawo do realizacji w odległości nie mniejszej niż 100 m od brzegów jezior, następujących obiektów: 1) budynków letniskowych, 2) budynków pensjonatowych, 3) budynków usługowych, wiązanych z obsługą turystyki, 4) urządzeń i budowli związanych z rekreacyjną funkcją terenów. Z kolei z § 14 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu wynika, że na obszarze objętym planem ustala się prawo do zabudowy terenów o następującym przeznaczeniu: tereny rekreacyjne, oznaczenie na rysunku - Zr. Stwierdzić należy, że w § 19 ust. 1 miejscowego planu błędnie odwołano się do § 14 ust. 1 pkt 5 tego planu. W punkcie 5 wskazane zostały bowiem tereny mieszkaniowo-rekreacyjne, oznaczone na rysunku symbolem Mr. Co do zasady na terenach Mr nie może być realizowana inwestycja w postaci chlewni świń. Należy mieć jednak na uwadze fakt, że zgodnie z treścią art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), który stanowi, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. W przedmiotowej sprawie działka, na której znajduje się chlewnia przed uchwaleniem miejscowego planu była wykorzystywana na cele rolnicze, o czym świadczy okoliczność, że stał na niej kurnik. Po uchwaleniu miejscowego planu inwestor także wykorzystuje działkę do prowadzenia działalności rolniczej, to jest do hodowli świń. Nie ma podstaw do przyjęcia, że dotychczasowe wykorzystanie terenu to wykorzystanie do prowadzenia dokładnie takiej samej działalności rolniczej. Analiza treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala stwierdzić, że nie ustalono w nim innego tymczasowego sposobu zagospodarowania działki inwestora. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia § 6 ust. 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zarzut ten opiera się na założeniu, że zatwierdzony został projekt budowlany przewidujący otwarte zbiorniki na gnojówkę. Założenie to jest błędne gdyż opiera się z kolei na bezpodstawnym twierdzeniu organu odwoławczego zawartym w uzasadnieniu decyzji wydanej przez ten organ, że zbiorniki na gnojówkę są zbiornikami otwartymi. Tymczasem tak nie jest, gdyż zbiorniki te są zbiornikami zamkniętymi. Zwarcie z uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzenia, że zbiorniki na gnojówkę są zbiornikami otwartymi uznać należy za wynik niedokładności przy sporządzaniu uzasadnienia. Wobec faktu, że projekt budowlany nie przewiduje otwartych zbiorników na gnojówkę nie mogą mieć do niego zastosowania przepisy dotyczące tego rodzaju zbiorników. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Nieodniesienie się Sądu I instancji do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Z kolei z art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane wynika, że nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1, to jest przed wydaniem pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego. Nie ma też żadnych wiarygodnych dowodów wskazujących na to, że inwestor samowolnie rozpoczął roboty budowlane przed uzyskaniem pozwolenia na budowę bądź też, że samowolnie dokonał zmiany sposobu użytkowania budynku. Organy administracji wydające pozwolenie na budowę mają kompetencję do samodzielnego rozstrzygania, czy istnieją ww. podstawy do odmowy wydania pozwolenia na budowę i nie mają obowiązku oczekiwania na wynik postępowań prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane w zw. z naruszeniem przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie stanowią w istocie powtórzenie wcześniej podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego. Ponowne odnoszenie się do tych zarzutów jest w tej sytuacji niecelowe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny jest zarzut naruszenia przez organy administracji art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny dowodu z opinii dotyczącej rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń zapachowych. Autorka opinii posiada wiedzę i doświadczenie niezbędne do jej opracowania. W opinii wskazała ona podstawy faktyczne, które wzięła pod uwagę przy jej sporządzaniu oraz metodę obliczeń. Brak jest podstaw do stawiania autorce opinii zarzutu popełnienia błędu. Argumenty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się do przedstawiania własnej oceny w oparciu o własne, bliżej niesprecyzowane dane. Argumenty te nie zostały uprawdopodobnione poprzez przedstawienie innej opinii, która potwierdzałaby zarzuty skarżącej kasacyjnie. Zarzut dokonania niewłaściwej oceny dowodów, aby mógł być uznany za zasady powinien wskazywać na błąd popełniony przez organ przy ocenie dowodu np. niezgodność z zasadami wiedzy lub logiki. Skarżąca kasacyjnie takiego błędu nie wykazała. Przedstawienie własnej opinii, z której wynikałyby inne wnioski niż w opinii, którą dysponuje organ administracji obligowałoby organ administracji do uzupełnienia materiału dowodowego w celu wyjaśnienia tych sprzeczności. Organ administracji nie ma obowiązku uzupełniania materiału dowodowego jeśli nie zostanie dostatecznie uprawdopodobnione, że już przeprowadzony dowód jest niewiarygodny lub nieprzydatny do stwierdzenia określonych faktów. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 P.p.s.a. poprzez uznanie, że inwestycja objęta decyzją Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. nie jest uciążliwa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że inwestycja nie jest uciążliwa. Sąd zaakceptował jedynie pogląd organu administracji, że nie oznacza to, iż inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została już wcześniej omówiona i ponowne przytaczanie związanych z nią argumentów jest niecelowe. Zarzut naruszenia art. 80 K.p.a. w zw. § 6 ust. 4 pkt 2 i 3 rozporządzaniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie jest w istocie powtórzeniem zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest § 6 ust. 4 pkt 2 i 3 tego rozporządzenia. Ocena zasadności tego zarzutu została już dokonana i ponowne przytaczanie związanych z tą oceną argumentów jest zbędne. Również zarzut naruszenia art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. w kontekście uciążliwości hodowli trzody chlewnej w budynku objętym decyzją Starosty Pilskiego z dnia [...] października 2010 r. był już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytaczanie po raz kolejny argumentów związanych z tą oceną jest w tej sytuacji zbędne. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i art. 203 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.