II OSK 1924/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. i T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 1045/05 w sprawie ze skargi I. i T. M. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 sierpnia 2005 r. nr WINB-WOP-7144/288/04/05/AK2 w przedmiocie rozbiórki oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 1045/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę I. i T. M. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r., znak: [...] w przedmiocie nakazania skarżącym wykonania rozbiórki obiektów budowlanych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, co następuje: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Inowrocławiu decyzją z dnia 1 lipca 2005 r. nakazał T. i I. M. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu, wolnostojącego WC oraz płyty betonowej pod namiot na działce nr [...] w miejscowości O. na półwyspie P. gmina K.. Przedmiotowy obiekt został posadowiony w odległości około 30 m od linii brzegowej jeziora Gopło, na półwyspie P., który stanowi centrum rezerwatu przyrody i parku krajobrazowego - "Nadgoplański Park Tysiąclecia". Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestorów od powyższej decyzji, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję I. i T. M. złożyli skargę do sądu administracyjnego, zarzucając, iż organy nadzoru budowlanego dokonały błędnej kwalifikacji obiektów będących przedmiotem sporu. Wbrew dokonanej - w ich sprawie -przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 129/00, wykładni, że sporne obiekty stanowią obiekty małej architektury, nie zaliczyły wolnostojącego WC do tego rodzaju obiektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, podnosząc, że w myśl art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), w rezerwatach przyrody zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów służących celom rezerwatu przyrody. Analogiczną regulację zawierała poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 16 października 1991 r., pod rządami której Wojewoda Bydgoski wydał w dniu 31 sierpnia 1998 r. rozporządzenie Nr 29/98 - w sprawie utworzenia parku krajobrazowego pod nazwą "Nadgoplański Park Tysiąclecia". Jednocześnie Wojewoda wprowadził na obszarze objętym ochroną rezerwatową zakaz wznoszenia budowli oraz zakładania lub budowy urządzeń komunikacyjnych i innych urządzeń technicznych, z wyjątkiem budowli i urządzeń służących do turystyki i wypoczynku na wodzie, przewidzianych w planie zagospodarowania przestrzennego, a na terenie całego Parku - zakaz budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych. Sąd pierwszej instancji zauważył, że działka skarżących leży w strefie 100 m od linii brzegowej jeziora Gopło. Wybudowane przez nich obiekty - WC o wymiarach ok. 1,1 x 0,8 m i wysokości średniej 2 m (w odległości ok. 30 m od jeziora) oraz posadzka betonowa pod namiot o grubości ok. 10 cm, ok. 4,5 m długości i ok. 2 m szerokości (ok. 20 m od jeziora), naruszają przepisy o ochronie przyrody, zatem inwestycja ta nie może być przedmiotem postępowania legalizacyjnego na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W tej sytuacji, wydanie przez organy nadzoru budowlanego decyzji nakazujących rozbiórkę wybudowanych samowolnie obiektów, odpowiada prawu. Od powyższego wyroku I. i T. M. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości, jak również o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji organu drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Skarżący w skardze kasacyjnej wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych, co doprowadziło do wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowienia z dnia 17 września 2007 r. o zwolnieniu ich od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Skarżący wnieśli nadto o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty za pełnomocnictwo w kwocie 17 zł. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wybudowanie WC, nie związanego trwale z gruntem, nie stanowi naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Skarżący podkreślili, że przedmiotowy obiekt służy zaspokajaniu podstawowych potrzeb bytowych w sposób uwzględniający wymogi ochrony środowiska i "pewne walory estetyczne". Brak tego obiektu, przy jednoczesnym wykorzystaniu nieruchomości na cele turystyczne, pogorszy, zdaniem skarżących, stan zachowania środowiska naturalnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie przypomnieć już należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany jej podstawami i wnioskami. Związanie granicami skargi kasacyjnej ma ten skutek, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać czy Sąd I instancji naruszył inne jeszcze przepisy oprócz tych, które wskazane zostały w skardze kasacyjnej. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, której przesłanki wymienione zostały w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy i których wystąpienia Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie stwierdził. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, co następuje: Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, sprowadzającym się do dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.). Odnosząc się do przedstawionego wyżej zarzutu przede wszystkim przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego, przejawiające się w jego błędnej wykładni, polega na mylnym zrozumieniu a więc wadliwej interpretacji treści normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Nieodzownym zatem elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej obejmującej zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, dokonanej przez Sąd I instancji winno być wyraźne wskazanie na czym polega wadliwa interpretacja przez tenże sąd danego przepisu, a także wyjaśnienie jak - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - przepis ten powinien być rozumiany. Uzasadnienie skargi kasacyjnej pozbawione jest jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Nie tylko nie przytoczono wadliwej - zdaniem skarżącego - interpretacji przez Sąd tego przepisu, ale również nie wskazano jak przepis ten należy rozumieć, ograniczając się do przedstawienia, nie kwestionowanego w sprawie, stanu faktycznego i kilku ogólnych uwag dotyczących funkcjonalności i walorów estetycznych przedmiotowego obiektu. Brak argumentacji prawnej, na poparcie zawartego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, jest o tyle bez znaczenia, że sąd ten w ogóle nie dokonywał interpretacji tego przepisu, ograniczając się jedynie do przytoczenia jego treści. Zauważyć bowiem należy, że z uwagi na fakt, iż podlegające rozbiórce obiekty wybudowane zostały samowolnie w latach 1999 i 2003 przepisy wymienionej wyżej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. nie miały w sprawie zastosowania i jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wymienione zostały przykładowo. Na stronie 5 uzasadnienia tego wyroku Sąd I instancji wskazał obowiązującą wówczas regulację wymieniając ustawę z dnia 16 października 1991 r. - o ochronie przyrody a także wydane na jej podstawie (art. 24 ust. 4) rozporządzenia Wojewody Bydgoskiego z dnia 31 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia parku krajobrazowego (...). Przepisy wymienionych wyżej aktów prawnych nie zostały jednakże w skardze zakwestionowane, co wyklucza możliwość dokonywania przez Naczelny Sąd Administracyjny rozważań w tym zakresie. Z tych samych przyczyn brak jest podstaw do odniesienia się przez sąd kasacyjny do dokonanej przez Sąd I instancji interpretacji art. 3 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić (art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).