II OSK 1926/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Jerzy Solarski Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 790/05 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta P. udzielił na wniosek Przedsiębiorstwa [...] "[...]" S.A. w P. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej złożonego z pięciu wielorodzinnych domów mieszkalnych z parkingiem w piwnicach, przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] T. K. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną wyżej decyzją, powołując się na przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. oraz fakt niedoręczenia jej tej decyzji. Postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę zostało wznowione postanowieniem Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. Następnie, po rozpoznaniu sprawy, wymieniony organ decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...]. Po odwołaniu się T. K. od tej decyzji Wojewoda W., decyzją z dnia [...], uchylił decyzję Prezydenta P. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując na konieczność oceny postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę co do istnienia przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a. W następstwie tego orzeczenia Prezydent Miasta P., decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., ponownie odmówił uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. Organ nie stwierdził, aby postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotknięte było którąkolwiek z wad wskazanych w art. 145 § 1 K.p.a. Podkreślono, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie dotyczyło interesu prawnego T. K., choć decyzja z dnia [...] została przekazana właścicielom działek sąsiednich nieruchomości (w tym skarżącej) ze względu na zmianę sposobu zagospodarowania przyległego do istniejącej zabudowy otoczenia. Stwierdzono również, że jak wynika z postanowienia Prokuratury Rejonowej P. – [...] z dnia [...], znak: [...], o umorzeniu dochodzenia w sprawie podrobienia podpisu T. K.-J., przesłuchany świadek zeznał, że w dniu [...] osobiście doręczył kopię decyzji z dnia [...] dorosłemu domownikowi, który przedstawił się jako J.. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i uzasadniając, że jako strona nigdy nie została zawiadomiona o wydaniu pozwolenia na budowę, o czym świadczy brak urzędowego potwierdzenia doręczenia decyzji w aktach sprawy. Skarżąca podniosła, że w toku postępowania wznowieniowego nie zostały uwzględnione wnioski jej pełnomocnika (nie przesłuchano świadków, nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłych z dziedziny budownictwa, z dziedziny natężenia hałasu, z dziedziny ogrodnictwa i sadownictwa, nie przyjęto dokumentacji lekarskiej o wpływie przedmiotowej inwestycji na zdrowie skarżącej i jej syna). Wojewoda W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że główną przesłanką wznowienia postępowania, w ocenie skarżącej, był brak doręczenia decyzji z dnia [...]. Tymczasem w toku dochodzenia Prokuratury Rejonowej P. – [...] ustalono, że doręczenia decyzji jednak dokonano. Natomiast zarzut dotyczący sposobu doręczenia decyzji administracyjnej nie stanowi przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Pozostałe zarzuty skarżącej podniesione w odwołaniu wykraczają poza zakres postępowania wznowieniowego. W skardze skarżąca podniosła, że nie dopuszczono jej do udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę, które zakończyło się wydaniem decyzji z [...]. Podkreśliła, że nigdy nie doręczono jej decyzji z dnia [...], a zawiadomienie, które roznosił prezes inwestora (k. 9 akt administracyjnych) nie spełnia wymogów K.p.a. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 K.p.a. poprzez stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego i uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], art. 28 K.p.a. poprzez odmówienie skarżącej przymiotu strony, art. 39 K.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżącej skutecznie doręczono decyzję z dnia [...], art. 61 § 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o toczącym się postępowaniu administracyjnym, art. 10 K.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżącą dopuszczono do udziału w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W piśmie z dnia 27 czerwca 2006 r. (k. 76) pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że już w [...] r. T. K. składała wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania wskazując, iż skarżąca odebrała decyzję o pozwoleniu na budowę. Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę oddalił. Sąd stwierdził, że w postępowaniu o wznowienie postępowania organy w pierwszej kolejności ustalają, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na którejś z ustawowych przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 lub art. 145a K.p.a. i czy został złożony w ustawowym terminie z art. 148 K.p.a. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie przez Sąd wynika, ze już w [...] r. Prezydent Miasta P. odmówił skarżącej wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (k. 81). Podstawą wznowienia postępowania było – podobnie jak w postępowaniu wszczętym w [...] r. – niedoręczenie pozwolenia budowlanego skarżącej. Decyzja z [...] r. uprawomocniła się i pozostaje w obiegu prawnym. Przepisy K.p.a. o wznowieniu postępowania nie limitują możliwości wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania, ani nie ograniczają liczby przesłanek wznowienia, pod warunkiem wszakże dochowania terminu z art. 148 K.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje jednak w żadnym przepisie konieczności potwierdzenia przesłanki wznowienia postępowania przez inny organ – prokuraturę. Koncepcja przyjęta przez skarżącą, że wobec niekorzystnej decyzji wznowieniowej z [...] r. zwróci się do prokuratury o ustalenie, czy podrobiono jej podpis i dopiero po decyzji prokuratury, jakoby dodatkowo umocowana jej stanowiskiem, wystąpi z ponownym podaniem o wznowienie postępowania, licząc terminy do złożenia podania od daty doręczenia orzeczenia prokuratury, nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach K.p.a. i praktyce orzeczniczej. Wobec prawomocności decyzji z [...] r. i faktu, że zaskarżone orzeczenie nie daje skarżącej żadnych uprawnień, Sąd uznał, iż jest zwolniony od drobiazgowego badania skargi oraz od ingerencji w zaskarżoną decyzję. Byłyby to działania i rozstrzygnięcia, bez znaczenia dla sytuacji procesowej skarżącej. Wymieniony wyrok w całości zaskarżyła skargą kasacyjną T. K., zarzucając mu obrazę art. 148 K.p.a. przez uznanie, że skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej zażądała zmiany zaskarżonego wyroku i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji albo uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny: Skarżąca wystąpiła w [...] r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę z [...], wskazując jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to jest pozbawienie jej możliwości udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem wymienionej decyzji. Prezydent Miasta P. odmówił wznowienia postępowania po ustaleniu, że decyzja z [...] została doręczona dorosłemu domownikowi skarżącej i ta decyzja odmowna uprawomocniła się, gdyż T. K. jej nie zaskarżyła. Następnie, po uzyskaniu postanowienia Prokuratora Rejonowego P. – [...] z [...] wydanego w sprawie Ds. [...] o umorzeniu postępowania prowadzonego w sprawie podrobienia podpisu skarżącej, wniosła ona ponownie podanie o wznowienie postępowania. Jako przyczynę wznowienia również podała podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 a także pkt 5 K.p.a., to jest niedoręczenie jej pozwolenia na budowę, które odebrał dorosły domownik skarżącej. W opisanej sytuacji nie może budzić żadnej wątpliwości fakt, iż przesłanka wznowieniowa podana w [...] r. była znana skarżącej już co najmniej w [...] r. gdy składała ona swój pierwszy wniosek o wznowienie postępowania. W tej sytuacji ustalenie, że przekroczyła ona termin z art. 148 K.p.a. biegnący od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji (§ 2 art. 148 K.p.a.), jest oczywiście uzasadnione. Mimo też wskazania przy żądaniu wznowienia podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., to nowych faktów lub dowodów istniejących w dacie wydania decyzji i nieznanych organowi, skarżąca nie wskazała żadnych nowych faktów lub dowodów odpowiadających tej przesłance. Jej zarzut ze skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 148 K.p.a., jest więc nieuzasadniony. Skutkuje to oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).