II OSK 1940/17

Dnia 12 czerwca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: referent stażysta Aleksandra Traczuk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 163/17 w sprawie ze skargi J.W. i J.W. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonanego ogrodzenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 163/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J.W. i J.W. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonanego ogrodzenia. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ogrodzenia wykonanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w wyniku dokonanej na ww. nieruchomości kontroli, ustalono m.in., że na działce objętej kontrolą, przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...] wykonane jest ogrodzenie z gotowych przęseł drewnianych o wysokości w najwyższym punkcie 2,13 m. Inwestorem jest K.T. i U.S. Dalej organ zaznaczył, że zgłoszenia wymaga ogrodzenie o wysokości powyżej 2,20 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zaś brak zgody sąsiada nie uniemożliwia realizacji ogrodzenia na własnym gruncie. Zacienianie ogródka w związku z budową ogrodzenia z gotowych przęseł nie narusza przepisów prawa budowlanego i nie uniemożliwia realizacji takiego ogrodzenia. Tym samym, zdaniem organu, brak jest podstaw do nakazania rozbiórki ogrodzenia. Dlatego postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. umorzono. Na skutek odwołania złożonego przez skarżącego, Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zdaniem organu, przedmiotowe ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, lecz stanowi ono urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Następnie organ stwierdził, że ogrodzenie jest wykonane z gotowych przęseł drewnianych o wysokości w najwyższym punkcie 2,13 m, w związku z czym nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Dlatego przedmiotowe postępowanie w sprawie ogrodzenia stało się bezprzedmiotowe, co stanowiło podstawę jego umorzenia. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wnieśli J.W. i J.W., podnosząc, że uszczelnione ogrodzenie zacienia ich działkę, naruszając ich interes prawny. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - zwany dalej w skrócie "p.p.s.a.". W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Dalej Sąd wyjaśnił, iż organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że brak jest podstaw do ich ingerencji, bo sporne ogrodzenie wykonano między prywatnymi posesjami zachowując przepisową wysokość do 2,20 m, w związku z czym na jego budowę nie było wymagane pozwolenie ani zgłoszenie i nie było podstaw do nakazania jego rozbiórki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane, budowa ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia, chyba że dotyczy ona ogrodzenia powyżej 2,20 m. Opisana wyżej przyczyna niewątpliwe przesądziła o podjętym przez organy obu instancji rozstrzygnięciu w konkretnym przypadku i zdaniem Sądu odpowiada ono prawu. W sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie na wniosek skarżącego organ przeprowadził kontrolę, w wyniku której stwierdził, że na działce objętej kontrolą, przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...] wykonane jest ogrodzenie z gotowych przęseł drewnianych o wysokości w najwyższym punkcie 2,13 m. Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości i nie są kwestionowane przez skarżących. Sąd w całości podzielił pogląd organów obu instancji o braku naruszenia w konkretnym przypadku obowiązujących przepisów prawa, w szczególności ustawy Prawo budowlane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1/ obrazę prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane wobec błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania definicji "urządzenie budowlane" oraz "urządzenie techniczne" w odniesieniu do budowli będącej ogrodzeniem, a polegającej na podzieleniu poglądu organów administracji, że ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym tylko w pewnych, określonych w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, okolicznościach, podczas gdy wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca uznaje "ogrodzenie" za odrębną kategorią wśród urządzeń budowlanych, a zatem obiektu budowlanego, którego usytuowanie określenia obszaru oddziaływania tego obiektu, jako przesłanki do oceny warunków technicznych oraz wprowadzenia ewentualnych ograniczeń w zagospodarowaniu zajętego przez ogrodzenie terenu wynikających z przepisów odrębnych, b) art. 3 pkt 20 w zw. z art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wobec błędnej wykładni pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" polegającej na wyłączeniu z ochrony w ramach obszaru oddziaływania ogrodzenia jako obiektu budowlanego, sąsiadującej z nim nieruchomości jak wynika z treści art. 140, art. 143 i art. 144 ustawy Kodeks cywilny, pomimo że są to przepisy odrębne wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, w tym budowy ogrodzenia zacieniającego ponad miarę nieruchomość sąsiednią; 2/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. - wobec nierozpoznania skargi co istoty przedstawionej przez stronę sprawy, a jedynie w zakresie oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane w zw. z §§ 41-43 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co skutkowało niezasadnym ustaleniem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w konsekwencji uznaniem skargi za niezasadną i jej oddaleniem (art. 151 p.p.s.a.), pomimo że podniesiony przez stronę problem dotyczył: - braku oceny przez organy administracji obszaru niekorzystnego oddziaływania ogrodzenia jako obiektu budowlanego na nieruchomość skarżących oraz nałożenia na inwestorów ograniczenia możliwości budowy ogrodzenia z drewnianych przęseł uszczelniających istniejące ażurowe ogrodzenie metalowe, - niespełnienia przez ogrodzenie warunków technicznych przewidzianych w § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie w jakim stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa zwierząt; W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania K.T. wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej. Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. skarżący kasacyjnie podtrzymał wywiedzioną skargę kasacyjną, zaś Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawany środek odwoławczy, w okolicznościach tej sprawy, nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej podkreślić należy, iż zarzuty wniesionego środka odwoławczego, jako całkowicie nieusprawiedliwione nie mogły doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji w ramach sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadził właściwą kontrolę, trafnie przyjmując, że wniesiona skarga winna zostać oddalona. Stąd też należy uznać, iż właściwie Sąd pierwszej instancji zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. Nie jest sporne w sprawie, iż na wniosek skarżącego z dnia 4 listopada 2015r., który dotyczył w szczególności usunięcia (rozbiórki) ustawionego na działce nr [...] z północnej jej granicy przy ul [...] szczelnego parawanu, wszczęto postępowanie administracyjne. W wyniku czynności kontrolnych dnia 2 grudnia 2015 r. ustalono, iż działka nr [...] zabudowana jest nie tylko murowanym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, ale też drewnianym budynkiem gospodarczym (którego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2016 r. nakazano rozbiórkę na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Ustalono również, iż po granicy z działką nr [...] i nr [...] wykonano ogrodzenie z gotowych przęseł drewnianych o wysokości w najwyższym punkcie 2,13 m. Jak wynika z uregulowań ustawy Prawo budowlane budowa ogrodzeń nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokonania zgłoszenia. Tylko i wyłącznie budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 metra wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23). Ustawa nie precyzuje natomiast jak należy rozumieć wysokość ogrodzenia, czy też jak przeprowadzać jego pomiary. Dlatego też, jak powszechnie się przyjmuje, pomiaru dokonuje się w najwyższym punkcie i tak prawidłowo uczyniono w tej sprawie ustalając wysokość spornego ogrodzenia w najwyższym punkcie na 2,13 m. Warunki techniczne, jakie powinno spełniać ogrodzenie określono w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ogrodzeniom poświęcono rozdział 9 tego aktu prawnego (§ 41- § 43). Najważniejszym ustaleniem tych przepisów, co do ogrodzeń, jest stwierdzenie że ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. Zakazuje się bowiem na wysokości mniejszej niż 1,8 m umieszczania ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego (§ 41 ust. 1 i 2). Kolejne zaś uregulowania tego aktu wykonawczego dotyczą bram, furtek ich szerokości, a także dostępu do nich osób niepełnosprawnych - co nie dotyczy niniejszego postępowania. Zdaniem skarżącego w odniesieniu do spornego ogrodzenia mamy do czynienia z obiektem budowlanym, a nie jak wadliwie uznały organy nadzoru budowlanego i Sąd pierwszej instancji z urządzeniem budowlanym. Poza tym sporne ogrodzenie jako obiekt budowlany, w ocenie skarżącego kasacyjnie, wymaga określenia obszaru oddziaływania tego obiektu jako przesłanki do oceny spełnienia warunków technicznych, jak też wprowadzenia pewnych ograniczeń w zagospodarowaniu zajętego przez ogrodzenie terenu. Stanowisko skarżącego, wyżej przedstawione, nie zasługuje na aprobatę, albowiem wynika z dowolnej interpretacji przepisów Prawa budowlanego. Pojęcie obiektu budowlanego wyjaśnia art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Przedmiotowe ogrodzenie nie jest jednak obiektem budowlanym w myśl przedstawionej wyżej definicji ustawowej, lecz stanowi urządzenie budowlane (techniczne) regulowane przez art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tą normą przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jako urządzenie budowlane, budowa ogrodzenia i do tego poniżej 2,20 m nie ma wymogu uzyskania pozwolenia ani dokonania zgłoszenia. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym tylko w pewnych, określonych w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, warunkach i okolicznościach. Kwalifikacja taka jest bowiem dopuszczalna wtedy tylko, gdy ogrodzenie jest związane z obiektem budowlanym i jednocześnie zapewnia możliwość korzystania z niego. Ustawa Prawo budowlane traktuje zatem ogrodzenie jako urządzenie budowlane tylko pod warunkiem istnienia pewnego związku o charakterze funkcjonalnym pomiędzy istniejącym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1), a powiązanym z nim ogrodzeniem, pełniącym w stosunku do niego rolę służebną. W innych okolicznościach, a więc w szczególności w sytuacji braku innego obiektu budowlanego lub też braku wspomnianego związku, rozważać można odmienną kwalifikację ogrodzenia z punktu widzenia przepisów. Ogrodzenie działki już zabudowanej, a z takim przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie, bowiem działka inwestora nr [...] zabudowana jest domem mieszkalnym, niewątpliwie jest urządzeniem technicznym, związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami zgodnie z definicją urządzenia zawartą w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zatem, w okolicznościach tej sprawy, przedmiotowe ogrodzenie należy kwalifikować jako urządzenie budowlane – albowiem pomiędzy postawionym ogrodzeniem, a już znajdującym się na działce budynkiem mieszkalnym inwestora zachodzi związek o charakterze funkcjonalnym. W tej sytuacji, gdy taki związek występuje nieuprawnione byłoby kwalifikowanie ogrodzenia jako obiektu budowlanego, jak chce tego skarżący kasacyjnie. Skoro przedmiotowe ogrodzenie w tej sprawie (związane z budynkiem mieszkalnym) stanowi urządzenie budowlane, to nie mają do niego zastosowania przepisy dot. obiektów budowlanych. Stąd też zarzut błędnej wykładni art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nie jest usprawiedliwiony. Takie ogrodzenie jak zrealizował inwestor, niewymagające pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia wyłączone jest spod reglamentacji ustawy Prawo budowlane. Nie można zatem czynić wobec tego urządzenia technicznego dalszych analiz w tym zakresie, a więc i w kwestii obszaru oddziaływania takiego obiektu (ogrodzenia) jak oczekiwałby tego skarżący kasacyjnie. Brak jest w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy, także podstaw do czynienia rozważań w zakresie ograniczeń związanych z zacienianiem działki skarżącego przez wykonane ogrodzenie, a więc występujących immisji, co może być wyłącznie przedmiotem rozstrzygania przez sąd powszechny w postępowaniu cywilnym jak zasadnie powiedział to Sąd pierwszej instancji. Trafnie zaznaczył Sąd pierwszej instancji, iż ani organy nadzoru budowlanego jak i sąd administracyjny nie są uprawnione do rozstrzygania sporów, których przedmiotem jest zakłócenie korzystania z nieruchomości sąsiednich. Kwestia zacieniania działki skarżącego przez ogrodzenie inwestora, spełniające przecież wymogi co do jego wysokości, nie jest regulowana przepisami wykonawczymi w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż przepisy tego aktu zgodnie z § 2 ust. 1 stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Zatem przepisy rozporządzenia mają zastosowanie do wszystkich budynków i związanych z nimi urządzeń usytuowanych na działkach budowlanych oraz do zagospodarowania działek przeznaczonych pod zabudowę, co ma zapewnić spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowanie § 13 rozporządzenia (kwestia przesłaniania nasłonecznienia). Przepis ten może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Norma ta jednak nie dotyczy ogrodzenia. Dotychczas powiedziane pozwala uznać za nieusprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 pkt 20 w zw. z art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wobec błędnej wykładni pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" polegającej na wyłączeniu z ochrony w ramach obszaru oddziaływania ogrodzenia jako obiektu budowlanego, tym bardziej, że Sąd pierwszej instancji takiej błędnej wykładni ww. przepisów w motywach kwestionowanego wyroku nie przedstawiał, gdyż nie było to konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Informacyjnie zaznaczyć należy, iż nie ma podstaw do tego by wymagać stosowania na granicy działek ażurowego ogrodzenia umożliwiającego swobodny przepływ powietrza. Aktualne przepisy warunków technicznych nie zawierają takich uregulowań, gdyż na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 r. sygn. akt P. 10/99 (Dz. U. Nr 16, poz. 214) brak było podstaw do zachowania takiego przepisu. Stwierdzona ww. wyrokiem niekonstytucyjność § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie spowodowało, iż w aktualnie obowiązujących warunkach technicznych tego typu rozwiązań prawnych brak, albowiem są one zastrzeżone dla ustawy. Natomiast wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie analiza akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowe ogrodzenie spełnia wymogi powołanego wyżej § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący kasacyjnie podnosi, iż sporne ogrodzenie stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa zwierząt, uniemożliwiając zwierzętom ucieczkę w razie ewentualnego zagrożenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w trybie przywołanego wyżej § 41 ust. 1 rozporządzenia, zabronione jest stosowanie wszelkich konstrukcji (ze względu na ich stabilność, sposób powiązania z gruntem, materiały, które zostały użyte do jego budowy), jak również technologii (wyposażenia ogrodzenia w systemy rażące prądem lub w inny sposób mogące reagować na zetknięcie z żywym organizmem), mogących stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub zwierząt. Nie jest dopuszczalne umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów. Takich niebezpiecznych konstrukcji, technologii, jak i elementów zarówno dla ludzi jak i zwierząt nie zawiera sporne ogrodzenie, a więc nie jest ono niebezpieczne, w rozumieniu ww. przepisu dla ludzi i zwierząt. W tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było podstaw do podejmowania interwencji przez organy nadzoru budowlanego w sprawie przedmiotowego ogrodzenia. Zatem wszczęte na wniosek skarżącego kasacyjnie postępowanie w sprawie rozbiórki tego ogrodzenia okazało się być bezprzedmiotowe. Zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, iż celem postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Ten cel nie zawsze może być jednak osiągnięty z różnych przyczyn. Powodem takiej sytuacji może być bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, z którą mamy do czynienia wówczas, gdy organ w sposób oczywisty stwierdzi brak jakichkolwiek podstaw prawnych oraz faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Na gruncie ustawy Prawo budowlane postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania określonych nakazów lub zakazów. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie, bowiem brak było podstaw do podejmowania działań prawnych przez organy nadzoru budowlanego w związku z realizacją przedmiotowego ogrodzenia. Zasadnie więc podjęto rozstrzygnięcie w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Rozstrzygniecie to słusznie zostało zaaprobowane w zaskarżonym wyroku jako trafne i zarzuty skargi kasacyjnie nie mogą zmienić tego stanowiska. Nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika obowiązek sądu administracyjnego pierwszej instancji do pełnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu w granicach danej sprawy, niezależnie od treści i zarzutów skargi. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji przeprowadził taką właściwą kontrolę zasadnie uznając, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu. Ze stanowiskiem tym w pełni zgadza się Naczelny Sąd Administracyjny. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaden z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej nie znajduje usprawiedliwienia. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.