II OSK 1993/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2266/18 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 12 października 2018 r., nr EA-b-1480/792/18 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2266/18, oddalił skargę T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 12 października 2018 r., nr EA-b-1480/792/18, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Powyższą decyzją Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 31 sierpnia 2018 r., nr EA-b-1222/792/18, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 16 lipca 2015 r., nr PA/K-642/9883/558/2014, o cofnięciu T. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd I instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną kontrolowanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.). Stosownie do powołanego art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej ustawy. Według zaś przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6a tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z racji brzmienia tego przepisu organ, rozstrzygając w tej materii winien bazować na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym, w którym gromadzone są dane osób skazanych za popełnienie przestępstwa w kraju, jak i w krajach Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz.U. z 2012 r. poz. 654, zwana dalej "ustawą o KRK"), w Rejestrze gromadzi się dane o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe, jak też będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym (art. 4a powołanej ustawy). Dane osobowe oraz dane o podmiotach zbiorowych zgromadzone w Rejestrze nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 5 tej ustawy). Sąd Wojewódzki podniósł, że skarżący w dacie wydania ocenianej decyzji figurował w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana prawomocnym od 12 września 2011 r. wyrokiem Sądu duńskiego za popełnienie przestępstwa polegającego na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości, za co wymierzono mu karę 20 dni pozbawienia wolności, grzywnę w wysokości 6000,00 DKK oraz zawieszono wykonanie kary na okres próby w wymiarze 2 lat. Istnienie informacji, iż osoba, starająca się o posiadanie broni, figuruje w powyższym Rejestrze, jako skazana za przestępstwo umyślne, nakłada na organ Policji obowiązek odmowy wydania (cofnięcia) pozwolenia na broń palną i decyzja w takim przypadku nie jest decyzją uznaniową organu, ale wynikającą z obligatoryjnego ustawowego obowiązku odmowy wydania pozwolenia. Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6a ustawy o broni i amunicji nie pozostawia tu żadnych wątpliwości. Organ jest zobligowany wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo, choćby popełnione poza granicami kraju i skazana prawomocnym wyrokiem karnym sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ważne jest bowiem to, że osoba która dopuściła się przestępstwa umyślnego, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, nie daje gwarancji przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy - powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie prawidłowo oceniono, że zagraniczny (wydany w Danii - państwie członkowskim Unii Europejskiej) prawomocny wyrok z dnia 29 sierpnia 2011 r., sygn. akt SS I-16546/2010, "skazujący skarżącego za umyślne przestępstwo, polegające na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości stanowił negatywną przesłankę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy". Zastosowanie tego przepisu wynikało z faktu, że strona skarżąca niewątpliwie figurowała w Krajowym Rejestrze Karnym, jako osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Konsekwencją wyroków skazujących jest wpływ tych orzeczeń na możliwość korzystania z praw obywatelskich. Ograniczenie tych praw przewiduje m.in. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ww. ustawy, tym bardziej jeżeli zważy się, że prawo do posiadania broni, w świetle Konstytucji, nie należy do kategorii wolności i praw osobistych, lecz jest pewnego rodzaju przywilejem danym osobom, których organy Policji obdarzyły zaufaniem, że osoby te będą szczególnie przestrzegały porządku prawnego. Sąd wskazał, że także w sferze dowodowej z obowiązujących przepisów prawa wynikało, że dla celów innych niż postępowanie karne, a do takich postępowań zalicza się postępowanie o udzielenie pozwolenia na broń, organ Policji, jako uprawniony na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o KRK do uzyskania informacji o osobach w związku z art. 14a ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, nie mógł z rejestru uzyskać informacji innej niż wskazującej, że skarżący został prawomocnie skazany w Danii za przestępstwo umyślne. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 14a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, informacja o osobie sporządzona na podstawie danych zgromadzonych w Rejestrze dla celów innych niż postępowanie karne nie zawiera danych o obywatelach polskich prawomocnie skazanych przez sądy państw obcych, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynęło 6 miesięcy od zakończenia okresu próby albo w razie skazania na karę pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje z upływem 10 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Skoro w niniejszej sprawie skarżący został skazany na 20 dni pozbawienia wolności to możliwość uniknięcia wykazania informacji o skazaniu z KRK dla skarżącego mogła nastąpić dopiero po 10 latach od daty uprawomocnienia się wyroku Sądu w Danii, tj. od 12 września 2011 r. Przy czym, w zakresie pierwszego przypadku wymienionego w art. 14a ustawy o KRK, miał zastosowanie art. 14 ust. 8 tej ustawy, zgodnie z którym dane osób, będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych, usuwa się z Rejestru po otrzymaniu zawiadomienia o zatarciu skazania przesłanego przez właściwy organ państwa obcego, które wydało wyrok. Z powyższego wynika, że polskiemu ustawodawstwu znane są dwie instytucje prawne związane ze skutkami orzeczeń wydanych przez sąd obcego państwa, w tym członkowskiego UE. Mianowicie, instytucja "zatarcia skazania", która obowiązuje na potrzeby innych postępowań karnych oraz instytucja "informacji o osobie sporządzona dla celów innych niż postępowanie karne". Jednak w okolicznościach tej sprawy, zastosowanie obu tych instytucji w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie mogło prowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia niż zawarte w ocenianej decyzji z dnia 16 lipca 2015 r. Sąd zauważył, że organy Policji nie są w żaden sposób uprawnione do kwestionowania informacji ujawnionych w Krajowym Rejestrze Karnym. Nie mają one zresztą żadnych instrumentów do podważania prawidłowości takiej informacji, zwłaszcza w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na broń, ani nie są kompetentne do oceny prawno-porównawczej instytucji prawa karnego państw członkowskich UE. Organy Policji są związane treścią informacji z Krajowego Rejestru Karnego. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, organ nadzoru trafnie stwierdził, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 lipca 2015 r. nie jest dotknięta którąkolwiek z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowią również okoliczności podnoszone przez skarżącego i wynikające z załączonych przez niego dokumentów. Przy badaniu przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu było sprawdzenie, jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie w zgromadzonym przez ten organ materiale dowodowym, oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. Rzeczą organu nadzoru jest zatem podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który był podstawą do wydania decyzji ostatecznej w trybie zwykłym oraz w oparciu o przepisy prawne obowiązujące w dacie wydania tej decyzji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie, o uchylenie wyroku i zaskarżonej decyzji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 14a ustawy o KRK w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż mimo zatarciu skazania, w myśl wskazanego wyżej art. 14a ustawy o KRK, ze skutkiem prawnym na dzień 1 lipca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji wydał w dniu 16 lipca 2015 r. decyzję cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską z uwagi na fakt skazania prawomocnym wyrokiem Sądu w Kobenhavns Byret z dnia 29 sierpnia 2011 r., sygn. akt SS I-16546/2010, za popełnienie przestępstwa polegającego na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości; 2) naruszenie prawa procesowego, poprzez przyjęcie, że informacja z Krajowego Rejestru Karnego zgodnie z art. 23 ustawy o KRK stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z tym nie podlega ocenie prawnej przez organ wydający merytoryczną decyzję; W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, że z chwilą wejścia w życie art. 14a ustawy o KRK powstały określone skutki prawne, tj. odpadła podstawa prawna, by informacja z KRK stanowiła podstawę do wydania przedmiotowej decyzji. Wyeliminowano zatem z obrotu prawnego informację o skazaniu. Zatarcie skazania z końcem roku 2014 i wejście w życie art. 14a ustawy o KRK wywołało skutek w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego wyroku skazującego, na który powołał się Komendant Wojewódzki, jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia 16 lipca 2015 r. "jak i w późniejszym okresie wydawania osobom trzecim przedmiotowych informacji". Wnoszący skargę kasacyjną wskazał również na "wadliwe powoływanie się przez Sąd na brzmienie art. 14a ust. 1 pkt 2 lub art. 14a ust. 1 pkt 3 ustawy o KRK na stronach 6 i 7 uzasadnienia wyroku. Przepisy takie w ogóle nie istnieją w tej ustawie, stąd w istocie rzeczy cały tok rozumowania Sądu w tym zakresie jest bezprzedmiotowy". Poza tym Sąd dokonał błędnej wykładni art. 14a ustawy o KRK w związku z art. 76 § 1 k.k. Ten ostatni przepis dotyczy osób skazanych, co do których nałożono okres próby (skarżącemu wyznaczono okres próby 2 lata ), a nie osób skazanych na bezwzględną karę pozbawienia wolności. Tak więc tok wnioskowania Sądu, iż zatarcie skazania może nastąpić dopiero po upływie 10 lat, licząc od dnia 12 września 2011 r. jest błędny i wynika z wadliwej wykładni prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. W piśmie procesowym z dnia 17 września 2019 r. skarżący kasacyjnie ustosunkował się do odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu druga strona nie sprzeciwiła się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą. Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W postępowaniu tym, zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest ocena konkretnej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Niespornym jest, że organ administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka się co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji. W związku z tym, w swojej decyzji organ rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem. Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ, co do zasady, nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, publ. LEX nr 1452703). Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w sytuacji, gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji po przeanalizowaniu wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. uznał, że żadna z nich się nie zmaterializowała, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 16 lipca 2015 r., nr PA/K-642/9883/558/2014, o cofnięciu T. S. pozwolenia na broń palną myśliwską. Stanowisko to prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Skarżący kasacyjnie ani we wniosku o stwierdzenie nieważności ani w skardze do sądu nie sprecyzował jednoznacznie, na podstawie której przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a. opiera żądanie stwierdzenia nieważności. Wskazał jedynie, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, została wydana z naruszeniem art. 14a ustawy o KRK, pomimo że w dniu wydania tej decyzji, nastąpiło już zatarcie skazania za przestępstwo polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwym, za które został skazany przez Sąd duński w dniu 29 sierpnia 2011 r. Wskazany przepis ustawy o KRK stanowi, że informacja o osobie sporządzona na podstawie danych zgromadzonych w Rejestrze dla celów innych niż postępowanie karne nie zawiera danych o skazaniach, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynął okres wskazany w art. 76 § 1 albo art. 107 Kodeksu karnego w stosunku do określonych w nich kar oraz środków karnych. Przepis ten jest skierowany w istocie do podmiotu wydającego informację, który powinien uwzględnić okoliczność zatarcia skazania i wyrazić to w przesłanej do organu zadającego pytanie odpowiedzi, a nie do podmiotu występującego z zapytaniem. Komendant Wojewódzki Policji w dacie wydawania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską dysponował informacją, że skarżący w dacie wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń figurował w Krajowym Rejestrze Karnym, jako osoba skazana prawomocnym od 12 września 2011 r. wyrokiem Sądu duńskiego za popełnienie przestępstwa polegającego na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości, za co wymierzono mu karę 20 dni pozbawienia wolności, grzywnę w wysokości 6000,00 DKK oraz zawieszono wykonanie kary na okres próby w wymiarze 2 lat, a także, o czym poinformowała strona duńska, że zatarcie skazania nastąpi po upływie 10 lat od dnia, w którym może skarżący ponownie ubiegać się o prawo jazdy tj. od dnia 11.09.2014 r. Należy przyznać rację skarżącemu kasacyjnie, że powołane przez Sąd I instancji przepisy art. 14a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o KRK w dacie wydawania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską nie obowiązywały, bowiem z dniem 1 lipca 2015 r. przepis art. 14a uległ zmianie. Nie mniej jednak, okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską, bowiem organ orzekający w tym przedmiocie nie stosował tego przepisu, jako podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że podstawą tą były art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Istnienie informacji, że osoba starająca się o pozwolenie na broń (posiadająca takie pozwolenie), figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym, jako skazana za przestępstwo umyślne, nakłada na organ Policji obowiązek odmowy wydania (cofnięcia) pozwolenia na broń palną i decyzja w takim przypadku nie jest decyzją uznaniową organu, ale wynikającą z ustawowego obowiązku odmowy wydania (cofnięcia) takiego pozwolenia. Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6a ustawy o broni i amunicji nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości. Organ jest zobligowany wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń albo cofnięcie takiego pozwolenia. Zauważyć w tym miejscu należy, że w rozpoznawanej sprawie kwestia zatarcia skazania w dacie wydawania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, nie była znana organowi wydającemu decyzję a także organowi prowadzącemu Krajowy Rejestr Karny. Tym samym trudno przyjąć, że organ wydający decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, wobec jednoznacznych informacji, naruszył wskazany art. 14a ustawy o KRK. w sposób rażący. Okoliczność powyższa mogła być kwestionowana w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, z czego skarżący kasacyjnie nie skorzystał, co skutkowało również brakiem możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego. Niezasadne są także wywody dotyczące naruszenia art. 23 ustawy o KRK. Autor skargi kasacyjnej formułując ten zarzut nie zauważył, że jest on podnoszony w postępowaniu kasacyjnym, a nie w postępowaniu przed Sądem I instancji, a nadto, że sprawa dotyczy kontroli decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym. Zgodnie z powołanym przepisem informacja o osobie, o której mowa w art. 20 ust. 1-1e, oraz informacja o podmiocie zbiorowym, o której mowa w art. 20 ust. 2, bez względu na sposób jej udzielenia, stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo poświadczone. Zgodnie z art. 76 § 2 k.p.a., przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie powierzonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. Z powyższego wynika, że zaświadczenie wydane z Krajowego Rejestru Karnego miało charakter dokumentu urzędowego, który powinien być uwzględniony przez organ orzekający w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że Komendant Wojewódzki Policji dokumentem tym nie był związany jest o tyle trafne, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. istnieje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w § 1 i 2 powołanego artykułu. Dowód taki nie został jednak przeprowadzony ani z urzędu, ani na wniosek strony, a skarżący kasacyjnie nie wykazał w żaden sposób, by uchybienie to miało charakter rażącego naruszenia wymienionego art. 23 ustawy o KRK. Zauważyć dodatkowo należy, że w dacie wydawania zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, nie obowiązywał przepis art. 14a ustawy o KRK w znowelizowanym brzmieniu. Poza tym, brak przeprowadzenia dowodu przeciwko dowodowi z urzędu nie stanowi rażącego naruszenia przepisu, który stanowi, że określony dokument jest takim dowodem. Podsumowując, stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, mogłyby być usprawiedliwione w postępowaniu zwykłym, w którym kwestionowano by decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską. Nie mogą one natomiast stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.