II OSK 2106/14

Dnia 6 maja 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Milejewo od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 244/14 w sprawie ze skargi P. spółka z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy Milejewo z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 06 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 244/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy Milejewo z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zapisu § 50 ust. 8 pkt 5 w odniesieniu do działki nr [...], obręb M. [...]. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] października 2008 r. Rada Gminy Milejewo podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Milejewo (Dz. Urz. woj. warmińsko-mazurskiego z 2008 r. Nr 183, poz. 2692). W dniu [...] listopada 2013 r. P Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca lub Spółka) na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz w związku z postanowieniami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wezwała Radę Gminy Milejewo do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę treści tej uchwały w zakresie jej § 50 ust 8 pkt 5, określających wysokość zabudowy do maksymalnej wysokości 30 m. W dniu [...] grudnia 2013 r. Rada Gminy Milejewo podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie odrzucenia wezwania Spółki do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Nr [...]. P. Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się stwierdzenia niezgodności z prawem części uchwały Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Milejewo – w zakresie § 50 ust. 8 pkt 5 – w odniesieniu do działki nr [...], obręb M. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz wniosła o orzeczenie niezgodności z prawem uchwały z [...] grudnia 2013 r. Nr [...], którą odrzucono jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale. Zaskarżonym uchwałom skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym – poprzez wprowadzenie w uchwale Rady Gminy Milejewo Nr XIX/99/2008 z dnia 15 października 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Milejewo (dalej mpzp) w § 50 ust. 8 pkt 5 ograniczenia zabudowy poprzez określenie wysokości zabudowy w zakresie niektórych obiektów budowlanych, w sytuacji gdy ograniczenie to nie jest niczym uzasadnione, a mpzp dopuszcza realizowanie na jego obszarze – w zakresie innych nieruchomości, innego rodzaju inwestycji bez określenia ich górnej wysokości; art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie zapisów mpzp, które całkowicie bez uzasadnienia dyskryminują niektórych przedsiębiorców poprzez zezwolenie na realizację przedsięwzięć oraz nieuzasadnione ograniczenie innych przedsięwzięć jedynie z uwagi na wysokość zabudowy. W uzasadnieniu zarzutów skargi, skarżąca podniosła, że zawarła umowę najmu z właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości Milejewo, działka nr [...], w celu budowy na tym terenie stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się miedzy innymi z wieży kratowej o wysokości 60 m. n.p.t. oraz antenami i pozostałymi urządzeniami sterującymi. Nieruchomość, na której Spółka planuje wskazaną wyżej inwestycję objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, określonym uchwałą Rady Gminy Milejewo Nr XIX/99/2008 z dnia 15 października 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Milejewo i oznaczona symbolem "P" – tereny projektów produkcyjnych składów. W § 50 ust. 8 pkt 5 mpzp umieszczono zapis, że dla terenów projektowanych ustala się m.in. wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji, maksimum 15 m do kalenicy, z wyjątkiem obiektów technologicznych wymagających wyższej wysokości, którą należy określić w oparciu o studium krajobrazowe, jednak nie wyższą niż 30 m. Regulacja ta w ocenie Spółki stanowi ograniczenie dla niektórych obiektów technologicznych, w tym dla planowanej przez nią inwestycji, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym budowie wieży kratowej o wysokości 60 m n.p.t., co jest uwarunkowane względami technicznymi oraz ukształtowaniem terenu, uniemożliwiającym zrealizowanie inwestycji o wysokości 30 m. W związku z tym niemożliwe jest również uzyskanie pozwolenia na budowę i realizację inwestycji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż nie znalazł powodów do zmiany obowiązującego prawa miejscowego, dlatego odrzucił wezwanie Spółki do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale. Organ uznał, że zapisy planu miejscowego ograniczające zabudowę nie uniemożliwiają budowy obiektów dla telefonii komórkowej przy zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań technologicznych i poniesieniu adekwatnych nakładów. Zawarta przez Spółkę umowa najmu z właścicielem nieruchomości, datowana jest na grudzień 2012 r. tj. prawie 4 lata po ostatniej zmianie planu miejscowego. Skarżąca znała, lub mogła z łatwością uzyskać pełną informację na temat obowiązujących przepisów i winna przy zawieraniu umów cywilnych brać pod uwagę konieczność ich przestrzegania. Postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r. wydanym na rozprawie Sąd postanowił przekazać do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargę na uchwałę z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w sprawie odrzucenia wezwania Spółki do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. (k.81 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 244/14, uwzględnił skargę i na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 50 ust. 8 pkt 5 – w odniesieniu do działki nr [...], obręb M. [...]. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił jakie są wymogi skutecznego wniesienia skargi na uchwałę organu gminy stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594) i jak należy rozumieć interes prawny podmiotu, którego naruszenie uzasadnia wniesienie skargi na uchwałę organu gminy w tym trybie. Sąd wskazał, że z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Naruszenie takie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu i wywołać skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi wystąpić najpóźniej w chwili wnoszenia skargi i nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Zdarzenia przyszłe i w pewnym sensie niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym. Sąd za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 22.03.2013 r., sygn. akt I OSK 2236/12) przyjął, że podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Sąd uznał, że wszystkie wskazane wyżej warunki zostały spełnione w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w W. na uchwałę Nr [...] z dnia [...].10.2008r. Rady Gminy Milejewo w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Milejewo – w zakresie jej § 50 ust. 8 pkt 5 – w odniesieniu do działki nr [...], obręb M. [...], co uzasadniało merytoryczne rozpoznanie wniesionej skargi z uwagi na podniesione w niej zarzuty. Sąd po analizie wniesionej skargi uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia indywidualnego interesu prawnego skarżącej, która wykazała, że poprzez kwestionowane przez nią zapisy mpzp uniemożliwia się jej realizację inwestycji, polegającej na budowie na działce nr [...] położonej w miejscowości Milejewo, do której posiada tytuł prawny, stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się m.in. z wieży kratowej o wysokości 60 m n.p.t. oraz antenami i pozostałymi urządzeniami sterującymi. Spółka udowodniła, że zaskarżona uchwała naruszając prawo w zaskarżonej części, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, pozbawiając ją pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację. W świetle art. 46 ust.1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2010, nr 106, poz.675, dalej jako ustawa o rozwoju sieci) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd stwierdził, że rzeczywiście zapisy § 50 ust. 8 pkt 5 mpzp uniemożliwiają skarżącej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej a zatem wskazane w skardze zarzuty były uzasadnione, ponieważ postanowienia te są sprzeczne z prawem. Skoro bowiem z uwagi na ukształtowanie terenu, na przedmiotowej działce, na której mpzp dopuszcza możliwość realizacji tego typu inwestycji wybudowana stacja musi mieć wysokość 60 m n.p.t., aby odpowiadała wymogom technicznym i prawidłowo działała, to niewątpliwie poprzez uchwalenie zakwestionowanych zapisów m.p.z.p. doszło do naruszenia wskazanego przez skarżącą konkretnego przepisu prawa materialnego – tj. art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o rozwoju sieci, co czyni skargę uzasadnioną. Władztwo planistyczne gminy nie uzasadnia wprowadzania takiego ograniczenia w określonych planem warunkach szczegółowych dla inwestycji (§ 50 ust. 8 mpzp z 2008r.) - tj. poprzez ograniczenie wysokości zabudowy do 30 m, skoro § 50 ust. 1 mpzp jasno stanowi, iż : "ustala się przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem P na zabudowę produkcyjną i składową z dopuszczeniem stacji bazowej telefonii komórkowej". W ocenie Sądu doszło zatem do naruszenia interesu prawnego skarżącej poprzez to, że kwestionowane zapisy mpzp negatywnie wpływają na jej sferę materialnoprawną i pozbawiają ją konkretnego uprawnienia poprzez uniemożliwienie realizacji inwestycji dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, skoro wymagana w tych warunkach krajobrazowych wysokość wieży kratowej, stanowiącej niezbędny element tego typu inwestycji, musi mieć wysokość 60 m n.p.t., aby stacja bazowa telefonii komórkowej rzeczywiście spełniała swą rolę inwestycji celu publicznego. Ponadto Sąd zaznaczył, że art. 46 ustawy o rozwoju sieci nakłada obowiązek usunięcia w miejscowych planach zapisów uniemożliwiających budowę infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Gminy Milejewo, zaskarżając go w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010, nr 106, poz. 675) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, iż zapis w par. 50 ust. 8 pkt 5 uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia [...] października 2008 roku uniemożliwia budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, podczas gdy zapis § 50 ust. 8 pkt 5 ww uchwały jedynie ogranicza wysokość zabudowy, a nie ją uniemożliwia. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez oddalenie skargi P. Sp. z o. o. na uchwałę Rady Gminy Milejewo z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że uchwała będąca przedmiotem orzeczenia nie uniemożliwia budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, a jedynie ogranicza w pewnym zakresie wysokość zabudowy na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta określiła w par. 54 ust. 1, że ustala się przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem P na zabudowę produkcyjną i składową z dopuszczeniem stacji bazowej telefonii komórkowej. Stad uznać należy, że wskazany przez WSA obowiązek umieszczenia w miejscowych planach zagospodarowania zapisów dotyczących możliwości budowania stacji bazowych telefonii komórkowej, został wypełniony. Zaskarżona uchwała przewiduje bowiem, iż na oznaczonym obszarze dopuszcza się budowę takiej stacji. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Gminy Sąd niewłaściwie zastosował przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż przepis ten stanowi jedynie, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Analiza literalnego znaczenia tego przepisu prowadzi do wniosku, że zakaz obejmuje jedynie takie unormowania, które zakazują lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a także te, które to uniemożliwiają. Przepis ów nie stanowi natomiast o tym, iż zakazane jest wprowadzanie ograniczeń w tym zakresie, które nie uniemożliwiają, a jedynie wprowadzają pewne normy ograniczające. Z uzasadnienia do projektu ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika, że intencją ustawodawcy było zapewnienie normą rangi ustawowej, by postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwiały bez uzasadnionych powodów rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. Zakazy uniemożliwiające lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej są więc niedopuszczalne, chyba że istnieje konkretny przepis prawa, który taki zakaz umocowuje. Mając na uwadze poglądy doktryny Gmina wskazała, że inne niż zakaz formy ustalania sposobu zagospodarowania terenu, tj. nakazy, dopuszczenia i ograniczenia określane w art. 46 ust, 1 ustawy o rozwoju sieci zbiorczą kategorią przyjmowanych w planie rozwiązań, są niedopuszczalne tylko wtedy, gdy uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnych z przepisami prawa. Oznacza to, że dopuszczalne w planie jest przyjmowanie rozwiązań, które ograniczają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (np. poprzez ustanowienie określonych warunków), ale ich nie uniemożliwiają, tj. pomimo wprowadzonych ograniczeń lokalizowanie tych inwestycji, zwłaszcza sieci szerokopasmowych, jest nadal możliwe. Skarżąca Gmina uważa, że z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Uchwała Rady Gminy Milejewo wprowadziła jedynie pewne ograniczenia co do budowy infrastruktury telekomunikacyjnej na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie zakazała czy też nie uniemożliwiła takiej budowy. Gmina podniosła, że Urząd Komunikacji Elektronicznej w dotychczasowej praktyce (zob. www.uke.gov.pl) zaopiniował pozytywnie zapisy planów miejscowych co do ograniczania wysokości zabudowy. Opinie te zawierają stwierdzenia: maksimum trzy kondygnacje do 12 m, dopuszcza się wprowadzenie obiektów wyższych do wysokości 15 m, jako dominant stanowiących obudowę przestrzeni i terenów publicznych oraz jako akcenty uatrakcyjniające zabudowę, nie dotyczy części budynków mieszczących urządzenia technologiczne - dla których maksymalna wysokość może wynosić do 20 m. Biorąc powyższe pod uwagę Gmina dowodzi, że Sąd niezasadnie uznał, iż Rada Gminy w zaskarżonej uchwale uniemożliwiła budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, czym naruszyła prawo materialne w postaci art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Uchwała wprowadza jedynie pewne wymogi co do maksymalnej wysokości posadowionej budowli, a zatem ogranicza a nie zakazuje, czy uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o rozwoju sieci miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 75 tej ustawy powyższy przepis stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Niewątpliwie budowę infrastruktury telekomunikacyjnej w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się w szczególności z wieży kratowej o wysokości 60 m n.p.t. oraz anten i urządzeń sterujących, można zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 6 pkt 1) ponieważ przedsięwzięcie to służy łączności publicznej. Zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Milejewo z dnia [...] października 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Milejewo w § 50 ust. 8 pkt 5 określającym warunki szczegółowe dla inwestycji położonych na terenie oznaczonym w planie symbolem "P" przeznaczonym zgodnie z ust. 1 tego paragrafu pod zabudowę produkcyjną i składową z dopuszczeniem stacji bazowej telefonii komórkowej wprowadzono zapis mówiący o tym, że dla terenów projektowanych ustala się m.in. wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji, maksimum 15 m do kalenicy, z wyjątkiem obiektów technologicznych wymagających wyższej wysokości, którą należy określić w oparciu o studium krajobrazowe, jednak nie wyższą niż 30 m. Z tego zapisu wynika, że na terenie oznaczonym symbolem "P" przewidzianym m.in. dla budowy stacji bazowych telefonii komórkowej, dopuszczalna wysokość zabudowy obiektów technologicznych, do których należy zaliczyć właśnie stacje bazowe telefonii komórkowej, będzie uzależniona od unormowań studium krajobrazowego, przy czym nie może przekraczać 30 m. Inwestor P. Sp. z o.o. zawarł w 2012 r. umowę najmu z właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości M., działka nr [...] oznaczonej w planie symbolem "P" w celu wybudowania na tej nieruchomości stacji bazowej telefonii komórkowej w skład, której wchodzi wieża kratowa o wysokości 60 m n.p.t. Z warunków technicznych przedsięwzięcia wynika, że właściwe działanie planowanej instalacji w warunkach krajobrazowych, które występują w miejscu położenia tej działki będzie możliwe jedynie gdy wieża kratowa będzie miała wysokość 60 m n.p.t. W tej sytuacji w istocie wybudowanie stacji bazowej o wysokości do 30 m n.p.t. wynikającej z treści § 50 ust. 8 pkt 5 zaskarżonej uchwały byłoby pozbawione nieracjonalne bowiem taka instalacja w warunkach ukształtowania terenu po prostu nie będzie działała. Tym samym zapis planu wskazujący jako maksymalną dopuszczalną wysokość instalacji 30 m spowoduje, że inwestor będzie zmuszony zaniechać inwestycji, która będzie po prostu niezasadna. Twierdzenie Rady Gminy, że inwestor podpisując umowę najmu przedmiotowej w 2012 r. powinien zapoznać się wcześniej z zapisami obowiązującego już wówczas planu miejscowego nie podważa zarzutu Spółki, że kwestionowany zapis planu jest nie zgodny z art. 46 ust. 1 ustawy o rozwoju sieci bowiem w rzeczywistości uniemożliwia realizację tej inwestycji celu publicznego. Twierdzenie Rady Gminy, że zapis planu nie wprowadza zakazu w zakresie powstawania stacji bazowych telefonii komórkowej a jedynie wyznacza ograniczenia w zakresie wymogów jakie powinny spełniać te stacje by zostać uznane za zgodne z zapisami planu, jest niezasadne. Skoro efektem istnienia takiego unormowania w planie jest to, że inwestor planujący realizację inwestycji w zakresie łączności publicznej na terenie, jak wynika z planu, do tego przeznaczonym nie może jej zrealizować bo byłaby ona nieefektywna z przyczyn obiektywnych, to nie jest to jedynie ograniczenie. Z istoty ograniczenia wynika, że pod pewnymi warunkami, wykonanie danej czynności jest możliwe choćby z uwagi na te warunki wykonanie jej było znacznie utrudnione. W sytuacji natomiast kiedy warunek jest tego rodzaju, że wykonanie danej czynności staje się obiektywnie niemożliwe lub nieracjonalne z uwagi na spodziewany efekt, to mamy wówczas do czynienia nie z ograniczeniem a zakazem. Mając powyższe na uwadze NSA stwierdza, że Sąd I instancji dokonał właściwej wykładni art. 46 ust. 1 ustawy o rozwoju sieci i w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy. Sąd poprawnie też zastosował ten przepis uznając, że § 50 ust. 8 pkt 5 zaskarżonej uchwały jest niezgodny z ww. przepisem ustawy i wobec tego na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. należało stwierdzić jego nieważność. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadny i wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.