II OSK 2133/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1208/19 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2019 r. nr 479/2019 znak: WOB.7721.64.2019.AJAN w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1208/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę K. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Nr ... Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2019 r. znak: ... w przedmiocie nakazu rozbiórki. K. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2019 r., poz. 1186., dalej: Prawo budowlane) w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2002 r. (powinno być: 12 kwietnia 2002 r.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065; dalej: Rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.) oraz §17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Z. nr ... w granicach administracyjnych miejscowości W., uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Z. Nr [...] z dnia [...] 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2005 r. nr [...], poz. [...]) przez ich nieprawidłową interpretację polegającą na przyjęciu, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie spełnia wymagań określonych w ww. przepisach, a w konsekwencji, że nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, podczas gdy ich prawidłowa interpretacja prowadzi do wniosku, że przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego jest możliwe; 2. art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego przez jego nieprawidłową interpretację i niezasadne zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że wskazane w nim przesłanki nie zostały spełnione; 3. art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256) przez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w ww. przepisach, podczas gdy prawidłowa ich interpretacja prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasady informowania stron; II. na postawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie następujących przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik postępowania: 1. art. 151 p.p.s.a. przez jego niezasadne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie; 2. art. 1 § 2 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego oraz art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 i art. 9 k.p.a. przez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na niezasadnym uznaniu, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w sposób prawidłowy, a wydany nakaz rozbiórki budynku gospodarczego jest zasadny, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. C. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki zasadnie orzekł o oddaleniu skargi na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 stycznia 2018 r. nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na oznaczonej działce ewidencyjnej. Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżoną decyzję prawidłowo stwierdził, że nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), był uzasadniony w świetle art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego wobec ustalonych przeszkód do jego legalizacji. Mianowicie Sąd Wojewódzki zgodził się z oceną organów nadzoru budowlanego, że wybudowanie budynku gospodarczego w granicy z sąsiednią działką budowlaną (nr ...) stanowiło naruszenie §12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Nadto korygując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji Sąd Wojewódzki przyjął, że zrealizowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, konkretnie z ustaleniami §17 ust. 3, które na danym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczają możliwość lokalizacji budynków gospodarczych związanych z działalnością rolniczą, nie zaś budynków gospodarczych na potrzeby budynku jednorodzinnego. Kwestionując w skardze kasacyjnej ocenę Sądu Wojewódzkiego nietrafnie zarzucono naruszenie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z §12 ust. 1 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. wywodząc, że działki oznaczone ewidencyjnie nr ... i ... powinny być traktowane jako jedna działka budowlana w rozumieniu §12 wym. Rozporządzenia, są one bowiem własnością tego samego podmiotu (skarżącej Spółki, będącej inwestorem), a więc nie może dojść do naruszenia jakichkolwiek interesów osób trzecich z powodu lokalizacji budynku gospodarczego przy granicy z działką nr .... Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z §3 ust. 1a Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. pod pojęciem działki budowlanej należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, których wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikających z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W świetle takiej definicji należy założyć, że w skład działki budowlanej wchodzić może jedna działka ewidencyjna lub więcej działek ewidencyjnych. Jednak zwolnienie z obowiązku zachowania norm sytuowania budynków określonych w §12 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. dotyczyłoby tylko takiej sytuacji, gdy objęty jednym pozwoleniem na budowę teren inwestycji składałby się z kilku działek ewidencyjnych. Z takim przypadkiem nie mamy do czynienia wówczas, gdy inwestycja na sąsiedniej działce realizowana jest na podstawie odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sama zaś okoliczność, że sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne są własnością jednego podmiotu, nie ma znaczenia w razie ich zabudowy w ramach odrębnych inwestycji. W szczególności należy zauważyć, ze wskazane w skardze kasacyjnej działki zabudowane domami mieszkalnymi (działki ew. nr ... i ...) stanowią samodzielne (odrębne) nieruchomości, które mogą być przedmiotem obrotu, a zatem nie ma gwarancji, iż pozostaną one niezmiennie we własności skarżącej Spółki. Dlatego kwestia przynależnej inwestorowi własności wymienionych działek gruntowych nie mogła w niniejszej sprawie prowadzić do odstąpienia od stosowania norm wyznaczonych w §12 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w podobnych dwóch sprawach, dotyczących sąsiednich inwestycji zrealizowanych przez skarżącą Spółkę (por. wyroki NSA z dnia 20 kwietnia 2023 r. II OSK 1350/20 i 24 maja 2023 r. II OSK 1797/20). W wymienionych wyrokach przesądzone zostało również zagadnienie związane z interpretacją ustaleń planu miejscowego zawartych w § 17 Uchwały Rady Gminy Z. z dnia 18 listopada 2005 r. Skład orzekający podziela pogląd, że wskazane ustalenia planu miejscowego sprzeciwiają się możliwości zalegalizowania przedmiotowego budynku gospodarczego, stanowiącego uzupełnienie zabudowy jednorodzinnej. Zgodnie z treścią §17 ust. 3 ww. Uchwały w punkcie (1) dopuszczono możliwość lokalizacji na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej "MN" budynków gospodarczych związanych z działalnością rolniczą. Wobec tak jednoznacznych postanowień planu, twierdzenia strony skarżącej o dopuszczalności legalizacji spornego budynku gospodarczego uznać należało za całkowicie chybione. W konsekwencji niezasadne okazały się zarzuty dotyczące przepisów art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego i §17 Uchwały w sprawie planu miejscowego (pkt I.1) oraz art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego (pkt I.2), a także powiązane z nimi zarzuty odnoszące się do przepisów art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 49b ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77, art. 8 i art. 9 k.p.a. (punkty I.3 oraz II 1 i 2 podstaw kasacyjnych). Wbrew podniesionym zarzutom kasacyjnym, przyjęty w zaskarżonym wyroku stan faktyczny sprawy ustalony został na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z wymogami ustanowionymi w przepisach art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a. Kierując się właściwą interpretacją przepisów powołanych w podstawach kasacyjnych, Sąd Wojewódzki prawidłowo zweryfikował kontrolowane decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. W rezultacie nietrafny okazał się także zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd Wojewódzki art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Nieskutecznie podniesiono również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 5