II OSK 2145/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędzia del. WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Ochrony Przyrody Ziemi Oleskiej z siedzibą w Oleśnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 228/11 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Ochrony Przyrody Ziemi Oleskiej z siedzibą w Oleśnie na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 lipca 2010 r. nr DOOŚidk-074/1732/1323/2010/ER-204 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 lipca 2010 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowie drogi krajowej (ekspresowej) S-11 Kołobrzeg – Bytom na odcinku miasta Olesna od km 501+000 do km 520+000". W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 19 czerwca 2009 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia 8 lipca 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia Ochrony Przyrody Ziemi Oleskiej oraz Stowarzyszenia Porozumienia Komitetów Protestacyjnych Budowy Obwodnicy Północnej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy nie znalazł uchybień, które mogłyby prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji. Wskazał, że w zaskarżonej decyzji zbadano i omówiono kwestię stanowisk archeologicznych oraz stref obserwacji archeologicznych, kwestię terenów, przez które będzie przebiegała inwestycja, kwestię ochrony przed hałasem oraz nałożono obowiązek inwentaryzacji zieleni i planu wyrębu. Ponadto organ I instancji dokonał pełnej analizy możliwych wariantów przebiegu inwestycji i wybrał najkorzystniejszy z nich ze względów społecznych oraz z punktu widzenia przyrodniczego. W skardze na powyższą decyzję Stowarzyszenie Ochrony Przyrody Ziemi Oleskiej z siedzibą w Oleśnie zarzuciło naruszenie następujących przepisów: 1) art. 106 § 1 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w związku z art. 153 ust. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie) w związku z uchyleniem w całości postanowienia Ministra Środowiska z dnia 19 marca 2008 r. w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, co pozbawiało decyzję z dnia 19 czerwca 2009 r. wymaganego uzgodnienia; 2) art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 2, 78 § 1, 80, 84 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego; 3) art. 52 ust.1 pkt 3a i 3b w związku z pkt 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 7 i 77 § 1, 78 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonych decyzji w oparciu o niezupełny i niewiarygodny raport oddziaływania na środowisko, a także wybór wariantu najkorzystniejszego wbrew art. 52 ust 1 pkt 1c, pkt 2, 2a, 4a, 5a-d, 11 ustawy – Prawo ochrony środowiska; 4) niewskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretnych: miejsc zinwentaryzowanych stanowisk archeologicznych oraz stref obserwacji archeologicznej, występowania obszarów o wyróżniających się wartościach przyrodniczych oraz konkretnych stref źródliskowych, miejsc występowania obszarów o wyróżniających się wartościach przyrodniczych, miejsc wykonania inwentaryzacji zieleni i planu wyrębu drzew oraz miejsc nasadzeń zieleni, terenów podlegających ochronie przed hałasem, terenów występowania stanowisk chronionych i rzadkich gatunków roślin, stanowisk roślin podlegających ochronie, zapisów odnośnie budowy mostu w Zespole Przyrodniczo Krajobrazowym Pradolina i Źródliska Rzeki Stobrawy oraz miejsc wprowadzenia pasów ochronnych zieleni; 5) art. 10 § 1, 61 § 4 z związku z art. 9, 73 § 1, art. 81 k.p.a. poprzez ustalenie w zaskarżonej decyzji, że wariant północny niebieski nie biegnie przez kompleksy leśne objęte planowanym poszerzeniem Obszaru Chronionego Krajobrazu Lasy Stobrawsko-Turawskie, nieuwzględnienie, iż wariant południowy przecina na odcinku od Starego Olesna do Łowoszowa obszar Natura 2000 Dolina Budkowiczanki; 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów przedstawianych w odwołaniu od decyzji; 7) art. 7, 9, 10 § 1, 79 k.p.a. poprzez składanie uzupełnień raportu po terminie składania wniosków i uwag oraz poprzez niezawiadomienie skarżącego o tych uzupełnieniach; 8) art. 111 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pismo skarżącego z dnia 19 czerwca 2009 r., w przedmiocie uzupełnienia zaskarżonej decyzji jest odwołaniem od decyzji; 9) art. 52 ust. 1 pkt. 3a i 3b z związku z pkt 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska w związku z art. 7 i 77 § 1, 78 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieobiektywny, niepełny, nieprofesjonalny raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 10) bezprawne wyeliminowanie przez "Główną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad" na posiedzeniu KOPI i ZOPI dwóch wariantów obwodnicy, co spowodowało że zostały one pominięte w raporcie oddziaływaniu na środowisko; 11) naruszenie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska art. 153 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez wydanie postanowienia z dnia 17 marca 2010 r. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że organy wydały decyzje zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi i nie dopuściły się naruszeń tak przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Wskazał, że sporządzony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tj. opis planowanego przedsięwzięcia wraz z charakterystyką przedsięwzięcia oraz warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, przewidywane wielkości emisji wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, opis elementów przyrodniczych środowiska, mapę w odpowiedniej skali, analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem oraz źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu, jak również opis analizowanych wariantów lokalizacyjnych, łącznie z wariantem polegającym na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wraz z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto przedmiotowa inwestycja, na etapie opracowywania koncepcji programowej, była analizowana w wariantach różniących się między sobą przebiegiem trasy obwodnicy oraz rozwiązaniami połączeń trasy obwodnicy z istniejącym układem dróg oraz rozwiązaniami techniczno-konstrukcyjnymi obiektów inżynierskich. Ustalając przebieg trasy obwodnicy, oprócz analizy wniosków i uwag mieszkańców, wzięto pod uwagę możliwość uniknięcia kolizji z elementami zagrożeń środowiskowych. Sąd stwierdził, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zawiera wszystkie niezbędne elementy uwzględniające dokonaną w raporcie analizę oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Sposób sformułowania warunków i wymagań jest wystarczający, obejmuje bowiem wnioski raportu dla wybranego wariantu przebiegu trasy oraz jasno, precyzyjnie i racjonalnie wskazuje działania, które należy podjąć w celu ochrony środowiska przed ewentualnym wpływem planowanej inwestycji zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji. Sąd podkreślił także, że wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1269/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił jedynie postanowienie Ministra Środowiska z dnia 19 marca 2008 r. Tym samym w obrocie prawnym pozostało postanowienie tego organu z dnia 24 października 2007 r. wydane w oparciu o art. 48 ust 2 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska będące rozstrzygnięciem wydanym w pierwszej instancji. W wyniku zaś ponownego rozpoznania zażalenia na postanowienie organu I instancji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 17 marca 2010 r. umorzył postępowanie. Skoro więc postanowienie z dnia 24 października 2007 r., którym uzgodniono warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, stało się ostateczne, to uznać należało, iż zaskarżona decyzja nie została wydana bez stosownego uzgodnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie Ochrony Przyrody Ziemi Oleskiej z siedzibą w Oleśnie zarzucając naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 oraz art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcia skargi na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 17 marca 2010 r. umarzające postępowanie zażaleniowe. Po drugie art. 111 k.p.a. poprzez przyjęcie jako zgodnego z prawem potraktowania wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2009 r. o uzupełnienie osnowy jako odwołania od postanowienia Ministra Środowiska z dnia 24 października 2007 r., gdyż przedmiotem uzupełnienia osnowy powyższego aktu były istotne kwestie dotyczące skonkretyzowania występowania na trasie przyjętego, spornego wariantu obwodnicy miejsc ochrony przyrody ożywionej i nieożywionej, które to miejsca zostały wymienione w raporcie oceny oddziaływania na środowisko, ale nie zostały uwzględnione przy wyborze najkorzystniejszego wariantu. Ponadto zdaniem strony skarżącej w przypadku uzupełnienia decyzji we wnioskowanym zakresie stałoby się oczywistym to, że wybór wariantu południowego jest sprzeczny z treścią raportu, "z którego wynika, że na trasie wariantu południowego występuje przygniatająca większość miejsc cennych pod względem ochrony przyrody". W skardze zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 48 ust. 2 pkt. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz art. 106 § 1 k.p.a. w związku z art. 127 §.3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w chwili wydania zaskarżonego wyroku istniało zgodne z prawem postanowienie Ministra Środowiska z dnia 24 października 2007 r. w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia oraz przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie uzgodnienia zgodnego z prawem. Po drugie, art. 51 ustawy – Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że wnioski końcowe raportu mogą być oparte na kryteriach nie związanych bezpośrednio z ochroną obiektów przyrody ożywionej i nieożywionej, w tym kryterium miejsc szczególnej ochrony przyrody. Z tych względów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy o sygn. IV SA/Wa 1269/08 oraz IV SA/Wa 752/11. Ponadto wniosła na podstawie art. 187 ustawy p.p.s.a. o przedstawienie składowi siedmiu sędziów do rozstrzygnięcia następujących zagadnień prawnych. Po pierwsze, "wykładni zakresu stosowania przepisu przejściowego art. 153, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz.U z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) na płaszczyźnie przedmiotowej i ram czasowych". Po drugie, "wykładni art. 51 ustawy P.o.ś., a w szczególności jakie kryteria winny być brane pod uwagę przy sporządzaniu raportu i wyborze wariantu oraz czy w osnowie decyzji uzgadniającej realizację winny być skonkretyzowane miejsca ochrony przyrody." Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty kasacyjne nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Po pierwsze, niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, polega głównie na tzw. błędzie subsumcji, czyli na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skierowanego na to uchybienie, może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 503/09 – Lex nr 510713). Jeżeli zaś autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku i preferuje zarazem stan faktyczny sprawy uznawany przez siebie za prawidłowy, nie może skutecznie podnosić zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie Już tylko z tego powodu podniesione w sprawie niniejszej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Z jednej strony bowiem autor skargi kasacyjnej, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, podważa w istocie prawidłowość poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, wskazując, że sąd ten wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy (wadliwie skontrolował ustalanie stanu faktycznego sprawy przez organy administracji), a z drugiej strony zarzuca temuż Sądowi niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, których prawidłowe zastosowanie może mieć miejsce jedynie w bezspornym, prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Po drugie, chybione są także wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie jest zasadny zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 56 oraz art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. z powodu nie zawieszenia dalszego postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia skargi na uzgadniające postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 17 marca 2010 r. umarzające postępowanie zażaleniowe. Wynika to z tego, że art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 56 tejże ustawy stanowi, że w razie wniesienia skargi do Sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub po wznowieniu postępowania, postępowanie sądowe ulega zawieszeniu. Z kolei dyspozycja art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd może zawiesić z urzędu postępowanie jeżeli jego rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. Natomiast w przedmiotowej sprawie wbrew stwierdzeniom strony skarżącej, co zasadnie orzekł Sąd I instancji, wyrok WSA z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1269/08 uchylił tylko postanowienie Ministra Środowiska z dnia 19 marca 2008 r. Oznacza to, że pozostało w obrocie prawnym ostateczne uzgadniające postanowienie Ministra Środowiska z dnia 24 października 2007 r. wydane na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., zwana dalej p.o.ś.). Z kolei po kolejnym rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. na to postanowienie – zgodnie z dyspozycją art. 153 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 17 marca 2010 r. umorzył postępowanie zażaleniowe, ponieważ zgodnie z dyspozycją art. 153 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy – nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2011 r. odrzucił skargę Stowarzyszenia Ochrony Przyrody Ziemi Oleskiej. Powyższe postanowienie WSA w Warszawie stało się prawomocne po oddaleniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Ochrony Przyrody Ziemi Oleskiej, co nastąpiło postanowieniem NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2390/11. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że pozostało w mocy uzgadniające pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia ostateczne postanowienie Ministra Środowiska z dnia 24 października 2007 r. Dlatego brak było przesłanek do wznowienia postępowania w przedmiocie wydania danej decyzji środowiskowej dotyczącej uwarunkowań realizacji tego przedsięwzięcia w trybie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 56 oraz art. 125 § 1 pkt 1 tejże ustawy. Po trzecie, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 111 k.p.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. bez powołania jednak w skardze kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. co jest uchybieniem w tym zakresie. Ponadto Sąd I instancji nie naruszył jednak także powyższych przepisów postępowania, ponieważ podczas kontroli Sądu ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia, prawidłowo określił charakter prawny wniosku skarżącego z dnia 11 lipca 2009 r., dotyczącego uzupełnienia osnowy "decyzji organu z dnia 24 października 2007 r. w przedmiocie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz GDOŚ jako odwołania od tejże decyzji". W pierwszej kolejności należy jednak stwierdzić, że w kompozycji skargi kasacyjnej błędnie zaznaczono, że dotyczy to "uzupełnienia osnowy decyzji z dnia 24 października 2007 r. w przedmiocie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia" chociaż nie była to decyzja tylko uzgadniające postanowienie wydane w dniu 24 października 2007 r. przez Ministra Środowiska. Natomiast w istocie dotyczyło to "uzupełnienia" w trybie art. 111 § 1 k.p.a. osnowy decyzji środowiskowej wydanej przez organ I instancji. Ponadto zasadnie Sąd I instancji orzekł, że w tym przypadku nie ma zastosowania art. 111 k.p.a., gdyż nawet sam skarżący potwierdził w piśmie z dnia 24 lipca 2009 r. oraz także w piśmie z dnia 24 sierpnia 2009 r. będącym uzupełnieniem odwołania, że jego wniosek z dnia 11 lipca 2009 r. stanowił odwołanie od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 19 czerwca 2009 r. Należy także zauważyć, że tryb art. 111 § 1 k.p.a. w żadnym przypadku nie może służyć do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia decyzji co do jej istoty. Po czwarte, biorąc pod uwagę prawidłowo ustalony w tej sprawie stan faktyczny oczywiście nie nastąpiło także naruszenie przez Sąd I instancji podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 pkt 2 p.o.ś. Ponadto w tym ostatnim zarzucie kasacyjnym nie powołano nawet ewentualnie punktu danej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który miałby być naruszony. Po piąte, rozpoznając skargę kasacyjną w tej sprawie skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stwierdził wystąpienia zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w rozumieniu art. 187 § 1 p.p.s.a., dotyczącego wykładni art. 51 p.o.ś. czy też wykładni art. 153 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, które wymagałyby odroczenia rozpoznania sprawy i przedstawienia danego zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.