II OSK 2175/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Stowarzyszenia [...] o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2175/11 oddalającego skargę kasacyjną Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 37/11 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2175/11, oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 37/11, w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wnioskiem dnia 13 maja 2013 r. Stowarzyszenie [...] zwróciło się o dokonanie wykładni wyroku, tj.: § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) poprzez określenie, czy miał on zastosowanie lub nie w niniejszej sprawie nawet, jeżeli Sąd Wojewódzki go nie powołał; wskazanie, z jakich powodów stanowisko Stowarzyszenia zaprezentowane na sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym różni się od tego zaprezentowanego w dniu ogłoszenia wyroku; wskazanie, czy Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wyrok w zakresie przywołanej podstawy prawnej, czy też ocenia stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną z pominięciem jej ustnego uzasadnienia na sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zw. dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11, CBOSA). Analiza uzasadnienia wyroku objętego wnioskiem wywiedzionym w oparciu o art. 158 p.p.s.a. doprowadza do wniosku, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie jest jednoznacznie wyrażone i nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jednoznacznie wskazano: "...Zarzut wyprowadzony z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dotyczyć może naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Z uzasadnienia skargi wynika zaś, że skarżące Stowarzyszenie formułuje zarzut błędu interpretacyjnego § 4 wskazanego wyżej rozporządzenia z 2010 r. Zarzut ten jednak nie może być uwzględniony z tego powodu, iż Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku, wskazując na zastosowanie przepisów rozporządzenia z 2010 r., nie prowadził procesu interpretacyjnego § 4 tego rozporządzenia. Nie ma zatem podstaw do tego, Sądowi Wojewódzkiemu czynić zarzut błędu interpretacyjnego tego przepisu. Naruszenie prawa polegające na tzw. błędzie interpretacyjnym, polega na przyjęciu takiego znaczenia przepisu prawa, które nie odpowiada rzeczywistej treści normy prawa. Wykładnia prawa polega bowiem na wyjaśnieniu sensu przepisów prawnych, ustaleniu właściwego ich rozumienia, albo przypisaniu im odpowiedniego znaczenia, bądź określeniu ich zakresu. Proces wykładni wymaga zatem dokonania przez Sąd analizy określonego przepisu w celu ustalenia znaczenia i zakresu wyrażeń języka prawnego. Przeprowadzenie wykładni wymaga posługiwania się dyrektywami interpretacyjnymi, które pozwalają na prawidłowe odczytanie przepisu. Nie wchodząc dalej w zagadnienia techniki dokonywania wykładni zauważyć trzeba, że błąd interpretacyjny może popełnić wyrokujący Sąd wówczas, gdy nada przepisowi określone znaczenie będące skutkiem opisanego wyżej procesu interpretacyjnego. Z tych względów skuteczny zarzut popełnienia błędu interpretacyjnego można postawić wówczas, gdy po pierwsze zostanie wykazane, że wyrokujący Sąd dokonywał w ogóle wykładni stosowanego przepisu, po drugie, że wadliwie zastosował którąś z dyrektyw interpretacyjnych, po trzecie wykazane i uzasadnione zostanie przez skarżącego prawidłowe znaczenie zastosowanego przepisu. Dopiero zatem, w konsekwencji poddania krytycznej i uzasadnionej analizie procesu wykładni dokonanej przez wyrokujący Sąd, można sformułować w skardze kasacyjnej skuteczny wniosek, że ustalone przez Sąd znaczenie przepisu nie odpowiada jego rzeczywistemu znaczeniu. Tymczasem w petitum skargi kasacyjnej, jak też w jej uzasadnieniu brak jest jakichkolwiek rozważań, które mogłyby prowadzić do uznania, że Sąd Wojewódzki popełnił błąd interpretacyjny, szczególnie, iż wyprowadzony przez autora kasacji wniosek, iż wspomniany przepis nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania, wskazuje raczej na inną podstawę kasacyjną, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa. Jednakże zarzut błędnej wykładni prawa, który postawiono w skardze kasacyjnej, nie obejmuje przesłanek związanych z niewłaściwym zastosowaniem prawa, czyli dokonaniem niewłaściwego podstawienia określonej normy prawnej pod ustalony stan faktyczny (błąd subsumcji). Dodać też trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygający konkretną sprawę i będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest upoważniony do wyjaśniania treści określonego przepisu na użytek innych podobnych spraw...". Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r. jest zatem kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku podane zostało w sposób jasny i czytelny, zawiera ocenę prawną i wskazuje na przyczyny oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Natomiast żądanie wnioskodawcy w niniejszej sprawie w istocie stanowi polemikę ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz subiektywną ocenę w kwestii zasadności wyroku. Wskazuje w swoim wniosku na okoliczności, które nie zostały uwzględnione przez Sąd w toku orzekania. Jednocześnie wnioskodawca stawia szereg pytań i zarzutów w odniesieniu do uzasadnienia wyroku i jego treści, które zmierzają do nowej interpretacji rozstrzygnięcia oraz argumentów podanych w uzasadnieniu wyroku w kontekście własnego stanowiska, wyrażanego tak w skardze jak i w skardze kasacyjnej. Wypełnienie takiego żądania wykracza poza obszar właściwy dla dokonywania wykładni wyroku na podstawie art. 158 p.p.s.a. w kontekście wątpliwości co do treści wyroku. Zwłaszcza, że argumenty odnoszące się do poszczególnych zagadnień podniesionych w skardze kasacyjnej zostały przedstawione w obszernym uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w takim zakresie rozwinięcia, w jakim w ocenie Sądu należało je wskazać jako podstawa wyroku oddalającego skargę kasacyjną. Z uwagi na powyższe należy uznać, że wniosek strony w istocie zmierza do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Taka zaś sytuacja nie jest dopuszczalna (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04 i z dnia 5 kwietnia 2005 r., OZ 1226/04, z dnia 15 lutego 2010, I FSK 189/09, CBOSA). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.