II OSK 2179/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska sędzia del. WSA Elżbieta Kremer /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Kopalni Węgla Brunatnego "[...]" w K. Spółka Akcyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Po 351/10 w sprawie ze skargi Kopalni Węgla Brunatnego "[...]" w K. Spółka Akcyjna na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 lipca 2010r. sygn.akt II SA/Po 351/10 oddalił skargę Kopalni Węgla Brunatnego " [...]" w K. Spółka Akcyjna na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2010r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2008r. nr [...] znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził u Z. P. chorobę zawodową – obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wymieniony pod.poz.21 wykazu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2008r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, które wydał Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Podał, że Z. P. zatrudniony był w Kopalni Węgla Brunatnego " [...]" w K. od 16 września 1974r. do 31 grudnia 2006r., wskazując szczegółowo na jakich stanowiskach w jakim okresie czasu. Organ stwierdził, że w sprawie nie występują okoliczności wskazujące, by uszkodzenie słuchu mogło nastąpić z przyczyn pozazawodowych, natomiast przeprowadzone dowody potwierdzają, że w okresie wykonywania pracy zawodowej był on narażony na hałas przekraczające dopuszczalne normy. W odwołaniu od powyższej decyzji Kopalnia Węgla Brunatnego "[...]" podniosła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego w szczególności przepisu § 2 ust.1 i § 8 ust.1 i 2 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych oraz z naruszeniem art.80 kpa poprzez niedokonanie oceny zebranych w sprawie dowodów, art.107 § 1 i 3, art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niedokonanie koniecznych ustaleń w zakresie narażenia zawodowego pracownika i w konsekwencji stwierdzenia choroby zawodowej. Kopalnia wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że od 1974r tj. od momentu zatrudnienia w Kopalni Z. P. pracował w warunkach narażenia na hałas przekraczający normatywy higieniczne – nawet do 96 dB (A) podczas przebywania na/w pobliżu urządzeń emitujących hałas. Wskazano, że rozpoznane zmiany chorobowe w narządzie słuchu są typowe dla przewlekłego urazu akustycznego, w związku z czym ustalono, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy wykonywaną pracą zawodową i rozpoznanym schorzeniem. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji ustalił z należytą starannością stan faktyczny, zgodnie z art..80 kpa ocenił sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Kopalnia Węgla Brunatnego "[...]" SA w K. podnosząc zarzuty, które były tożsame z tymi które były zawarte w odwołaniu. Nadto Kopalnia dodatkowo podniosła, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów, co do których Trybunał Konstytucyjny stwierdził ich niekonstytucyjność, a która to okoliczność nakazuje uchylić rozstrzygnięcia wydane w obu instancjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009r. sygn.akt II SA/Po 131/09 oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została już po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r., sygn.akt P 23/07, w którym Trybunał stwierdził, że art.237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r.Kodeks pracy w zakresie, w jakim przepisy te nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, a także wydane na ich podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych są niezgodne z art.92 ust.1 Konstytucji RP. Jednocześnie Sąd podniósł, że Trybunał Konstytucyjny orzekł, że powyższe przepisy tracą moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Wyrok został opublikowany w dniu 2 lipca 2008r., tym samym z dniem 3 lipca 2009r. przedmiotowe przepisy utraciły moc obowiązującą. Zaskarżona decyzja wydana została po wyroku Trybunału, ale przed dniem 3 lipca 2009r., tak więc w okresie w którym niekonstytucyjne rozwiązania jeszcze obowiązywały, stąd też Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Kopalni o konieczności uchylenia decyzji z uwagi, że wydane zostały na przepisach uznanych za niekonstytucyjne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Sąd stwierdził, że przesłanki warunkujące wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową u Z. P. zostały spełnione. Podkreślono, że z karty zatrudnienia Z. P. w Kopalni wynika , że w ostatnim okresie tj od 1 września 1993r. do 31 grudnia 2006r. zatrudniony był jako starszy technolog górniczy odkrywki Kazimierz i do jego obowiązków należało prowadzenie bieżących kontroli w terenie poziomów roboczych, odkrycia węgla wysokości pięter roboczych i zgodności granic eksploatacji z planem ruchu. Do obowiązków Z. P. należało prowadzenie bieżącej kontroli w terenie, a więc praca na odkrywce gdzie okresowo był narażony na hałas. ( poziom hałasu 95 dB(A). W ocenie Sądu pierwszej instancji brak pomiarów natężenia hałasu wykonanych na jego stanowisku pracy, a także podnoszona argumentacja Kopalni nie może działać na niekorzyść pracownika, szczególnie w sytuacji gdy zakres jego obowiązków obejmuje kontrole na odkrywce, przez co nie jest możliwym dowodzenie, iż doraźnie nie przebywał w pobliżu urządzeń emitujących hałas. W ocenie Sądu organy sanitarne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy nie naruszając przepisów postępowania tj. art.7, art.77, art.80 kpa. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Kopalnia Węgla Brunatnego "[...]" w K. S.A. zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez: niezastosowanie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. i nieuwzględnienie zarzutów, że zaskarżona decyzja naruszała § 2 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych...poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u Z. P. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego tj naruszenie art.7, art. 77, art.84 § 1 kpa. Podniesiono również, że decyzja wydana została na podstawie niekonstytucyjnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010r. o sygn.akt II OSK 1771/09 uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008r., [...]. Sąd kasacyjny stwierdził, że postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie nie zostało przeprowadzone wadliwie. Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest łączne wystąpienie czynników w postaci pracy w warunkach narażenia na hałas, rozpoznania schorzenia jako choroby zawodowej przez upoważnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego między wymienionym czynnikami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące postępowania dowodowego w tym nie przeprowadzenia dowodów w odniesieniu do stanowisk na których faktycznie pracował Z. P., lecz co do których są pomiary hałasu jak również nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, czy też nie ustalenie w jakiej wielkości nastąpił ubytek słuchu Z. P. w okresie od 1977r.do zakończenia pracy są nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że brak pomiarów poziomu hałasu nie może wpłynąć na niekorzyść pracownika, co do rozstrzygnięcia postępowania w sprawie choroby zawodowej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skoro z zebranego materiału dowodowego, w tym orzeczenia o stwierdzeniu choroby zawodowej, zeznań świadków, oraz wyników pomiaru hałasu, wynika, że Z. P. w okresie wykonywania pracy był narażony na hałas również przekraczający dopuszczalne normy , stwierdzono u niego schorzenie narządu słuchu, a przy tym istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rozpoznanym schorzeniem narządu słuch a warunkami pracy, stwierdzenie choroby zawodowej jest zasadne, a zarzut uchybienia przepisom postępowania tj. art.7 i 77 kpa niczym nieusprawiedliwiony. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwiony zarzut dotyczący zastosowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach w sytuacji obalenia domniemania konstytucyjności niniejszego aktu wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. sygn.akt P 23/07. i wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględniwszy niezgodności z Konstytucją RP rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. niezasadnie zastosował niniejszy akt w szczególności jego § 2 ust.1. Naruszenie to jest naruszeniem prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, ze organ zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, które weszło w życie w dniu 3 lipca 2009r. ( Dz.U. Nr 105, poz.869). W takich okolicznościach Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu rozpoznał odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2008r. znak: [...]. Organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 2 kpa., uchylił w części decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2008r. znak: [...] w związku z koniecznością zmiany podstawy prawnej wydanej decyzji oraz zmienił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej treści sentencji brzmienie " stwierdzam chorobę zawodową obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem", zastępując " stwierdzam chorobę zawodową obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in. , że kwestia narażenia na hałas w przedmiotowym postępowaniu jest bezsporna i nie wymaga uzupełnienia, stanowisko to podzielił w wyroku z dnia 30 czerwca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2010r. Mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego organ rozpoznał sprawę w oparciu o nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych wskazując, że poz.21 wykazu chorób została rozszerzona i obok obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego, chorobę zawodową można rozpoznać u osób u których występuje ubytek słuchu typu czuciowo-nerwowego. W niniejszej sprawie to rozszerzenie nie ma znaczenia, albowiem u Z. P. rozpoznano obustronny ubytek słuchu typu ślimakowego. Stąd też za zasadne należało uznać stwierdzenie przez organ pierwszej instancji choroby zawodowej, przy czym zmieniono podstawę prawna decyzji i treść sentencji zgodnie z definicja zawartą w pkt 21 wykazu chorób zawodowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła kopalnia Węgla Brunatnego " [...]" SA w K.. W skardze zarzucono, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego w szczególności przepisu § 8 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, oraz naruszeniem przepisów postępowania tj art. 7 i 77 § 1 kpa, art.84 § 1 kpa poprzez niedokonanie koniecznych ustaleń w zakresie narażenia zawodowego pracownika i w konsekwencji stwierdzenia choroby zawodowej. Kopalnia wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 lipca 2010r. sygn.akt II SA/Po 351/10 oddalił skargę. Sąd wskazał, że zarzuty zawarte w skardze były tożsame z zarzutami zgłaszanymi przez skarżącą na wcześniejszych etapach postępowania ( odwołaniu, skardze, skardze kasacyjnej) i były już przedmiotem badania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygn.akt II SA/Po 131/09, jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn.akt II OSK 1771/09. Podstawą uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i decyzji organu drugiej instancji było wyłącznie rozpoznanie sprawy w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r.. Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art.153 p.p.s.a , zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, wskazał również na treść art.190 p.p.s.a Z kolei art.170 p.p.s.a przewiduje, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu pierwszej instancji może jednocześnie rozpoznać skargę, ale warunkiem takiego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści przywołanych przepisów wynika, że w przedmiotowej sprawie zarówno organ administracji jak i Sąd pierwszej instancji związane są oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010r. . Skoro w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny już raz przesądził, że wtoku postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej Z. P. nie naruszono przepisów procesowych, a skarżąca w skardze podniosła ponownie te same zarzuty, to uznać je należy za niezasadne. Niezależnie od powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że zaskarżona decyzja Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2010r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania nie podnoszonymi w skardze, które to naruszenie nie mogło jednak stanowić podstawy jego uchylenia, że względu na okoliczność, że nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji wskazując na treść przepisu art.138 § 1 pkt 2 kpa, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że osnowa decyzji powinna składać się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części, w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co jej istoty. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu naruszył przepis art.138 § 1 pkt 2kpa orzekając w sentencji decyzji w sposób mało precyzyjny w zakresie w jakim uchyla decyzję organu i instancji w części, a przede wszystkim używając w sentencji wydanego orzeczenia sformułowania, iż zmienia zaskarżoną decyzję. Powyższe naruszenie przepisów nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik postępowania, albowiem jak wynika z wstępnej treści decyzji organ zastosował się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 7 stycznia 2010r. Nadto Sąd wskazał, że to w sentencji decyzji, a nie dopiero w jej uzasadnieniu winno być wskazane jakiego rodzaju ubytek słuchu stwierdzony został u strony postępowania. Mając jednak na uwadze, że naruszenie przepisów postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Kopalnia Węgla Brunatnego "[...]" SA w K., opierając skargę na naruszeniu przepisów postępowania tj. na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła nie zastosowanie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a i nie uwzględnienie, że zaskarżona decyzja naruszyła: 1) § 8 ust.1 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u Z. P. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, 2) pkt 21 wykazu chorób zawodowych, poprzez nie wskazanie w sentencji zaskarżonej decyzji jakiego rodzaj ubytku słuchu został ( typu ślimakowego czuciowo-nerwowego czy też oba równolegle ) został u Z. P. stwierdzony, 3) art.138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części bez podania w jakiej części, oraz poprzez zmianę zaskarżonej decyzji czego nie przewiduje art.138 kpa, 4) art.7, art.77 kpa poprzez: nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w odniesieniu do stanowisk na których faktycznie pracował Z. P., na okoliczność charakteru pracy, wykonywanych czynności i zagrożeń hałasem, nie ustalenie w jakiej wielkości nastąpił ubytek słuchu w okresie od 1977r. do zakończenia pracy w KWB"[...]" oraz w okresie od zakończenia pracy do dnia wydania decyzji przez organ I instancji tj. w okresie gdy brak było narażenia na hałas, 5) art.84 § 1 kpa poprzez nie wystąpienie o opinię do innej placówki Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie decyzji Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2010r. Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]ie z dnia [...] maja 2008r. Nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art.183 § 2 p.p.s.a.. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych należy przede wszystkim stwierdzić, że część zarzutów dotycząca nie dokładnego wyjaśnienia sprawy, nieprzeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego, czyli naruszenia art.7, art.77. art.84 § 1 kpa, i na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego stwierdzenie choroby zawodowej, była już podnoszona w złożonej wcześnie skardze i w skardze kasacyjnej, a tym samym była już przedmiotem orzeczeń sądowych w tym również Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 7 stycznia 2010r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2009r. oraz uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008r. Uprawnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego do reformatoryjnego orzekania w wyroku uwzględniającym skargę kasacyjną zostało uregulowane w art.188 p.p.s.s. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. Ustawową przesłanką, która musi być spełniona, aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę jest brak naruszeń przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 stycznia 2010r. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie się wypowiedział, że wszelkie zarzuty dotyczące uchybienia przepisom postępowania są nieusprawiedliwione. Mając na uwadze powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, oraz treść przepisów art.153, art.170, art.190 p.p.s.a. należy stwierdzić, że zarówno organ administracji jak i Sąd pierwszej instancji są związane oceną prawną i wskazaniami zawartymi w powoływanym wyroku z dnia 7 stycznia 2010r.. Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając ponownie skargę nie rozważa powtórnie sprawy sądowoadministracyjnej w jej wszystkich aspektach, a jedynie to czy organ dostosował się do wyrażonej oceny prawnej i prawidłowo wypełnił wskazania wynikające z uzasadnienia wyroku. Z uwagi na wskazane wyżej okoliczności, skoro Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2010r. już raz przesądził, że w toku postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej Z. P. nie naruszono przepisów procesowych, a skarżąca kasacyjnie w kolejnej skardze kasacyjnie ponownie podniosła te same zarzuty, to zarzuty te nie mogły być po raz drugi przedmiotem rozpoznania i dlatego należy uznać je za niezasadne. W skardze kasacyjnej podniesiono również zarzuty dotyczące naruszenia art. art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.ps.a w zw. z art.138 §1 pkt 2 kpa i art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. z pkt 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Na powyższe naruszenia przepisów postępowania zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd wskazał na treść art.138 § 1 kpa, który to przepis stanowi podstawę orzeczenia organu odwoławczego, przepis ten określa jakie decyzje wydaje organ odwoławczy, a w szczególności jaka powinna być osnowa decyzji wydanej na podstawie art.138 § 1 pkt 2 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odnośnie dostrzeżonych i podniesionych naruszeń przepisów postępowania tj. art.138 § 1 pkt 2 kpa do jakich doszło przy wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2010r. przez Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu. Równocześnie podziela stanowisko Sądu Pierwszej Instancji odnośnie oceny tego naruszenia, które to naruszenie nie mogło stanowić podstawy uchylenia decyzji, albowiem nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Dla oceny naruszenia przepisu art.138 § 1 pkt 2 kpa , polegającego na nieprecyzyjnym sformułowaniu w jakiej części uchyla decyzje organu I instancji, a także posłużenie się w sentencji wydanego orzeczenia sformułowaniem zmiana zaskarżonej decyzji, istotne znaczenie ma dokonanie oceny całej decyzji, a nie tylko jej sentencji. W części wstępnej decyzji gdzie wskazano podstawę prawną jej wydania organ powołał również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010r, także w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje i odwołuje się do treści i uzasadnienia tego wyroku oraz zawartą w nim ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Powyższe okoliczności powodują że mimo nieprecyzyjnego sformułowania sentencji decyzji prawidłowe ustalenie i odczytanie jej treści jest w pełni możliwe. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia pkt 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych , który w zakresie chorób słuchu przewiduje obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego , tymczasem organ II instancji w sentencji decyzji nie wskazał jaki rodzaj ubytku słuchu został stwierdzony u strony postępowania, a dopiero w uzasadnieniu decyzji podał, że jest to ubytek typu ślimakowego, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że to w sentencji decyzji winno być wskazane jaki rodzaj ubytku słuchu stwierdzono. Jednak w przedmiotowej sprawie powyższe naruszenie nie mogło stanowić podstawy uchylenia decyzji, albowiem nie miało wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze z uzasadnienia decyzji można w sposób nie budzący wątpliwości ustalić jaki rodzaj ubytku słuchu stwierdzono, a po drugie uwzględniając , że decyzja wydawana była w warunkach związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010r., w uzasadnieniu którego jednoznacznie zostało potwierdzone stwierdzenie u Z. P. choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowatego spowodowanego hałasem, ustalenie tym samym rodzaju ubytku słuchu nie tylko jest możliwe, ale i jest bezsporne. W takich okolicznościach powstałe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego brak było podstaw prawnych pozwalających na uznanie, że postępowanie przed organami administracji było przeprowadzone z takim naruszeniem art.138 § 1 pkt 2 kpa. I pkt 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, które można by uznać za mające wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji nie można postawić Sądowi pierwszej instancji zarzutu dokonania niewłaściwej kontroli. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.