II OSK 22/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) del. sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia NSA Ludwik Żukowski Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 668/06 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wniesioną przez A. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2004 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją z dnia 1 lipca 1998 r. Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w G. na podstawie m.in. art.1 pkt 2, art.4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 12, poz.49) i §§ 1, 7, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz.294 ze zm.), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A. D. choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Państwowy Inspektor Sanitarny na podstawie art.145 § 1 pkt 5, art.149 § 3 i art.150 § 1 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 1 lipca 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu wniesionej skargi, wyrokiem z dnia 17 listopada 2003 r. uchylił zarówno decyzję z dnia 31 sierpnia 2001 r., jak i decyzję z dnia 3 lipca 2001 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2004 r. na zasadzie art.149 § 1 i 2 k.p.a., wznowił postępowanie w tej sprawie, wskazując jednocześnie na przepis art.145 § 1 pkt 7 k.p.a. jako podstawę wznowienia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...] października 2004 r. na zasadzie art.149 § 3 i art. 150 § 1 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w przedmiocie choroby zawodowej narządu słuchu u A. D. zakończonego decyzją z dnia 1 lipca 1998 r. Organ II instancji rozpoznający wniesione przez A. D. odwołanie na podstawie m.in. art.138 § 1 pkt 2 i art.151 § 1 pkt 1 w związku z art.145 § 1 pkt 7 k.p.a. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 14 października 2004 r. i odmówił uchylenia decyzji z dnia 1 lipca 1998 r. W jej uzasadnieniu organ - opisując przebieg dotychczasowego postępowania - podał, iż przeprowadzone w wyniku wznowienia postępowania czynności wyjaśniające wykazały, że brak jest zasadnych podstaw wznowieniowych, w szczególności podstawy z art.145 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż nie rozstrzygnięto żadnego zagadnienia wstępnego pozwalającego na podważenie decyzji dotychczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając skargę A. D. nie dopatrzył się uchybień pozwalających na uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zmiana interpretacji przepisu prawnego nie może stanowić podstawy wzruszenia rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaistniała przesłanka wskazana w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Za chybioną uznał też Sąd podstawę wznowienia z art.1.45 § 1 pkt 7 k.p.a., bowiem w przedmiotowej sprawie nie doszło do rozstrzygnięcia żadnego zagadnienia wstępnego. Ponadto Sąd wskazał, iż nie mieszczą się w pojęciu zagadnienia wstępnego orzeczenia sądów zapadłe w innych sprawach, bowiem od nich nie zależy wynik sprawy objętej żądaniem wznowienia. Z przytoczonych powodów skarga w ocenie Sądu pierwszej instancji jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. D. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną "na podstawie art. 174 w/w ustawy naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na nieuwzględnieniu faktu, że odmienna od stosowanej przez organy sanitarne wykładnia regulacji prawnych w następstwie orzecznictwa Sądu Najwyższego nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Autor kasacji przytaczając powyższe "podstawy skargi kasacyjnej stwierdził, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności które stanowiły podstawę wznowienia postępowania w sprawie i okolicznością tą było orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998r. wprowadzające odmienną od dotychczasowej interpretację przepisów prawa w ten sposób, że wytyczne Ministra Zdrowia w zakresie orzekania o chorobach zawodowych, na których oparto decyzję dotychczasową przekraczają zakres upoważnienia udzielonego mu przez rozporządzenie z dnia 18 listopada 1983 r." Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła "o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji o wznowieniu postępowania i stwierdzenia u skarżącego schorzenia zawodowego narządu słuchu". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 p.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem skarżącego przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSA WSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna ograniczyła się do przedstawienia jako zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego bez wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa, któremu w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok. Brak przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej podstaw stanowi niespełnienie wymagań przepisanych dla skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. i nie podlega sanacji. Z uwagi na to, że wymagania te są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, wobec tego skarga kasacyjna jako sporządzona z naruszeniem art. 176 p.p.s.a. na podstawie art. 178 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak sentencji postanowienia.