II OSK 2206/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.S. i R. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 530/12 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi E. S. i R. P. na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu jaj postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. E. S. i R. P., reprezentowani przez pełnomocnika, pismem z dnia 7 maja 2012 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu jaj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 530/12, odrzucił powyższą skargę. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych organu zwrotnego potwierdzenia odbioru, kwestionowana decyzja została doręczona skarżącym w dniu 6 kwietnia 2012 r. Termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi upływał zatem wobec nich z dniem 7 maja 2012 r. Tymczasem, jak wynika ze stempla pocztowego na kopercie, skarga została wniesiona przez pełnomocnika skarżących w dniu 8 maja 2012 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną E. S. i R. P. zaskarżyli powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez przyjęcie, że skarga została wniesiona przez pełnomocnika z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia w związku z uznaniem, iż termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia doręczenia decyzji stronie a nie jej pełnomocnikowi, które to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji błędnie przyjmuje, iż termin do wniesienia skargi liczony powinien być od dnia doręczenia decyzji stronie w sytuacji, gdy działa ona przez pełnomocnika. Termin wniesienia skargi powinien być liczony od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi, czyli w tym przypadku od dnia 10 kwietnia 2012 r., a zatem upływał on dnia 10 maja 2012 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 ust. 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 40 § 2 k.p.a. organ w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, zobligowany jest - zgodnie z przyjętą zasadą oficjalności doręczeń – doręczać temu pełnomocnikowi wszystkie kierowane do strony, którą reprezentuje, pisma procesowe w sprawie, w tym decyzje i postanowienia. Przepis ten ma pełnić funkcję gwarancyjną dla ochrony interesów strony, która mając ustanowionego pełnomocnika i dokonując przez niego określonych czynności procesowych, nie może ponosić ujemnych konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji odnotował, iż skarga została wniesiona przez pełnomocnika skarżącego, jednakże pominął milczeniem okoliczność, czy decyzję doręczono ustanowionemu w toku postępowania administracyjnego pełnomocnikowi E. S. i R. P. Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu 6 kwietnia 2012 r. i od tej daty liczył termin z art. 53 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi. Tymczasem z akt sprawy wynika, że już na etapie postępowania administracyjnego skarżący – E. S. i R. P. reprezentowani byli przez pełnomocnika – r.pr. K. K. Pełnomocnik ten złożył w imieniu skarżących odwołanie od decyzji organu I instancji do Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy, po rozpoznaniu którego wydano zaskarżoną decyzję. Powyższe pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane w toku dalszego postępowania. Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, że w postępowaniu administracyjnym przed organem odwoławczym E. S. i R. P. byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. W takim wypadku, stosownie do postanowienia art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W konsekwencji także 30 dniowy termin do wniesienia skargi winien być liczony od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 1997 r., I SA/Po 1333/96; postanowienie SN z dnia 24 kwietnia 1997 r., III RN 19/97- OSNP 1997/21/415; postanowienie SN z dnia 6 stycznia 1999 r., III RN 95/98 - OSNP 1999/21/672,). W tej sytuacji przed wydaniem zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji obciążał obowiązek wnikliwego wyjaśnienia okoliczności dotyczących doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżących, jako okoliczności istotnych dla podjęcia kwestionowanego postanowienia. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ unormowanie zawarte w art. 203 i 204 p.p.s.a., dotyczące zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, nie odnosi się do postanowień uwzględniających skargę kasacyjną na postanowienia sądów pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, tj. o odrzuceniu skargi lub umorzeniu postępowania. Oznacza to, że koszty postępowania kasacyjnego, w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia skargi, podlegają rozliczeniu w zależności od wyniku postępowania ze skargi w rozumieniu przepisów art. 199 - 200 p.p.s.a.