II OSK 2296/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Burmistrza [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3180/17 w sprawie ze skargi Burmistrza [...] na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], 2. zasądza od Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego na rzecz Gminy [...] kwotę 660,00 (sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3180/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Burmistrza [...] na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 14 lipca 2017 r. Burmistrz Miasta [...], na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), zwrócił się do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w mieście [...]. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] odmówił uzgodnienia tego projektu. Wskazał, że w § 12 projektu planu dotyczącym sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, należy wprowadzić zapisy o obowiązującej decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. w sprawie ustalenia strefy ochronnej dla obiektu technicznego w rejonie miejscowości [...] oraz dotyczące ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego występujących w strefie ochronnej kompleksu wojskowego nr [...] [...] oraz zapisy dotyczące ograniczeń w zakresie budowy linii napowietrznych, przekaźników telefonii komórkowej i emiterów energii elektrycznej. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wydanym na skutek zażalenia Burmistrza [...], Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że w procesie uchwalania tego planu, organy wojskowe i Burmistrz Miasta [...] obowiązani są przestrzegać postanowień decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. w sprawie ustalenia strefy ochronnej dla obiektu technicznego w rejonie miejscowości [...]. Wynika to z art. 15 ust. 1 ustawy, który stanowi, że "wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem". Takie przepisy odrębne zawierają przywołane decyzje lokalizacyjne Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, które nadal obowiązują i wywołują skutki prawne. W skardze na to postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Burmistrz [...] zarzucił naruszenie: art. 87 Konstytucji RP przez uznanie, że Gminę wiążą zapisy decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia [...] maja 1976 r., która nie posiada mocy powszechnie obowiązującej, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez uznanie że ww. decyzja lokalizacyjna może być źródłem ograniczeń prawa własności nieruchomości, art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zakres aktualnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa konieczny do uwzględnienia w planie miejscowym wyznaczony jest ustaleniami ww. decyzji lokalizacyjnej, art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że wniosek Gminy powinien być oceniany także pod kątem spełnienia wymagań decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] maja 1976 r., art. 6 k.p.a. przez złamanie zasad legalizmu i uznanie mocy wiążącej decyzji lokalizacyjnej bez wskazania normy prawa materialnego, art. 107 § 3, art. 124 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia prawnego i faktycznego uzasadniającego zasadnie i logicznie fakt uznania mocy obowiązującej ww. decyzji lokalizacyjne. W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest bezzasadna. Sąd podkreślił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii skutków decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. W ocenie Sądu, co do zasady, słusznie Burmistrz [...] stwierdza, że potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa muszą wynikać z aktualnie obowiązujących przepisów prawa oraz uwarunkowań i opracowań, które znajdują poparcie w dokumentacji o aktualnej formie prawnej, jednak w okolicznościach niniejszej sprawy stanowisko skarżącego opiera się na mylnym rozumieniu relacji potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa do przepisów normujących uwzględnianie tych potrzeb w procesie opracowywania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący oczekuje, że potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. muszą bezpośrednio wynikać z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku obronności i bezpieczeństwa państwa jest to niemożliwe. Przepisy takie musiałyby wyraźnie definiować ograniczenia w stosunku do każdego obiektu zamkniętego, które to ograniczenia są zmienne w czasie, co jest kwestią oczywistą, np. na potrzeby poszczególnych przedsięwzięć następuje dyslokacja jednostek wojskowych, obejmująca m.in. zmianę terenów zamkniętych oraz zmiana samego charakteru konkretnych terenów zamkniętych (co wymusza zmianę stref ochronnych i wynikających z nich ograniczeń). Nie można oczekiwać, że prawodawca w sposób powszechnie obowiązujący ustali merytoryczne aspekty funkcjonowania obiektów wojskowych (stref ochronnych), dla wszystkich jednostek wojskowych występujących w Siłach Zbrojnych RP. Jest to niemożliwe, dlatego też w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wpisano procedurę uzgadniania projektu miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego z właściwymi organami, których zadaniem jest wskazać konkretne wymogi dotyczące danego projektu planu, wynikające z charakteru obiektu wojskowego i jego umiejscowienia. Uzgodnienie przez właściwy organ wojskowy ma zagwarantować, że plan taki będzie zawierał aktualne uwarunkowania w przedmiotowej kwestii. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p., projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi być wykonany zgodnie z odrębnymi przepisami. Uszło uwadze skarżącego, że decyzja lokalizacyjna nie jest jedynym przepisem, jaki musi być w przedmiotowym procesie uwzględniony. W istocie decyzja ta jest elementem wykonawczym przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Decyzja lokalizacyjna może być źródłem ograniczeń prawa własności, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem decyzja lokalizacyjna, ustalająca tereny zamknięte i ich strefy ochronne oraz ograniczenia w nich obowiązujące, ma swoje umocowanie w źródłach powszechnie obowiązującego prawa, tj. w powołanej wyżej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.). Z kolei decyzja lokalizacyjna Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, zaś zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (które są determinowane m.in. decyzją lokalizacyjną). Przepisem umożliwiającym tworzenie stref ochronnych jest m.in. art. 4 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym w odniesieniu do terenów zamkniętych, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy. To właśnie ten przepis jest podstawą prawną do usankcjonowania strefy ochronnej w sposób powszechnie obowiązujący jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), który z kolei z mocy art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. zobowiązany jest uwzględniać m.in. potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Właśnie w oparciu o te przepisy, skarżący zobowiązany był uzgodnić (a nie jedynie otrzymać opinię) projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. z Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego (art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p.). Potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa muszą być uwzględnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, na co wyraźnie wskazuje art. 15 ust. 3 pkt 7 u.p.z.p. Natomiast sposób realizacji przedmiotowego wymogu musi być przedstawiony w uzasadnieniu (art. 15 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Z tych właśnie względów istnieje obowiązek uzgodnienia projektu takiego planu z właściwym organem wojskowym, a - zgodnie z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. - organ planistyczny zobowiązany jest wprowadzić w nim zmiany wynikające z dokonanych uzgodnień. Obowiązkowe dokonanie zmian wynikających z uzgodnienia dokonywanego przez właściwe organy wojskowe jest oczywiste w kontekście art. 5 Konstytucji RP, stanowiącego, że Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Zdaniem Sądu, powoływana w sprawie decyzja lokalizacyjna nie może być pominięta w procesie uzgadniania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tylko z tego względu, że nie została wymieniona w konstytucyjnym katalogu źródeł prawa. Nie chodzi też o to, że decyzja ta musiałaby posiadać status aktu prawa powszechnie obowiązującego, aby wywołać skutek prawny w postaci definiowania potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa na potrzeby konstruowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To skutki wywoływane tą decyzją lokalizacyjną mają wpływ na ostateczny kształt potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa i muszą być uwzględniane w stanowisku właściwego organu wojskowego, a następnie muszą być uwzględnione w planie. Z przyczyn oczywistych zupełnie zbędny jest wywód dotyczący kwalifikowania decyzji lokalizacyjnej jako decyzji administracyjnej. Tak samo bez jakiegokolwiek znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy pozostaje pismo Wojewody [...] z dnia 13 kwietnia 2017 r., z którego skarżący wywodzi błędny wniosek, że decyzja lokalizacyjna jest programem, o jakim mowa w art. 48 u.p.z.p. Jest też oczywiste, że strefa ochronna kompleksu wojskowego nr [...] nie jest inwestycją celu publicznego. W ocenie Sądu, chybione są zarzuty naruszenia art. 107 § 3, art. 124 § 2 w związku z art. 126 k.p.a. Zaskarżone postanowienie spełnia wymogi formalne wynikające z tych przepisów. Organ II instancji, nie dostrzegając zasadności uchylenia bądź zmiany postanowienia organu I instancji, zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia treści adekwatne do zarzutów zażalenia skarżącego z dnia 9 sierpnia 2017 r., w szczególności do tych, które sprowadzały się do zakwestionowania mocy obowiązywania decyzji lokalizacyjnej. Sąd I instancji uznał skargę za niezasadną, jako opartą jedynie na próbie zakwestionowania mocy wiążącej decyzji lokalizacyjnej, tym bardziej, że organ I instancji należycie ocenił (prowadząc stosowne pisemne konsultacje) konieczność zgłoszenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymogów wynikających z realnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Burmistrz [...], podnosząc zarzuty: I. naruszenia prawa materialnego, tj.: 1. art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r, poz. 1073 ze zm.) zwanej dalej jako: "u.p.z.p." w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że odmowa uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie musi znajdować oparcia w przepisach prawa, a decyzja lokalizacyjna nie musi posiadać statusu powszechnie obowiązującego prawa, aby wywoływać skutek prawny w postaci definiowania potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa na potrzeby konstruowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w obowiązującym porządku prawnym brak jest jakichkolwiek podstaw uzasadniających odmowę uzgodnienia planu, 2. art. 1 ust. 2 pkt 8, art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 17 pkt 6 lit. b tiret czwarte i pkt 9 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że: - konieczność inkorporowania potrzeb bezpieczeństwa i obronności państwa daje możliwość wpływania na akty planistyczne, która nie jest niczym ograniczona, - zakres aktualnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa konieczny do uwzględnienia w planie miejscowym wyznaczony jest ustaleniami decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów Nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. dla obiektu technicznego w kompleksie wojskowym Nr [...] [...], - decyzja lokalizacyjna jest elementem wykonawczym przepisów prawa powszechnie obowiązującego, 3. art. 64 ust. 3 i 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że decyzja lokalizacyjna z dnia [...] maja 1976 r. nie musi posiadać mocy powszechnie obowiązującej, aby wywoływać skutek prawny w postaci definiowania potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa na potrzeby konstruowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i może być źródłem ograniczeń prawa własności nieruchomości. II. naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci, tj.: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3, art. 124 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i zaaprobowaniu postanowienia Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] października 2017 r., które zostało podjęte z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów i zawierało ustalenia sprzeczne z materiałem dowodowym oraz zawierało braki w postaci uzasadnienia prawnego i faktycznego uzasadniającego logicznie fakt uznania mocy obowiązującej decyzji lokalizacyjnej w zakresie mogącym wpływać na akty planistyczne, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji oraz ją poprzedzającej, podczas gdy rozstrzygnięcia organów obu instancji są dotknięte wadami w postaci naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, co w konsekwencji spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że odmowa uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje oparcie w przepisach prawa, a skarżącego wiążą zapisy decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] maja 1976 r., w sytuacji gdy nie posiada ona mocy powszechnie obowiązującej, a tym samym nie może być źródłem ograniczeń prawa własności nieruchomości, 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezawierającego wszystkich wymaganych przez przepisy elementów, w szczególności wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia wewnętrznie niespójnego i sprzecznego, co w konsekwencji uniemożliwia poznanie motywów rozumowania Sądu, a tym samym jego kontrolę instancyjną, 4. art. 133 § 1 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a, polegające na niezastosowaniu tych przepisów, które to przejawiło się w wydaniu wyroku z pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz złożonych w "jej granicach", które to niezbędne były dla prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy w postaci: - pisma Wojewody [...] z dnia 13 kwietnia 2017 r. w zakresie, w jakim potwierdza ono, iż decyzja lokalizacyjna dotycząca kompleksu wojskowego [...] obarczona jest błędem merytorycznym w postaci odbiegania faktycznej lokalizacji obiektu technicznego od lokalizacji wskazanej na mapie będącej załącznikiem do tej decyzji, - mapy stanowiącej załącznik graficzny do decyzji lokalizacyjnej Nr [...] z dnia [...] maja 1976 r., co w konsekwencji spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że odmowa uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje oparcie w przepisach prawa w sytuacji, gdy ograniczenia w takim zakresie nie znajdują oparcia w dokumentach źródłowych. Burmistrz [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż brak oryginału decyzji lokalizacyjnej podważa jej wiarygodność. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spełnia wszystkie wymogi tej decyzji, mimo tego nie został on uzgodniony, ponieważ odwołanie do decyzji z 1976 r. nie zostało wprost wpisane do planu. Organ I instancji - jako pierwszy warunek uzgodnienia - wskazał dostosowanie w miejscowym planie parametrów wysokości zabudowy do wysokości zaznaczonej na mapie, stanowiącej załącznik do decyzji lokalizacyjnej. Bezspornym jest fakt, że dopuszczalne maksymalne wysokości w przedstawionym do uzgodnienia projekcie planu nigdy nie przekraczały dopuszczalnych wysokości wynikających z załącznika do decyzji lokalizacyjnej. Organ wojskowy nie porównał ustaleń projektu planu względem warunków wynikających z przywołanej decyzji lokalizacyjnej. Drugim warunkiem uzgodnienia jest wprost literalnie wprowadzenie nazwy decyzji z 1976 r. do § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jest niezgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, uszło uwadze Sądu I instancji, że sporny projekt miejscowego planu powstaje na obszarze objętym już obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego [...], który został uchwalony w 2014 r. i skoro obowiązuje, to uzyskał pozytywne uzgodnienie organów wojskowych. Decyzja, na którą powołują się organy wojskowe, a później Sąd I instancji pochodzi z 1976 r., to oznacza, że w roku 2014 r. decyzja ta również obowiązywała, a jednak wówczas projekt planu został uzgodniony. Ani w uzgodnionym obowiązującym planie, ani w nieuzgodnionym projekcie planu wysokości określone w decyzji lokalizacyjnej z 1976 r. nie zostały przekroczone. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p., jest całkowicie niezrozumiały w kontekście niniejszej sprawy. Sąd wskazał, że przepisem umożliwiającym tworzenie stref ochronnych jest m.in. art. 4 ust. 3 u.p.z.p. To właśnie ten przepis jest podstawą prawną do usankcjonowania strefy ochronnej w sposób powszechnie obowiązujący w akcie prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Czym innym jest natomiast fakt, że decyzja lokalizacyjna Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia [...] maja 1976 r. nie musi być aktem prawa powszechnie obowiązującego, aby wynikające z niej ustalenia przekładały się na definiowanie potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. W ocenie organu, całkiem niezrozumiały jest podnoszony, po raz kolejny, zarzut rzekomego braku oryginału decyzji lokalizacyjnej. Zapoznanie się z aktami sprawy umożliwiłoby pozyskanie przez skarżącego wiedzy, w jakim miejscu oryginał decyzji lokalizacyjnej się znajduje (archiwum), a w efekcie zapoznanie się z tym oryginałem (oryginał decyzji jest obecnie jawny i każdy ma do niego dostęp). Organ podkreślił, że bezpodstawne jest stwierdzenie, że dopuszczalne maksymalne wysokości w przedstawionym do uzgodnienia projekcie planu nigdy nie przekraczały dopuszczalnych wysokości wynikających z załącznika do decyzji lokalizacyjnej. Gdyby w istocie tak było, to zaskarżanie postanowienia organu I instancji byłoby bezprzedmiotowe (skoro rzekomo organ I instancji zgłosił zastrzeżenia do planu, które z niego wynikały), bowiem dla skarżącego takie stanowisko organu I instancji byłoby bez znaczenia prawnego. Ponadto zarzut dotyczący braku możliwości ujęcia w planie nazwy decyzji lokalizacyjnej jest całkowicie nieuzasadniony, a skarżący kasacyjnie nie wskazał konkretnego przepisu rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283), z którego wynikałby taki zakaz. Skupiając się na próbie zakwestionowania mocy prawnej decyzji lokalizacyjnej, skarżący pomija fakt, że istnienie decyzji lokalizacyjnej nie jest jedynym warunkiem zgłoszenia ograniczeń do projektu planu. Dla nowych obiektów wojskowych nie zostały wydane decyzje lokalizacyjne, a są inne dokumenty rangi decyzji Ministra Obrony Narodowej (w tym niejawne) dotyczące utworzenia danego kompleksu wojskowego oraz wynikających z tego wymogów stref ochronnych. Dokumenty te również nie są aktami prawa powszechnie obowiązującego, ale podstawy prawne do ich wydania wynikają, m.in. z art. 2 pkt 9 oraz art. 10 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Również w tym przypadku, Minister Obrony Narodowej określa jedynie ogólny charakter terenów zamkniętych, o których mowa w tych przepisach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są uzasadnione. Na wstępie wskazać należy, iż jedną z wartości, które powinny być uwzględniane w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). Władztwo planistyczne gminy nie obejmuje terenów zamkniętych, którymi są często tereny wojskowe (art. 3 ust. 1 ustawy). W odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy (art. 4 ust. 3 ustawy). Do określania potrzeb w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa właściwe są organy wojskowe, które opiniują projekt studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 11 ust. 6 d ustawy) oraz uzgadniają projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret czwarte i pkt 9 wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o uzgodnienie projektu planu z właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, a następnie wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień. Współpraca organów gminy z organami wojskowymi jest istotna zwłaszcza w procesie wprowadzania do planu miejscowego ustaleń dotyczących stref ochronnych wojskowych terenów zamkniętych. Zarzuty skargi kasacyjnej skupiają się przede wszystkim na kwestii czy ustalenia decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia [...] maja 1976 r. w sprawie ustalenia strefy ochronnej dla obiektu technicznego w rejonie miejscowości [...] mogły stanowić podstawę odmowy uzgodnienia projektu planu miejscowego. W odniesieniu do tych zarzutów wskazać należy, iż decyzja ta nadal pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Decyzją Nr 1 z dnia 31 stycznia 2019 r. (Dz.Urz.MIniR.2019.2) Minister Inwestycji i Rozwoju uchylił 150 decyzji lokalizacyjnych Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Decyzja nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. nie znalazła się na liście decyzji uchylonych i nie została do tej pory wyeliminowana z obrotu prawnego. Podkreślenia również wymaga, że w stanie prawnym obowiązującym od 19 września 2020 r. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazują uwzględnienie ustaleń tego rodzaju decyzji lokalizacyjnych w aktach planistycznych gminy. Na podstawie art. 9 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) znowelizowano m.in. art. 10 i 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy te stanowią obecnie, że w studium określa się w szczególności granice terenu zamkniętego i jego strefy ochronnej, w tym stref ochronnych wynikających z decyzji lokalizacyjnych wydanych przez Komisję Planowania przy Radzie Ministrów w związku z realizacją inwestycji w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 10 ust. 2 pkt 15 ustawy) oraz że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu, przedsięwzięcia Euro 2012 lub decyzji lokalizacyjnych wydanych przez Komisję Planowania przy Radzie Ministrów w związku z realizacją inwestycji w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 15 ust. 3 pkt 4b). Zatem nieuzasadnione jest stanowisko skarżącego kasacyjnie, że skoro decyzja lokalizacyjna nie ma charakteru prawa powszechnie obowiązującego, to jej ustalenia nie mogą wiązać organów gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta nadal wywołuje skutki prawne, zatem jej ustalenia, wyrażające potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa na danym terenie, muszą być uwzględnione przez organy gminy w procesie uchwalania planu. W tym zakresie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uznać za nietrafny, gdyż Sąd słusznie uznał, że organ uzgadniający mógł - konkretyzując potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa na terenie objętym projektem planu - domagać się wprowadzenia do projektu planu ograniczeń określonych w decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] maja 1976 r. ustanawiającej strefę ochronną dla wojskowego terenu zamkniętego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 87 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP wskazać należy, iż ocena zgodności przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej z tymi przepisami nie ma wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy. Nawet stwierdzenie, że decyzja ta nie ma charakteru prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, nie oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które mogą mieć wpływ na planowanie przestrzenne na terenie, którego dotyczy ta decyzja. To, że strefy ochronne terenów zamkniętych wynikające z decyzji lokalizacyjnych Komisji Planowania przy Radzie Ministrów powinny być uwzględniane w aktach planistycznych gminy potwierdza sam ustawodawca w znowelizowanych od 19 września 2020 r. przepisach art. 10 i 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, w aktualnym stanie prawnym tereny zamknięte i ich granice są ustalane na mocy decyzji właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych (art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz.U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy. Z przepisu tego wynika, że strefa ochronna terenu zamkniętego i obowiązujące w niej ograniczenia powinny zostać wprowadzone do planu miejscowego, po uzgodnieniu z organami wojskowymi. Zatem to w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, będącym aktem prawa miejscowego, ustanawia się pewne ograniczenia prawa własności w strefie ochronnej terenu zamkniętego. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z prawa własności mogą być ustanawiane, gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślenia wymaga, że potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawsze mogą być wyraźnie określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Ograniczenia w strefie ochronnej terenu zamkniętego wynikają z potrzeby ochrony obiektów wojskowych, które ze zrozumiałych względów często objęte są tajemnicą wojskową, co nie może być utożsamiane z dowolnością. Potrzeby, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są konkretyzowane przez organy wojskowe we wnioskach do projektu studium czy planu miejscowego oraz w ramach uzgodnienia projektów aktów planistycznych gminy. Procedura ustalania strefy ochronnej wojskowych terenów zamkniętych uregulowana jest w decyzji Nr 386/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2015 r. w sprawie realizacji w resorcie obrony narodowej zadań z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 277 ze zm.). W rozdziale 5 tej decyzji uregulowano tryb ustalania i znoszenia stref ochronnych terenów zamkniętych. Zgodnie z § 12 ust. 1 tej decyzji strefę ochronną terenu zamkniętego ustala się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w przypadkach wykraczania poza granice terenu zamkniętego ponadnormatywnych uciążliwości związanych z jego funkcjonowaniem, a nie związanych z obowiązkiem uzyskania decyzji o ustanowieniu obszaru ograniczonego użytkowania, występowania potencjalnych zagrożeń dla otoczenia lub innych oddziaływań, jak również w przypadkach uzasadnionych potrzebą ochrony terenu zamkniętego oraz obiektów na nim zlokalizowanych od penetracji i nasłuchu oraz od możliwych uciążliwości zewnętrznych mogących mieć wpływ na wykonywanie zadań obronnych na danym terenie zamkniętym. Potrzebę ustalenia lub zniesienia strefy ochronnej terenu zamkniętego formułuje Komisja do spraw ustalenia lub zniesienia strefy ochronnej terenu zamkniętego (§ 12 ust. 3 decyzji). Protokół tej Komisji stanowi podstawę do opracowania wniosku o ustanowienie lub zniesienie strefy ochronnej dla danego wojskowego terenu zamkniętego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz wprowadzenia lub usunięcia strefy ochronnej z prowadzonej przez właściwego szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego ewidencji ustalonych stref ochronnych terenów zamkniętych. Wniosek o taki opracowuje właściwy terytorialnie szef wojewódzkiego sztabu wojskowego i przesyła niezwłocznie do właściwego organu samorządu terytorialnego, celem jego realizacji (pkt 10 i 12 załącznika nr 6 do powołanej decyzji). Zatem nie można twierdzić, że strefy ochronne terenów wojskowych ustalane są w sposób całkowicie dowolny, gdyż dla ustalenia takiej strefy muszą zostać spełnione wskazane wyżej przesłanki z § 12 ust. 1 decyzji, których wystąpienie - po analizie stanu faktycznego na danym terenie - stwierdza w odpowiedniej procedurze powołany do tego organ wojskowy. Natomiast w odniesieniu do stref ochronnych terenów zamkniętych przewidzianych w decyzjach lokalizacyjnych Komisji Planowania przy Radzie Ministrów organy wojskowe podejmują prace nad aktualizacją granic tych stref i przewidzianych w nich ograniczeń w zakresie obecnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa na danym terenie według procedury przewidzianej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2015 r. Zasadne są natomiast podniesione przez skarżącego kasacyjnie zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 17 pkt 6 lit. b tiret czwarte i pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 24 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz powiązane z nimi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 144, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3, art. 124 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ uzgadniający projekt planu miejscowego ma obowiązek współuczestniczyć w tworzeniu tego projektu w zakresie swoich kompetencji. W myśl art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić (art. 24 ust. 2 ustawy). Z tego ostatniego przepisu wynika, że w przypadku odmowy uzgodnienia projektu planu organ uzgadniający powinien wskazać gminie konkretne warunki, na jakich uzgodnienie może nastąpić. Zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Postanowienie to powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 124 § 2 k.p.a.). W tej sprawie Sąd I instancji, skupiając się na podstawie materialnoprawnej zaskarżonego postanowienia, nie dokonał oceny czy wskazany w postanowieniach organów uzgadniających warunek uzgodnienia spełnia wymogi z art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 § 5 i art. 124 § 2 k.p.a. W postanowieniu Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. jako warunek uzgodnienia wskazano, że "w § 12 projektu planu dotyczącym sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, należy wprowadzić zapisy o obowiązującej decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. w sprawie ustalenia strefy ochronnej dla obiektu technicznego w rejonie miejscowości [...] oraz dotyczące ograniczeń budownictwa wysokościowego i przemysłowego występujących w strefie ochronnej kompleksu wojskowego nr [...] [...] oraz zapisy dotyczące ograniczeń w zakresie budowy linii napowietrznych, przekaźników telefonii komórkowej i emiterów energii elektrycznej". Warunek wprowadzenia do planu zapisów odwołujących się wprost do decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia [...] maja 1976 r. i wynikających z niej ograniczeń jest sformułowany w sposób zbyt ogólny i wprowadzenie takiego warunku do planu miejscowego będzie rodziło trudności w odczytaniu norm prawnych wynikających z tego aktu prawa miejscowego. Wskazanie takiego warunku przez organ uzgadniający nie stanowi prawidłowego wykonania przez ten organ obowiązku współdziałania z organami gminy przy uchwalaniu planu miejscowego przewidzianego w art. 17 pkt 6 lit. b tiret czwarte i pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 24 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja lokalizacyjna Komisji Planowania przy Radzie Ministrów nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. w sprawie ustalenia strefy ochronnej dla obiektu technicznego w rejonie miejscowości [...] nie jest powszechnie dostępna. Dokument ten został pozbawiony klauzuli tajności dopiero po 2003 r. i jego oryginał znajduje się w Archiwum MON. Zarówno Gmina sporządzająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak i w przyszłości adresaci norm zawartych w tym akcie prawnym, czyli właściciele nieruchomości i potencjalni inwestorzy mają utrudniony dostęp do treści tej decyzji. Dodatkowo podkreślić należy, iż w pkt II tej decyzji następuje odesłanie do konkretnych ograniczeń wysokościowych określonych na załączonej do niej mapie, która jest mało czytelna. Zatem rolą organu uzgadniającego jest ustalenie aktualnych potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa w strefie ochronnej danego terenu zamkniętego i wskazanie organowi planistycznemu, jakie konkretnie ograniczenia w wysokości zabudowy muszą zostać wprowadzone na terenie objętym planem i dokonanie oceny zapisów projektu planu pod kątem ich sprzeczności z tymi ograniczeniami. Podobnie w przypadku ograniczeń w zakresie budowy linii napowietrznych, przekaźników telefonii komórkowej i emiterów energii elektrycznej, organ uzgadniający powinien wskazać czy budowa tego rodzaju budowli i urządzeń jest na tym terenie w ogóle możliwa i ewentualnie, pod jakimi warunkami oraz wskazać zapisy planu, które naruszają te ograniczenia, ewentualnie organ może postulować wprowadzenie zakazu budowy tego rodzaju obiektów budowlanych. Ustalenia zarówno faktyczne, jak i prawne przyjęte w postępowaniu uzgodnieniowym przez organ wojskowy powinny jasno wskazywać gminie, jakie warunki musi spełnić projekt planu, aby zapewniona została ochrona zarówno terenu zamkniętego i znajdujących się tam urządzeń, jaki i ochrona terenów przyległych do terenu zamkniętego przed oddziaływaniem tych urządzeń. Samo odesłanie w części tekstowej planu do treści decyzji lokalizacyjnej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów jest niewystarczające, gdyż nie jest to dokument powszechnie dostępny. Adresatami planu miejscowego są przede wszystkim właściciele nieruchomości i potencjalni inwestorzy, którzy z samej treści planu powinni móc odczytać, jakie są warunki zabudowy i zagospodarowania danej nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy oraz z treści uzasadnienia postanowienia Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] października 2017 r. w celu aktualizacji strefy ochronnej przedmiotowego terenu zamkniętego i przewidzianych w niej ograniczeń powołana została Komisja w sprawie ustalenia strefy ochronnej terenu zamkniętego od obiektu technicznego zlokalizowanego w kompleksie wojskowym nr [...] [...], z prac której sporządzono Protokół z dnia 5 września 2016 r. zatwierdzony przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych. Organy wojskowe podjęły więc prace nad aktualizacją granic terenu zamkniętego i strefy ochronnej, wynikających z załącznika graficznego do decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] maja 1976 r. Dla Gminy wiążące są jednak warunki określone w postanowieniu uzgodnieniowym, a nie ustalenia Komisji, która nie jest organem uprawnionym do dokonania uzgodnienia. Rację ma w tym zakresie skarżący kasacyjnie, podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 144, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3, art. 124 § 2 k.p.a., że zaskarżone postanowienia zostały wydane z pominięciem wszystkich koniecznych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Dodać należy, że z art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika uprawnienie, a nie obowiązek organu planistycznego do uznania projektu planu za uzgodniony w przypadku, gdy organ uzgadniający nie wskazał warunków uzgodnienia albo gdy projekt planu wskazane warunki spełnia. W tej sprawie nie można zarzucić organowi planistycznemu, że, pomimo iż uważał, że projekt planu spełnia przedstawione przez organ uzgadniający warunki uzgodnienia, domagał się ich konkretyzacji dla terenu objętego planem miejscowym. Na marginesie należy wskazać, że wątpliwości budzi sformułowanie zawarte w § 12 ust. 2 projektu planu, iż "Cały obszar objęty planem posiada status terenu zamkniętego, który oznaczono na rysunku planu odpowiednim symbolem graficznym oraz literowym (TZ i TZ1)". Władztwo planistyczne gminy nie obejmuje terenów zamkniętych (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych (art. 4 ust. 3 ustawy). Z ustaleń faktycznych tej sprawy wynika, że teren objęty projektem planu znajduje się w strefie ochronnej terenu zamkniętego, a nie na terenie zamkniętym. Kwestia ta wymaga więc również wyjaśnienia. Zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku z pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (pisma Wojewody [...] z dnia 13 kwietnia 2017 r. oraz Protokołu prac Komisji w sprawie ustalenia strefy ochronnej terenu zamkniętego od obiektu technicznego zlokalizowanego w kompleksie wojskowym nr [...] [...] z dnia 5 września 2016 r.), z których to dokumentów wynika, że położenie obiektu wojskowego, a tym samym przebieg granic jego strefy ochronnej wyznaczonych na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej z 1976 r. odbiega od faktycznej lokalizacji tego obiektu technicznego. Organy wojskowe w zaskarżonych postanowieniach oparły swoje ustalenia tylko na decyzji lokalizacyjnej z 1976 r., pomijając wyniki prac Komisji wyrażonych w Protokole z 5 września 2016 r., w którym zaktualizowano położenie tego obiektu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Na podstawie art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 17 pkt 6 lit. b tiret czwarte i pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 24 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 106 § 5 i art. 124 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienia organów oby instancji. Ponownie rozpoznając wniosek Burmistrza [...] o uzgodnienie projektu przedmiotowego planu miejscowego, organ I instancji wskaże, jakie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z potrzebami obronności i bezpieczeństwa państwa powinny zostać wprowadzone do projektu planu oraz które zapisy projektu planu są ewentualnie niezgodne z tymi ograniczeniami. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., a o kosztach postępowania przed Sądem I instancji na podstawie art. 200 p.p.s.a. Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust.1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), gdyż obie strony postępowania wyraziły na to zgodę.