II OSK 2323/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019r. skargi kasacyjnej Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 200/18 w sprawie ze skargi K.S. i S.S. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 200/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej jako: "sąd I instancji") uchylił decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] 2018 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oraz zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (dalej również jako: "Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego" albo "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1257, obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., obecny tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, dalej jako "ustawa" albo "ustawa Prawo budowlane") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach (dalej również jako: "Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego", "organ I instancji") z dnia [...] 2017 r. nakazującej dokonanie rozbiórki ogrodzenia działki nr ewid. [...] w K., gm. D. od strony drogi wewnętrznej działka nr ewid. [...]. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ II Instancji podał, że w wyniku postępowania wyjaśniającego i kontroli przeprowadzonej przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach w dniu [...] 2017 r. ustalono, że od strony drogi wewnętrznej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sołectwa K. na terenie gminy D. symbolem [...] zostało zrealizowane ogrodzenie działki nr ewid. [...]. Ogrodzenie zostało wykonane z elementów prefabrykowanych i składa się ze słupków i przęseł betonowych zasuwanych między słupkami. Ogrodzenie ma wysokość przęseł do 2,0 m, rozciąga się na długości 41,30 m i usytuowane jest w odległości 0,4 m od asfaltu położonego na działce nr ewid. [...]. Podczas kontroli dokonano pomiaru szerokości jezdni, która wyniosła 3,50 – 3,60 m. Odległość kontrolowanego ogrodzenia od ogrodzenia istniejącego po przeciwnej stronie drogi - wyniosła 4,50 – 4,70 m. Obecni podczas kontroli K. i S. S. oświadczyli, że są właścicielami działki nr ewid. [...] i inwestorami ogrodzenia, które zostało wybudowane w maju 2017 r. po uzgodnieniu usytuowania z przedstawicielami Gminy D.. Inwestorzy dodali, że ogrodzenie znajduje się w odległości 0,20 – 0,30 m od zachodniej granicy działki i że nie będą realizowali dalszej części inwestycji. W trakcie postępowania organ I instancji uzyskał informację z Urzędu Miasta i Gminy w D., że ogrodzenie działki nr ewid. [...] nie powoduje zagrożenia i nie utrudnia ruchu drogowego, a także wykonywania zadań zarządcy drogi. Natomiast jest ono wybudowane niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa K. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia 29 kwietnia 2013 r. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane ogrodzenie wybudowane wewnątrz działki i ogrodzenia międzysąsiedzkie nie podlegają reglamentacji administracyjnej, chyba że mają wysokość powyżej 2,20 m. Jednak każdy obiekt budowlany mający być rezultatem robót budowlanych musi spełniać warunki określone w art. 5 ust. 1 ustawy. Jednym z takich wymogów jest konieczność budowania obiektu w sposób określony w przepisach, w tym w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu II instancji, w niniejszym przypadku doszło do wybudowania ogrodzenia, które narusza przepisy prawa miejscowego tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa K. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia 29 kwietnia 2013 r. Stwierdzono bowiem naruszenie § 31 pkt 3, zgodnie z którym w granicach terenów wyznaczonych jako tereny dróg wewnętrznych oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] w pasie drogowym dopuszcza się jedynie sytuowanie infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 31 pkt 1 tego planu szerokość w liniach rozgraniczających teren drogi (oznaczonej symbolem [...]) wynosi 10 m, natomiast rozpatrywane ogrodzenie zlokalizowane jest w odległości około 0,40 m od skraju asfaltu, co oznacza, że znajduje się ono w obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi tej drogi, a zatem w obszarze o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Organ II instancji zauważył, że składane przez inwestora oświadczenia, że ogrodzenie istniało przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajduje odzwierciedlenia w mapach dostępnych w serwisie Geoportal obrazujących stan zagospodarowania działki w latach 2009 i 2013. Na obydwu zdjęciach z tego okresu nie istnieje żadne ogrodzenie, a zatem skoro brak było ogrodzenia działki nr ewid. [...] od strony działki nr ewid. [...], to obecne ogrodzenie nie mogło powstać w wyniku remontu pierwotnego ogrodzenia, bo takowe nie istniało. W dalszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść pisma Urzędu Gminy w D. wskazującego na niezgodność usytuowania ogrodzenia z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego ustalonego dla Sołectwa K.. Z kolei w kwestii ustalenia przebiegu granicy pasa drogowego i powołania na tę okoliczność biegłego z zakresu geodezji stwierdził, że skoro ogrodzenie usytuowane jest w odległości 0,20 – 0,30 m od zachodniej granicy działki (jak to oświadczyli inwestorzy) i znajduje się w odległości 0,4 m od asfaltu położonego na działce nr ewid. [...], jak to ustalono podczas kontroli, to znajduje się w obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi tej drogi wynoszącym 10 m bowiem szerokość drogi wynosi 3,50 – 3,60 m. Zatem powoływanie biegłego na okoliczność wyznaczenia granic pasa drogowego jest nieuzasadnione. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. S. i S. S. podnosząc zarzut naruszenia: 1. art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; 2. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie faktu, że droga wewnętrzna nie posiada pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 tej ustawy; 3. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, poprzez dowolne stwierdzenie, w oparciu o luźne oświadczenie stron, nie poparte jakimikolwiek innymi dowodami, że ogrodzenie działki nr ewid. [...] usytuowane jest w odległości 0,20 - 0,30 m od zachodniej granicy działki i w odległości 0,4 m od asfaltu położonego na działce nr ewid. [...]; 4. art. 84 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy skorzystanie przez organ z wiadomości specjalnych mogłoby w sposób jednoznaczny ustalić, czy ogrodzenie na działce nr ewid. [...] znajduje się w obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi tej drogi zaznaczonej w części graficznej planu miejscowego, oraz ustaleniem granic ww. nieruchomości i faktycznego położenia w terenie zaplanowanej drogi; 5. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu decyzji jaki wpływ na wynik postępowania ma fakt, że ogrodzenie usytuowane w obecnym położeniu nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia i utrudnienia dla ruchu drogowego oraz nie zakłóca zadań zarządcy drogi; 6. art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji co organ rozumie pod pojęciem "pasa drogowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji wskazał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności fragmentu części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedstawiającego między innymi działkę inwestorów oznaczoną numerem [...] oraz działkę oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...], wątpliwości budziła prawidłowość ustalenia, że działka [...] stanowi drogę wewnętrzną oznaczoną na załączniku graficznym symbolem [...]. Na załączniku widnieje jedynie zapis "dr.sz.4,0", przy czym droga ta z jednej strony dochodzi do drogi oznaczonej symbolem [...], a z drugiej najpierw pod kątem prostym krzyżuje się z drogą oznaczoną symbolem [...] (i na tym odcinku skarżący wznieśli ogrodzenie), a następnie z drogą oznaczoną symbolem [...] – również pod kątem prostym. Droga nie została opisana symbolem [...], a jedynie oznaczono ją jako drogę o szerokości 4 m. W piśmie z dnia 04 sierpnia 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy w D. nie sprecyzował, na czym, w jego ocenie polega sprzeczność wybudowanego ogrodzenia z planem miejscowym, Następnie sąd I instancji wskazał, że powodem nakazania rozbiórki było ustalenie przez organ, że droga, wzdłuż której zostało postawione ogrodzenie jest oznaczona symbolem [...], w związku z czym szerokość jej pasa powinna wynosić 10 metrów i że w pasie tym, stosownie do zapisu § 31 pkt 1 dopuszczalne jest tylko sytuowanie infrastruktury technicznej, którą ogrodzenie nie jest. Ponieważ poważne wątpliwości budzi, czy faktycznie działka nr [...] oznaczona jest w tym planie takim symbolem, zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien powyższą okoliczność ustalić w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. W sytuacji, gdyby zostało ustalone, że droga jest oznaczona którymś z symboli [...] (jak wynika z planu przewiduje on drogi wewnętrzne oznaczone symbolem [...],[...],[...] i [...] o różnych szerokościach linii rozgraniczających oraz różnej szerokości jezdni), obowiązkiem organu jest ustalenie, czy faktycznie wzniesione ogrodzenie znajduje się w pasie drogowym którejś z dróg wewnętrznych oznaczonych symbolem [...]. W ocenie sądu I instancji bezspornym pozostaje, że skarżący zbudowali ogrodzenie na własnej nieruchomości, a właścicielowi działki sąsiedniej, oznaczonej numerem [...] czyli Gminie D. ogrodzenie to nie przeszkadza, co wynika jednoznacznie z pisma z 4 sierpnia 2017 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "skarżący kasacyjnie") podnosząc zarzut naruszenia: art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. w związku z § 31 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa K. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia 29 kwietnia 2013 r. poprzez uchylenie decyzji i uznanie przez sąd I instancji, iż budzi poważne wątpliwości, czy faktycznie działka o nr ewid. [...] jest oznaczona na rysunku planu symbolem [...] podczas gdy zmierza to jedynie do przedłużenia postępowania a organ ustalił to ponad wszelką wątpliwość; art. 3 § 1 i art. 133 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli działalności administracji publicznej i uznanie że zapis "dr.sz.4,0" na rysunku planu w zestawieniu z symbolem [...] daje wątpliwości czy działka o nr ewid. [...] jest drogą dojazdową [...] podczas gdy Załącznik nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003, Nr 164, poz. 1587) wskazuje oznaczenia literowe i graficzne jakie stosuje się na rysunku planu miejscowego natomiast oznaczenie "dr" wynika z rodzaju użytku rolnego tj. § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034) bowiem plan miejscowy wykonywany jest na kopii mapy zasadniczej stosownie do art. 16 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1946 ze zm.). Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący kasacyjnie wskazał, że część graficzna planu miejscowego powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nimi sprzeczna Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Część graficzna planu jest uszczegółowieniem części tekstowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie- z uwzględnieniem zarówno części graficznej jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu a rysunkiem planu. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, drogi wewnętrzne stanowią odrębny sposób przeznaczenia terenu oznaczonym symbolem [...] i kolorem jasnoszarym. Stąd też droga wewnętrzna traktowana jest jako odmienny rodzaj przeznaczenia terenu, musi spełniać wymogi określone w art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. mieć właściwe oznaczenie barwne odpowiednie dla terenu ustalenia a także stanowić obszar wyodrębniony liniami rozgraniczającymi o różnym przeznaczeniu. Działka nr [...] na rysunku planu oznaczona jest jasnoszarym kolorem właściwym dla dróg wewnętrznych oraz oznaczona jest symboliką zgodną z ww. rozporządzeniem tj. [...] i opisana w części tekstowej planu [...]. Rysunek planu wykonany na kopii mapy zasadniczej wskazuje granice działki ewidencyjnej nr [...] oraz linie rozgraniczające, które biegnąc do drogi powiatowej. Zgodnie z § 31 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa K. oznaczenie symbolem [...] w liniach rozgraniczających wskazuje szerokość 10 metrów. Kierowanie przez sąd I instancji sprawy do ponownego rozpoznania jedynie przedłuży postępowanie. Na dowód powyższej okoliczności skarżący kasacyjnie przedłożył powiększony plan miejscowy, który był już w aktach, z którego wynika szerokość 10 metrów w liniach rozgraniczających, co wskazuje, że ogrodzenie usytuowane jest sprzecznie z planem. Zdaniem skarżącego kasacyjnie powoływanie się przez sąd I instancji w uzasadnieniu na sprzeczność zapisu "dr" nie znajduje oparcia w związku ze stosowaną symboliką określającą teren dróg wewnętrznych jako [...], która jest wiążąca dla rysunku planu miejscowego a wynika z powyższego rozporządzenia Część graficzna planu wykonywana jest zgodnie z art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na mapie zasadniczej wskazującej użytek gruntowy jako droga "dr" co wynika z klasyfikacji użytków tj. § 68 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Tak więc bezspornym w sprawie jest, iż ogrodzenie znajduje się w liniach rozgraniczających teren dróg wewnętrznych [...]. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał kasację na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy sąd I instancji dokonał prawidłowej interpretacji zapisów planu miejscowego, a więc, czy faktycznie działka o nr ewid. [...] jest oznaczona na rysunku planu symbolem [...]. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Stosownie do § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od projektu tekstu planu miejscowego wymaga się, aby obejmował ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów zawierające: określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Ponadto, jak wskazano, w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia na rysunku planu stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. Zgodnie z Załącznikiem nr 1 do powołanego powyżej rozporządzenia, drogi wewnętrzne stanowią odrębny sposób przeznaczenia terenu, oznaczony symbolem [...] i kolorem jasnoszarym. Stąd też droga wewnętrzna (podobnie jak publiczna) - traktowana jako odmienny, różny rodzaj przeznaczenia terenu, musi spełniać wymogi określone w art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. mieć właściwe oznaczenie barwne, odpowiednie dla tego terenu ustalenia, a także stanowić obszar wyodrębniony liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu I instancji, że działka nr [...] z jednej strony dochodzi do drogi oznaczonej symbolem [...], a z drugiej, najpierw pod kątem prostym, krzyżuje się z drogą oznaczoną symbolem [...] (i na tym odcinku skarżący wznieśli ogrodzenie), a następnie z drogą oznaczoną symbolem [...] – również pod kątem prostym. Przedmiotowa działka nie została opisana symbolem [...], a posiada jedynie opis – droga o szerokości 4 m. Równocześnie, jak zasadnie wskazał skarżący kasacyjnie analiza załącznika graficznego do planu miejscowego załączonego do akt sprawy (oraz powiększonej mapy przedłożonej przez skarżącą kasacyjnie) nie pozostawia wątpliwości, że teren działki nr [...] został oznaczony kolorem jasnoszarym, a więc kolorem przewidzianym zgodnie z Załącznikiem nr 1 do rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do oznaczenia dróg wewnętrznych. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt planu miejscowego zawiera część tekstową i graficzną. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że część graficzna stanowi integralną część planu. Mając to na uwadze, należy rozpatrywać postanowienia części graficznej w ścisłym związku z brzmieniem części tekstowej. Zatem rysunek nie jest "lustrzanym" odbiciem części tekstowej, a dopełnieniem i zobrazowaniem jej treści (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2137/16, Baza NSA). Część rysunkowa miejscowego planu jest równorzędna z jego częścią tekstową i nie może być nieuwzględniana przy jego interpretacji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 685/16, Baza NSA). Skoro rysunek planu jest uszczegółowieniem zapisów części tekstowej planu, sporządzonym w określonej skali, a jego analiza nie budzi wątpliwości, że działka nr [...] została na nim określona kolorem jasnoszarym to przyjąć należy, że jest to droga wewnętrzna. Niezależnie od powyższego należy jednak przyznać rację sądowi I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie ustalono w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, czy działka nr [...] może być określona jako droga [...] czy też [...]. Jest to o tyle istotne, że cześć tekstowa planu miejscowego przewiduje dla tych dwóch oznaczeń różne szerokości linii rozgraniczających oraz różnej szerokości jezdni. Równocześnie w piśmie Burmistrza Miasta i Gminy w D,., do którego odwoływały się organy, wskazano, że ogrodzenie zostało wybudowane niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa K., jednakże nie sprecyzowano w nim, na czym sprzeczność ta polega. Jak zasadnie wskazał sąd I instancji załączone akta administracyjne nie pozwalają jednoznacznie wskazać, aby działka nr [...] była oznaczona symbolem [...], gdyż posiada jedynie opis droga o szerokości 4 m. Bez jednoznacznego ustalenia powyższej okoliczności niemożliwym było zatem wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Mając powyższe na względzie uznać należało, że wniesiona skarga kasacyjna była bezzasadna, a Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalił.