II OSK 2346/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie NSA Maciej Dybowski del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 676/11 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 676/11, na skutek skargi A. S., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] Starosta R., działając na podstawie art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlanego (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) zgłosił sprzeciw w sprawie budowy boiska sportowego na działce nr [...] w miejscowości G., Gmina B., objętego zgłoszeniem A. S. z dnia 12 maja 2000 r. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na możliwość naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od tej decyzji A. S. podał, że dla przedmiotowej inwestycji decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie boiska, a w decyzji tej brak jest informacji o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., nr [...] Wojewoda Kujawsko – Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu, przywołując treść art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego, wskazał, że teren, na którym inwestor planuje budowę boiska przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. jako "Teren upraw polowych bez prawa zabudowy, stanowiący zasadniczy obszar produkcji rolnej". Mając to na względzie stwierdzenie Starosty R. o możliwości naruszenia ustaleń planu miejscowego uprawniało do wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy boiska sportowego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na jego budowę. Decyzja ta stała się ostateczna. Podaniem z dnia 29 października 2009 r. A. S. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody Kujawsko – Pomorskiego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala przyjąć z całą pewnością, że omawiana inwestycja nie mogła naruszać ustaleń miejscowego planu, a tym samym, że wniesienie sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, było nieprawidłowe. Tymczasem tylko takie ustalenie mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności weryfikowanego rozstrzygnięcia. Stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Organ podał również, że z treści art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązującego w dniu wydania decyzji wynika, że nałożenie na jego podstawie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie przesądza, czy realizacja obiektu budowlanego narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ewentualnej sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podlega wówczas ocenie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie może zostać poddana analizie w zakresie szerszym niż w postępowaniu zgłoszeniowym, które jest postępowaniem uproszczonym. Na skutek wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2010 r., ponawiając dotychczasową argumentację. Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia tej decyzji i decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] lipca 2000 r. oraz decyzji Starosty R. z dnia [...] czerwca 2000 r. Zdaniem skarżącego decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, zaś organ winien wszcząć postępowanie z urzędu, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 Kpa. Naruszony został również art. 35 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż nie sprawdzono zgodności projektu z zatwierdzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i warunkami zabudowy. Nadto organy nie uwzględniły wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2004 r., sygn. akt IV SA 3024/03, wydanego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 Kpa w celu uchylenia decyzji o wniesieniu sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę, a w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 czerwca 2011 r. wskazał na utrwalony w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 Kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności, chyba że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 Kpa, zatem organ nadzoru nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Sąd pierwszej instancji zauważył, że przyczyną wydania zaskarżonej decyzji był brak możliwości jednoznacznego ustalenia, czy omawiana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, co z kolei nie pozwala na jednoznaczne wskazanie, że twierdzenie Starosty R. zawarte w decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r. o możliwości naruszenia planu miejscowego, stanowi rażące naruszenie art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego. Tymczasem organom tym umknął zasadniczy w sprawie fakt, że w obiegu prawnym zarówno w dacie zgłoszenia przez organ sprzeciwu, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie boiska sportowego - kort, siatkówka o wymiarach 10 x 20 m na działce nr [...] w miejscowości G., gmina B.. Decyzja ta była przedmiotem postępowania nadzorczego, jednakże ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia jej nieważności. Sąd pierwszej instancji zwrócił następnie uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2002 r., sygn. akt IV SA 296/01, wydany w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2000 r. uchylającą decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 30 października 2000 r. o odmowie uchylenia, w trybie art. 155 Kpa, decyzji Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] lipca 2000 r. W orzeczeniu tym wskazano, że do czasu obowiązywania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, organ budowlany jest tą decyzją związany w kwestii zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Starosta R. nie zważając na powyższą okoliczność, we własnym zakresie ustalił, że może zachodzić niezgodność z ustaleniami planu miejscowego i wyłącznie na skutek powzięcia tych wątpliwości, wniósł sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem wobec pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy pozbawione racji są poszukiwania organu nadzoru obowiązującej w dniu [...] czerwca 2000 r. wersji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B.. Na tej podstawie Sąd sformułował tezę, że organ nadzoru obowiązany jest ocenić, czy w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego doszło do rażącego naruszenia powyższego przepisu wyczerpującego dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Z tych powodów Sąd pierwszej instancji, wskazując na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 7 i art. 77 Kpa na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając ten wyrok w całości. W skardze kasacyjnej w oparciu o podstawy z art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa podniesione zostały następujące zarzuty: 1) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 2 pkt 2 i art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 30 ust. 1 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany decyzją ustalającą warunki zabudowy terenu w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu zakończonym wydaniem przez ten organ sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych, podczas gdy organ nie jest związany tą decyzją; 2) naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez wydanie wyroku uwzględniającego skargę, podczas gdy skarga powinna zostać oddalona. Podnosząc te zarzuty pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, że w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego weryfikowana była decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lipca 2000 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] czerwca 2000 r., którą wniesiono sprzeciw w sprawie zamiaru budowy boiska sportowego. Tymczasem zakres związania organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w chwili wydania powyższej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego określał art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Przepis ten ograniczał zatem zakres związania decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do spraw dotyczących pozwolenia na budowę, pozostawiając poza jego zakresem sprawy zgłoszenia robót budowlanych. Regulacja ta pozostawała w ścisłym związku z art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do którego nie wymagały ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Do regulacji tej nawiązywała również treść art. 30 ust. 1 a i ust. 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lipca 2000 r. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że przepis art. 30 ust. 1 a Prawa budowlanego określając wymogi, którym powinno odpowiadać zgłoszenie, nie przewiduje obowiązku dołączenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast, zgodnie z art. 30 ust. 3 tej ustawy, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może m.in. naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej przyjęcie, że w przypadku zgłoszenia robót budowlanych organ jest związany decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną w innym postępowaniu, uniemożliwiłoby to organowi wniesienie sprzeciwu, nawet wówczas, gdy zgłoszone roboty budowlane naruszają ustalenia planu miejscowego. Organ rozpatrujący zgłoszenie nie był uprawniony do zbadania zgodności zamierzonych robót budowlanych z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, mógł natomiast wnieść sprzeciw w przypadku prawdopodobieństwa, że realizacja robót budowlanych może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił także, że na podstawie wówczas obowiązującego art. 34 Prawa budowlanego, organy administracji architektoniczno - budowlanej miały prawo ocenić spełnienie wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem, że decyzja o warunkach zabudowy była wymagana. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. S. wniósł o jej oddalenie odwołując się do stwierdzeń zawartych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2001 r., sygn. akt IV SA 296/01 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2004 r., sygn. akt IV SA 3024/03. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności określonych w art. 183 § 2 Ppsa niniejszą sprawę rozpoznać należało w granicach przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw. W punkcie wyjścia rozważań należy stwierdzić, że z przyjętego w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego sprawy wynika, że w dacie wydania przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego decyzji, którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty R. z dnia [...] czerwca 2000 r. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie budowy boiska sportowego, objętego zgłoszeniem z dnia 12 maja 2000 r. i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie tego obiektu z powodu możliwości naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] stycznia 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie boiska sportowego – kort, siatkówka o wymiarach 10 x 20 m w miejscowości G. na działce nr [...]. Rodzaj i charakterystyka zamierzenia budowlanego określone w decyzji o warunkach zabudowy są tożsame z tymi, które zostały wskazane w zgłoszeniu robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lipca 2000 r. miał w polu widzenia, że w świetle wówczas obowiązującego art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę nie wymagały uprzedniego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym niemniej decyzja taka została wydana i korzystała z domniemania mocy obowiązującej, co więcej, w dacie orzekania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dalszym ciągu pozostawała w obrocie prawnym. Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówiono bowiem stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Rację ma autor skargi kasacyjnej gdy twierdzi, że stosownie do art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji, wiążą tylko organ wydający pozwolenie na budowę. Jednakże z brzmienia tego przepisu nie można wyprowadzać wniosku, że w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekając w sprawie zgłoszenia robót budowlanych mógł całkowicie zignorować zarówno fakt wydania, jak i treść decyzji ustalającej warunki zabudowy. Decyzja taka, jak każda inna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji (art. 16 § 1 Kpa), obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez nową decyzję, opartą na odpowiednim przepisie prawa. Na gruncie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla konkretnego zamierzenia budowlanego przesądzała o jego zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, wbrew poglądowi wnoszącego skargę kasacyjną, że organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekając w sprawie zgłoszenia robót budowlanych w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego nie mógł, bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji, skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z powodu możliwości naruszenia ustaleń obowiązującego planu miejscowego. Poglądu tego nie zmienia powoływanie się przez wnoszącego skargę kasacyjną na regulację zawartą w art. 30 ust. 1a ustawy - Prawo budowlane i wykazywanie, że zgłaszający roboty budowlane nie miał obowiązku dołączenia do zgłoszenia decyzji o warunkach zabudowy terenu, a organ administracji architektoniczno-budowlanej możliwości żądania uzupełnienia dokumentacji o taką decyzję. Odnosząc się więc do zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną, realizowanych w granicy podstawy naruszenia prawa materialnego, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przytoczonych w tej skardze przepisów przez ich błędną wykładnię z tego powodu, że w trakcie kontroli sądowej nie dokonywał interpretacji i ustalenia normatywnego znaczenia art. 39 ust. 2 pkt 2 i art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 30 ust. 1a ustawy – Prawo budowlane. Brak zaś jest podstaw, w świetle przedstawionych rozważań, do skutecznego podnoszenia zarzutu, by Sąd pierwszej instancji naruszył omówione normy materialnoprawne przez ich niewłaściwe zastosowanie. Zasadniczo Wojewódzki Sąd Administracyjny pogląd o "związaniu organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" (str. 6 uzasadnienia) wyprowadził mając na uwadze pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2002 r., sygn. akt IV SA 296/01. Aczkolwiek wyrok ten wydany został w sprawie dotyczącej zmiany lub uchylenia w trybie art. 155 Kpa ostatecznej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lipca 2000 r., a zatem nie w sprawie poddanej kontroli sądowej w niniejszym postanowieniu, to jednak usprawiedliwione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że orzeczenie to podjęte zostało w szeroko pojmowanych granicach sprawy. Wszak również tamto postępowanie nadzwyczajne prowadzone w trybie art. 155 Kpa zmierzało do wyeliminowania z obrotu prawnego tej samej decyzji, w stosunku do której wszczęto postępowanie nieważnościowe. W powołanym zaś orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny stwierdził, że organ budowlany jest związany decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Pogląd ten podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2004 r., sygn. akt IV SA 3024/03 wskazując na związanie oceną prawną wyrażoną w pierwszym z powołanych orzeczeń. Wnoszący skargę kasacyjną nie podniósł zaś zarzutu, by Sąd pierwszej instancji odwołując się do tego rozstrzygnięcia dopuścił się naruszenia art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz art. 153 Ppsa względnie art. 170 Ppsa. W konsekwencji nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, skoro w przyjętym za podstawę orzekania stanie sprawy, zachodziła podstawa do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które uchybienia mogły mieć wpływ i to istotny na końcowy wynik sprawy. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.