II OSK 2397/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. M. i K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1230/15 w sprawie ze skargi G. M. i K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1230/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. M. i K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. E. K. wystąpiła do Starosty W. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego w G. przy ul. R. na działce oznaczonej numerem [...]. Dnia 15 kwietnia 2015 r. inwestorka wystąpiła dodatkowo do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o wyrażenie zgody na odstępstwo w zakresie odległości budynku od działki o numerze [...] i [...]. Dnia 21 kwietnia 2015 r. ze stosowanym pismem w tej sprawie wystąpił do Ministra również Starosta W. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju upoważnił Starostę W. na wyrażenie zgody na odstępstwo w zakresie odległości planowanego budynku od działki o numerze [...][...]. W wyniku powyższego Starosta W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. udzielił wspomnianego odstępstwa. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Starosta W. zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił E. K. pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem. Od tej decyzji odwołali się G. M. i K. M.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W jego ocenie podniesione w odwołaniach zarzuty nie były zasadne. W szczególności wskazał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Starostę W. odpowiadało wymogom prawa. Odnośnie zarzutów dotyczących udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych wskazał, iż Minister Infrastruktury i Rozwoju udzielił staroście zezwolenia w tym zakresie. Skargę na tę decyzję złożyli G. M. i K. M.. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej uchylenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Pismem z dnia 20 stycznia 2016 r. E. K. wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że pierwsza grupa zarzutów podniesionych w skardze dotyczy zastosowania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej rozwiązania przewidzianego w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290). Zgodnie z tym przepisem "w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych". Po dokonaniu analizy akt administracyjnych Sąd zgodził się z uzasadnieniem organu pierwszej instancji, że odległość planowanego budynku do granic działki oznaczonej numerem [...] odpowiada wymaganiom technicznym i udzielenie odstępstwa w tym zakresie było zbędne. Istotne jednak było określenie odstępstwa od granic działki oznaczonej numerem [...]. Upoważnienia na takie odstępstwo udzielił Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Z upoważnienia tego skorzystał Starosta W. Nietrafny jest zarzut braku dokonania analizy rozwiązań zamiennych, gdyż Minister Infrastruktury i Rozwoju w swym rozstrzygnięciu wyraźnie wskazał, iż w sprawie brak jest rozwiązań alternatywnych. Należy wreszcie podkreślić, że zarówno Minister Infrastruktury i Rozwoju, akceptując odstąpienie, jak i organ administracji architektoniczno-budowlanej nie naruszyli szczegółowych wymagań określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422), zaś uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć są spójne i logiczne. W związku z powyższym Sąd uznał zarzuty oznaczone w skardze jako punkty 1, 5, 9, 10-14 za bezzasadne. Sąd wskazał, że druga grupa zarzutów skargi dotyczy uchybień o charakterze proceduralnym. I tak szczegółowo odnosząc się do nich Sąd uznał, że: - zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe i obszerne uzasadnienie. Nie doszło zatem do naruszenia art. 107 w zw. z art. 11 k.p.a. (zarzut nr 2 i 8), - niezrozumiały jest zarzut skargi dotyczący braku rzetelnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, niezbędne do wydania rozstrzygnięcia. Okoliczność, że skarżący inaczej interpretują stan sprawy nie może uzasadniać zarzutu naruszenia art. 77,79 i 80 k.p.a. (zarzut nr 3), - niezasadny jest zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wydłużenie terminu do uzupełnienia obligatoryjnych elementów wniosku o pozwolenie na budowę (zarzut nr 4 i 6). Podstawą takiego rozstrzygnięcia był bowiem art. 33 ust 6 ustawy Prawo budowlane. Niezależnie w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania, określone w art. 97 § 1 k.p.a., - nie doszło w sprawie również do naruszenia art. 89 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej. O jej przeprowadzeniu decyduje organ administracji w przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. W rozstrzyganej sprawie taka sytuacja nie występowała a przeprowadzenie rozprawy mogło by opóźnić wydanie rozstrzygnięcia (zarzut nr 7), - skarżący podnieśli, iż organy błędnie przyjęły, że sporządzona w sprawie analiza techniczna jest opracowana przez osobę posiadającą kwalifikacje (zarzut nr 15). Nie jest on zrozumiały, skoro już w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji wskazano kwalifikacje autora ekspertyzy łącznie z numerem jego uprawnień, - organ administracji architektoniczno-budowlanej może zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę po ustaleniu, iż przedłożona dokumentacja odpowiada wymaganiom prawa. Nie istnieje dodatkowy instrument, który miałby tę okoliczność potwierdzać. Niezasadny jest zatem zarzut oznaczony numerem 16 dotyczący tej kwestii; - w sprawie nie były dopuszczane inne dowody niż kompletna dokumentacja, o której mowa w art. 33 i 35 ustawy Prawo budowlane. Skarżący nie wyjaśnili o jakie uchybienia formalne w tym zakresie mogło by chodzić, a Sąd z urzędu takich nie dostrzega (zarzut nr 17), - skarżący zarzucili bezzasadne zwolnienie inwestorki z obowiązku określenia w projekcie budowlanym niezbędnych warunków do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich (zarzut nr 19). Jak wynika z akt sprawy planowane przedsięwzięcie nie jest obiektem użyteczności publicznej ani budynkiem wielorodzinnym. Wyjaśnienie tej kwestii nastąpiło w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, - nie jest prawdą (zarzut nr 20), iż organ II instancji, odnosząc się do argumentacji odwołania, poprzestał na stwierdzeniu, że zarzuty są chybione. Lektura uzasadnienia skarżonej decyzji wskazuje, że Wojewoda [...] w sposób rzeczowy odniósł się do wszystkich podnoszonych przez skarżących kwestii. Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli G. M. i K. M., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez: 1) błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 9 ust. 1 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przepis ten pozwala na wybiórcze i dowolne postępowanie starosty w zakresie wykonania upoważnienia do odstąpienia na podstawie przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290) 2) błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 9 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, bowiem w postanowieniu o zgodzie na odstępstwo przyjęto, że w sprawie występuje przypadek szczególnie uzasadniony do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, w okolicznościach gdy uzasadnienie przedstawiane przez inwestora rodzi wątpliwości z uwagi na ich wzajemne wykluczanie. 3) błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisów § 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.) przez bezzasadne stosowanie przepisów dotyczących zabudowy jednorodzinnej do wielorodzinnej jak w przedmiotowej sytuacji oraz przepisów § 18 i 19 tego rozporządzenia przez zatwierdzenie projektu, który narusza ten przepis, bowiem nie zostały spełnione warunki w nim określone. Projekt dotyczy budowy budynku usługowo - mieszkaniowego nie przewidzianego w ww. przepisie, a także § 156 i n. a zamieszczonych w Rozdziale 7 (Instalacja gazowa na paliwa gazowe) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, które w konsekwencji doprowadziły Sąd pierwszej instancji do wniosku o legalności wydanej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organu dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. 2) art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że brak związania sądu administracyjnego zarzutami, pozwala na ich wybiórcza ocenę i ogranicza prawo strony to weryfikacji zaskarżonego aktu administracyjnego. Powołując się na te zarzuty wnieśli o zmianę wyroku w całości, uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości wraz z poprzedzającej ją decyzją Starosty W., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż upoważnienie do wyrażenia zgody udzielone przez Ministra w dniu [...] czerwca 2015 r. umożliwiało "wykonanie w projektowanej budowie budynku usługowo-mieszkalnego na działce budowlanej nr ew. [...] ściany z otworem okiennym w odległości od 1 m do 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], ścian bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy i w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...]". W piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. Minister wskazał, że organ po uzyskaniu niniejszego upoważnienia ministra, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na ww. odstępstwo. Starosta postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. udzielił zgody na odstępstwo, która dotyczy wykonania w projektowanym budynku usługowo-mieszkalnym na działce budowlanej nr ew. [...] ściany bez otworu okiennego w odległości od 1 m do 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], ścian bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy i w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...]. To powoduje, że Starosta nie wykonał upoważnienia Ministra, a czynność jego została podjęta bez upoważnienia lub z jego przekroczeniem, bowiem niewątpliwie dotyczy innego zakresu niż wnioskował inwestor i innego niż wystąpił o to Starosta. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w tej sprawie starosta prawidłowo wykonał upoważnienie do odstąpienia od przepisów techniczno-budowalnych wydane przez Ministra na podstawie tego przepisu. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Rację ma strona skarżąca kasacyjnie, że w tej sprawie istnieją pewne nieścisłości pomiędzy upoważnieniem udzielonym Staroście W. przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wyrażenia zgody na odstępstwo (pismo z dnia [...] czerwca 2015 r.) a postanowieniem Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo, lecz uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Minister udzielił upoważnienia na "wykonanie w projektowanej budowie budynku usługowo-mieszkalnego na działce budowlanej nr ew. [...] ściany z otworem okiennym w odległości od 1 m do 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...]", natomiast Starosta udzielił zgody na "wykonanie w projektowanym budynku usługowo-mieszkalnym na działce budowlanej nr ew. [...] ściany bez otworu okiennego w odległości od 1 m do 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...]". Upoważnienie udzielone przez Ministra uprawnia do zliżenia do granicy działki nr [...] ściany budynku z otworem okiennym, a zgoda Starosty - do zbliżenia do granicy działki sąsiedniej ściany z bez otworów okiennych. Zatem zgoda Starosty W. jest mniej korzystna dla inwestora niż upoważnienie Ministra. Postanowienie Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r. jest jednak zgodne z wnioskiem inwestora o udzielenie zgody na odstępstwo z dnia 15 kwietnia 2015 r. i jest też bardziej korzystne dla właścicieli działki sąsiedniej. Skoro Minister udzielił upoważnienia Staroście do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowalnych dla ponadnormatywnego zbliżenia do granicy działek ściany budynku z otworami okiennymi, to udzielenie przez Starostę zgody na odstępstwo polegające na ponadnormatywnym zbliżeniu do granicy ściany budynku bez otworów okiennych (zgodnie z wnioskiem inwestora) mieści się w granicach tego upoważnienia. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie przez Sąd I instancji postanowienia Starosty W. z dnia [...] czerwca 2015 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo z upoważnieniem Ministra należy uznać za nieuzasadniony. Nietrafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 9 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w sprawie występuje przypadek szczególnie uzasadniony do udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Projektowana lokalizacja budynku mieszkaniowo-usługowego w kształcie litery L jest jedyną możliwą lokalizacją do zrealizowania na tej działce z uwagi na istniejące uwarunkowania terenu i istniejące już na niej obiekty budowalne. Na działce znajdują się bowiem słupy energetyczne, transformator, a od strony zachodniej działki nr [...] znajduje się skarpa uniemożliwiająca zabudowę w tej części działki. Budowa tego budynku związana jest z działalnością leczniczą prowadzoną przez inwestora na działce sąsiedniej, część przeznaczona jest na archiwum dokumentacji medycznej, a część na mieszkanie dla rodziny inwestora. Odstępstwo to, polegające na zbliżeniu do granicy w odległości od 1 m do 1,5 m z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia i nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Jak wynika z decyzji organu odwoławczego, skarżący kasacyjnie równolegle wystąpili o pozwolenie na przebudowę, nadbudowę bydynku garażu i jego rozbudowę o część mieszkalną na działkach sąsiednich nr [...] i [...] i uzyskali pozytywną decyzję Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wskazana inwestycja skarżących kasacyjnie znajduje się jednak w sporej odległości od granicy z działką nr [...] i - jak szczegółowo wykazały organy administracji - planowana na tej działce budowa budynku usługowo-mieszkalnego nie wpłynie negatywnie na tę inwestycję. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez Sąd I inistancji przepisu § 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez bezzasadne stosowanie przepisów dotyczących zabudowy jednorodzinnej do wielorodzinnej. Jak wynika z projektu budowlanego planowana inwestycja to budynek biurowo - mieszkalny jednorodzinny. Do budynku tego nie nie ma więc zastosowania § 16 powołanego rozporządzenia, gdyż dotyczy on budynków mieszklanych wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, a przedmiotowy budynek nie należy do żadnej z tych kategorii. Fakt, iż w projekcie budowalnym przewidziano utwardzone dojścia i plac wjazdowy do planowanego budynku nie oznacza, że zastosowano w tej sprawie § 16 powołanego rozporządzenia. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów § 18 i 19 tego rozporządzenia przez zatwierdzenie projektu budowalnego, który nie określa kwestii urządzenia stanowisk postojowych, w tym dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowalną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów uzytkowników stałych i przebywajacych okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Na przedmiotowej działce planowana jest budowa budynku biurowo-mieszkalnego, w którym nie będzie prowadzona obsługa jakichkolwiek osób. Obsługę będzie prowadził właściciel budynku. Dla części mieszkalnej przewidziano dwa miejsca postojowe w garażu istniejącym na działce (zgodnie z § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G.), a dla części biurowej nie było potrzeby przewidywania jakiegokolwiek miejsca parkingowego (w tym dla osób niepełnosprawnych) , gdyż nie będą do niej miały dostępu osoby trzecie. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieśc się do zarzutu naruszenia przepisów § 156 i następnych zamieszczonych w Rozdziale 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zatytułowanym Instalacja gazowa na paliwa gazowe), gdyż został on nieprecyzyjnie sformułowany i w skardze kasacyjnej brak jego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny jest - zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. - związany podstawami kasacyjnymi, a sporządzenie skargi kasacyjnej jest objęte tzw. przymusem radcowsko-adwokackim, co zapewniać ma niezbędny profesjonalizm sporządzenia tego środka zaskarżenia. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest takie sformułowanie podstaw kasacyjnych, aby nie ulegało wątpliwości, który przepis miał naruszyć sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyręczać strony w prawidłowym konstruowaniu podstaw kasacyjnych. W tym przypadku autor skargi kasacyjnej powołał jak podstawę kasacyjną przepisy "§ 156 i następne zamieszczone w Rozdziale 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zatytułowanym Instalacja gazowa na paliwa gazowe)", który to rozdział zawiera przepisy § 156-179. Nie wskazano przy tym, który przepis został konretnie naruszony i na czym to naruszenie polegało. Chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organu zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 107 i 11 k.p.a., art. 77, 79 i 80 k.p.a., art. 64 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje w tym zakresie argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak weryfikacji przez Sąd I instancji prawidłowości zastosowania przez organy administracji zgody na odstąpienie od warunków technicznych. Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi dotyczących uzyskanej przez inwestora zgody na odstąpienie od warunków technicznych, a fakt, iż Sąd nie podzielił tych zarzutów nie oznacza, że nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem udzielonej inwestorowi zgody. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.