II OSK 2430/15

Dnia 23 maja 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 810/14 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 810/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Lublinie oddalił skargę M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Lublinie z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z przywołanego w uzasadnieniu powyższego wyroku stanu faktycznego, Zarząd Dróg i Mostów w Lublinie (inwestor) złożył do Prezydenta Miasta Lublina wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi gminnej nr 106487L - ul. [...] w Lublinie na odcinku od al. [...] do skrzyżowania z ul. [...] i budowie drogi gminnej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 8KDD (na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do projektowanego ronda oraz pętli autobusowej). W uzasadnieniu wniosku podano, że planowana inwestycja stosownie do brzmienia § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej - rozp. RM z 2010) – drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 cyt. rozporządzenia oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm., Uop), zostały zaliczone do obiektów mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji ustalił, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie: ul. [...] na odcinku od al. [...] do skrzyżowania z ul. [...] wraz z tym skrzyżowaniem o długości ok. 751 m, budowie ulicy 8KDD od skrzyżowania z ul. [...] do projektowanego ronda wraz z budową ronda, pętli autobusowej i zjazdów – ok. 541 m, budowie czwartego wlotu skrzyżowania al. [...] z ul. [...] wraz z rozbudową fragmentów drogi serwisowej. Przewiduje się również budowę oświetlenia ulicznego i kanalizacji deszczowej oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej i teletechnicznej kolidujących z projektowanym układem drogowym oraz zabezpieczenie istniejącej sieci gazowej w rejonie zjazdu z ul. [...] na teren salonu samochodowego. Podzielając stanowisko wnioskodawcy i uznając, że inwestycja zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, Uioś), wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Prezydent Miasta Lublina zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w Lublinie oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w Lublinie o wyrażenie opinii dotyczącej potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Po otrzymaniu stosownych opinii z dnia 7 kwietnia 2014 r. i z dnia 11 kwietnia 2014 r., w których wspomniane organy uznały, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia takiej oceny, Prezydent Miasta Lublina postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wspomnianego przedsięwzięcia. Następnie organ I instancji w decyzji z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wspomnianego przedsięwzięcia, charakterystykę przedsięwzięcia traktując jako integralną część tej decyzji oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem tego organu powyższe stanowisko wynika z oceny skali inwestycji, jej usytuowania, charakteru, zakresu robót związanych z planowaną inwestycją, czasu trwania oraz emisji i uciążliwości związanych z eksploatacją przedsięwzięcia. Po rozpoznaniu odwołań od decyzji organu gminy K. M., E. M., E. K., E. M. i M.Z., SKO w Lublinie ww. decyzję Prezydenta Miasta Lublin utrzymało w mocy. W ocenie Kolegium zarówno kwalifikacja planowanej inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu wspomnianego już rozp. RM z 2010, jak i ocena potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko jest prawidłowa. Przemawia za tym usytuowanie, charakter, zakres robót związanych z planowaną inwestycją, poziom emisji zanieczyszczeń oraz uciążliwości związanych z eksploatacją przedsięwzięcia. Wniosek taki wynika zarówno z Karty przedsięwzięcia, jak i opinii PPIS w Lublinie oraz RDOŚ w Lublinie. W przeprowadzonym postępowaniu dokonano analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji na środowisko, możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko i stwierdzono, że po zrealizowaniu przez inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonych dokumentach, planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. W skardze do WSA w Lublinie M.Z. zarzucił decyzji SKO nie uwzględnienie dokumentów złożonych przez jego żonę w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowaniach dla Centrum Handlowego "[...]", a mających jego zdaniem wpływ na wynik niniejszej sprawy. Błędem, zdaniem skarżącego, było również orzekanie w sprawie, jeśli w obiegu były rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Lublina umarzające postępowanie środowiskowe dla ul. [...] i ul. [...]. Wszczęcie postępowania, w sytuacji, gdy decyzje te były nieprawomocne, oznaczało jego bezprzedmiotowość. W dniu [...] kwietnia 2014 r. SKO w Lublinie uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Lublina w sprawie ul. [...] z dnia 12 marca 2014 r. i sprawę przekazało temu organowi do ponownego rozpatrzenia, jednak organ I instancji postępowanie kontynuował. Z kolei decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. SKO stwierdziło brak podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie umorzenia postępowania w sprawie ul. [...]. Wynikało z niej, że dla przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, co stanowi przesłankę nieważności postępowania określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.). Zdaniem skarżącego uniemożliwiono stronom postępowania zapoznanie się z zebranymi materiałami i dowodami i wykluczono ich z możliwości udziału w postępowaniu. M.Z. wskazał przy tym na bezprawną, w jego ocenie, zmianę granicy jego działki nr [...] z działką nr [...]. Skarżący zakwestionował również nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odpowiadając na skargę SKO w Lublinie, podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem skargę M.Z. oddalono. W motywach wyroku WSA w Lublinie stwierdził, że wbrew zapatrywaniu skarżącego tożsamość spraw nie zachodziła pomiędzy sprawą zakończoną decyzją zaskarżoną, a sprawami rozstrzygniętymi decyzjami powołanymi w skardze, których zresztą nie zawierają akta sprawy. W efekcie dokonano oceny skumulowanego oddziaływania na środowisko i zdrowia ludzi całego zamierzenia budowlanego, co zresztą uwzględniało stanowisko skarżącego. Za nietrafny uznano zarzut wadliwego nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, uznając że charakter planowanej inwestycji uzasadniał takie działanie na podstawie art. 108 K.p.a. Niezrozumiały i błędny ma być zarzut odnośnie pozbawienia uprawnień strony do udziału w postępowaniu. Zdaniem tegoż sądu organy przyjęły i trafnie zatwierdziły kwalifikację przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 60 rozp. RM z 2010. W ocenie sądu I instancji treść postanowienia wydawanego na podstawie art. 63 ust. 1 Uioś nie pozostawia wątpliwości, że przy jego podejmowaniu organy, zgodnie z art. 63 ust. 2 Uioś uwzględniły uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy, obejmujące rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań, wynikających z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, jak i czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Prezydent Miasta Lublina dysponował stanowiskami organów współdziałających, z których wynikało, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uwzględniono przy tym zarówno ruch samochodowy nie tylko na planowanych drogach, ale także związany z obsługą przyległego Centrum Handlowego "[...]". Uznano, że nie ma dostatecznych argumentów do tego, aby analiza obejmowała łącznie także inwestycję polegającą na budowie Centrum Handlowego "[...]". Nie zachodzić ma przypadek, określony w art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś, budowa planowanych dróg nie jest technologicznie powiązana z budową Centrum Handlowego. Przywołując na wsparcie swej argumentacji wywody zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 1605/13, sąd wojewódzki argumentował, że inwestycja drogowa łączy określone skrzyżowania i węzły drogowe, ma charakter zamknięty i samodzielny względem reszty układu drogowego miasta, między tą inwestycją a budową przyległego Centrum Handlowego zachodzi jedynie związek funkcjonalny. Nie podzielono zarzutu skargi odnośnie polegania li tylko na informacjach zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, eksponując że została ona sporządzona przez osoby posiadające stosowne kwalifikacje, zatem nie powinno się podawać zbyt lekko w wątpliwość jej rzetelności. Za niezasadne uznano dalsze zarzuty skargi odnośnie zaniechania badania przebiegu granicy działek, finansowania budowy dróg czy tytułu prawnego do nieruchomości. W konkluzji skargę oddalono na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargą kasacyjną – reprezentowany przez pełnomocnika – M.Z. zaskarżył w całości ww. wyrok i na zasadzie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej, tj.: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., Ppsa) temuż orzeczeniu zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 Ppsa oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym w zakresie, w jakim sąd wojewódzki błędnie przyjął, w ślad za stanowiskiem Prezydenta Miasta Lublina wyrażonym w decyzji z dnia [...] maja 2014 r. oraz stanowiskiem SKO w Lublinie wyrażonym w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymującej w mocy powyższą decyzję Prezydenta, że przedsięwzięcie polegające na budowie w Lublinie drogi gminnej nr 106487L - ul. [...] i drogi gminnej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP) symbolem 8KDD (tj. ul. [...]) nie jest powiązane technologicznie z zaprojektowanym w sąsiedztwie ww. dróg przedsięwzięciem polegającym na "budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w Lublinie", które zostało objęte odrębnym postępowaniem środowiskowym, zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] lutego 2013 r., będącą obecnie przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie jej nieważności (aktualnie WSA w Lublinie przyjął do rozpoznania skargę na decyzję SKO w Lublinie z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję SKO w Lublinie z [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta z dnia [...] lutego 2013 r.), co doprowadziło do oddalenia przez sąd skargi, pomimo naruszenia przez Prezydenta Miasta Lublina oraz przez SKO w Lublinie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., polegającego na braku dokładnego wyjaśnienia zagadnienia powiązań występujących pomiędzy przedmiotowymi przedsięwzięciami, z uwagi na niedokładne zbadanie charakteru wszystkich elementów składowych przedsięwzięcia, co skutkowało dokonaniem przez Prezydenta i przez Kolegium błędnego ustalenia stanu faktycznego, że przedmiotowe przedsięwzięcia nie są powiązane technologicznie lecz wyłącznie komunikacyjnie, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowe przedsięwzięcia są powiązane nie tylko komunikacyjnie, ale również technologicznie. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 185 § 1 w zw. z art. 176 Ppsa, strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie. Ponadto, na zasadzie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 Ppsa, wnosi: 1. o zażądanie od Prezydenta Miasta Lublina akt postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego wraz przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą, o dołączenie przedmiotowych akt do akt niniejszego postępowania, a następnie: c) o przeprowadzenie dowodu z przedmiotowych akt na okoliczność elementów z jakich składa się przedsięwzięcie objęte decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] lutego 2013 r., a w szczególności, że w jego skład wchodzą nie tylko obiekty kubaturowe, ale również obiekty niekubaturowe, których technologia realizacji oraz funkcja są tożsame z technologią realizacji oraz funkcją przedsięwzięcia; 2. a) o zażądanie od Prezydenta Miasta Lublina akt postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla "inwestycji polegającej na budowie ul. [...] na odcinkach od al. [...] do skrzyżowania z ul. [...] wraz z tym skrzyżowaniem oraz od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] wraz z tym skrzyżowaniem", które zostało zakończone ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2012 r.; b) o dołączenie przedmiotowych akt do akt niniejszego postępowania, a następnie: c) o przeprowadzenie dowodu z przedmiotowych akt na okoliczność, że SKO w Lublinie w ramach decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., wydanej w toku wznowionego postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla ul. [...], zajęło stanowisko, że budowa ul. [...] i drogi 8KDD (tj. ul. [...]) jest powiązana technologicznie z przedsięwzięciem polegającym na "budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przebudowie i budowie zewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w Lublinie". Ponadto wniesiono o zasądzenie od SKO w Lublinie na rzecz skarżącego M.Z. kosztów postępowania przed WSA w Lublinie oraz kosztów postępowania kasacyjnego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej M.Z. podnosi, że rozdzielenie przez inwestora przedsięwzięć powiązanych ze sobą technologicznie, a następnie usankcjonowanie tego stanu rzeczy przez Prezydenta Miasta Lublina poprzez wydanie decyzji środowiskowej obejmującej tylko jedno przedsięwzięcie oraz przez SKO w Lublinie, które utrzymało w mocy decyzję Prezydenta, doprowadziło do zaniechania przeprowadzenia rzetelnej analizy wpływu jaki obydwa przedsięwzięcia łącznie będą miały na środowisko. Skarga kasacyjna zawiera obszerne rozwinięcie sformułowanej podstawy kasacyjnej. Przywołując inne orzeczenia Prezydenta Miasta Lublina oraz SKO w Lublinie odnoszące się do budowy Centrum Handlowego "[...]" wywodzi się, że błędnie sąd wojewódzki w tej sprawie przyjął, iż oba te przedsięwzięcia nie są powiązane technologicznie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś. Cele tych przedsięwzięć są zbieżne, budowa Centrum Handlowego to nie tylko obiekty kubaturowe. E. M. poinformowała o śmierci E. M., informując, że jest jej jedyną spadkobierczynią, z tego względu prosi o informację co do treści wydanego orzeczenia. Na rozprawie pełnomocnik M.Z. podtrzymał wniesioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 Ppsa, co wynika jednoznacznie z jej treści, sygnowanej przez fachowego pełnomocnika. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Ppsa należy wywodzić, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ten zakres zarzutów kasacyjnych ściśle determinuje możliwości objęcia zaskarżonego wyroku kontrolą ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego. A. Wnioski dowodowe skarżącego kasacyjnie złożone na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa nie mogły zostać uwzględnione. Zgodnie z tym pierwszym przepisem – stosowanym odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym – sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z treści tego przepisu wynika, że jest to uprawnienie sądu administracyjnego, które ma służyć osiągnięciu celu, jaki stoi przed tym sądem. W przypadku sądu kasacyjnego tym celem jest rozpoznanie zarzutów sformułowanych w podstawach skargi kasacyjnej i ocena zakwestionowanego skargą kasacyjną wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście stawianych zarzutów kasacyjnych wyrokowi sądu pierwszej instancji nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski zawarte w skardze kasacyjnej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci akt innych postępowań administracyjnych, nie objętych granicami sprawy administracyjnej poddanej kontroli w wyroku II SA/Lu 810/14, skoro w tym celu strona skarżąca kasacyjnie chce zwalczać ustalenia faktyczne, z którymi się nie zgadza w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zachodziły przesłanki z art. 106 § 3 Ppsa do odpowiedniego zastosowania tego przepisu w postępowaniu kasacyjnym, uwzględniając zarówno zakres wnioskowanych dowodów jak i podana podstawę kasacyjną. B. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 poprzez "przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym" w zakresie, w jakim sąd wojewódzki przyjąć miał błędnie – w ślad za organami obu instancji – że przedsięwzięcie objęte zaskarżoną decyzją nie jest powiązane technologicznie z innym przedsięwzięciem. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a do tego sprowadza się powyższy zarzut kasacyjny M.Z. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie polemizuje z argumentacją sądu wojewódzkiego nie zgadzając się z nią w aspekcie materialnej kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia, jako nie powiązanego technologicznie z innym przedsięwzięciem, w żadnym razie nie dowodzi skuteczności powyżej wskazanego zarzutu. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny oddala wszak skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10, CBOSA). Te okoliczności wskazują, że – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej – motywy wyroku sądu pierwszej instancji są zrozumiałe, poddają się kontroli. Zagadnienie nietrafności stanowiska sądu wojewódzkiego, gdy idzie o brak zakwalifikowania przedsięwzięcia objętego zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Lublina, jako przedsięwzięcia powiązanego technologicznie z innym przedsięwzięciem – budową Centrum Handlowego, które objęte zostało odrębnym postępowaniem środowiskowym, to kwestia prawidłowej wykładni przepisu art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś. Stanowisko w tym względzie zostało zawarte w wyroku II SA/Lu 810/14 (s. 15-17 wyroku), ale w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego nie sformułowano. Wyklucza to zatem – wobec wyraźnej woli wnoszącego skargę kasacyjną – dokonywanie jakichkolwiek ocen o charakterze materialnoprawnym. C. W konsekwencji powyższej uwagi, za nietrafny przyjdzie uznać zarzut naruszenia przepisów art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Przepisu art. 135 Ppsa sąd wojewódzki nie stosował, przeto nie mógł mu uchybić. Gdy chodzi o przepisy art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, to oba przywołane uprzednio przepisy mają charakter tzw. wynikowy (blankietowy), odnoszą się wyłącznie do określenia formy wyrokowania w przypadku nieuwzględnienia skargi (gdy chodzi o art. 151 Ppsa niezależnie od przedmiotu tej skargi) oraz jej uwzględnienia, gdy za przedmiot miała m. in. decyzję administracyjną, a sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania, a które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Z tych względów przywołane przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Natura tych przepisów sprawia, że to na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut ich naruszenia, nałożona jest powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 Ppsa, czy niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi poczynić takie ustalenia, które doprowadziły go do wniosku, że skarga nie była zasadna. D. Jak to uprzednio już wskazano, zasadnicza oś argumentacyjna skargi kasacyjnej w istocie zmierza do wykazania, że sąd wojewódzki błędnie zaakceptował stanowisko organów, odnośnie tego, że zamierzone przedsięwzięcie oraz inna inwestycja – budowa Centrum Handlowego "[...]" nie są przedsięwzięciami powiązanymi technologicznie w rozumieniu przepisów Uioś. Tymczasem w aktach administracyjnych znajdują się dowody odnośnie charakteru przedsięwzięcia objętego zaskarżoną decyzją, jak i sąsiadującego Centrum Handlowego "[...]" – por. Karta informacyjna dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ul. [...] na odcinku od al. [...] do skrzyżowania z ul. [...] wraz z tym skrzyżowaniem, budowie ulicy 8KDD od skrzyżowania z ul. [...] do projektowanego ronda, pętli autobusowej i zjazdów oraz budowie czwartego wlotu skrzyżowania Alei [...] z ulicą [...] wraz z rozbudową fragmentów drogi serwisowej. W Karcie informacyjnej zamieszczono uwagi odnośnie charakteru tego przedsięwzięcia, jak i budowy Centrum Handlowego "[...]", z których wynika ich powiązanie komunikacyjne por. k. 47-50 akt administracyjnych), określono także ich wzajemne usytuowanie na mapie (k. 70 akt administracyjnych). Z tych względów chybione są zarzuty wskazanych uprzednio przepisów art. 145 § 1 pkt 1lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Jak to już uprzednio wskazano, zarzuty naruszenia tych przepisów eksponowano, podkreślając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że obydwa przedsięwzięcia – budowa ul. [...] i ul. [...] oraz budowa Centrum Handlowego – są przedsięwzięciami powiązanymi technologicznie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 Uioś. Skoro jednak w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia tego ostatniego przepisu, jako przepisu prawa materialnego, to prowadzić to musiało do powyższego wniosku, odnośnie niezasadności podstawy kasacyjnej. E. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.