II OSK 2442/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 74/24 w sprawie ze skargi [...] w Ś. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2023 r. nr 1177/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 74/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę [...] w Ś. (zwanego dalej "Stowarzyszeniem") na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 1 grudnia 2023 r., nr 1177/2023 utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia 9 października 2023 r., nr 152/2023, którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na budynku Kościoła [...] w Ś., przy ul. [...], zrealizowanej bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie, zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 68 ust. 3 i 4 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez obejście prawa i podjęcie rozstrzygnięć naruszających najżywotniejszy interes obywateli i społeczeństwa, jakim jest zdrowie i życie oraz ekologiczne bezpieczeństwo ludności; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez uchylenie się organów nadzoru budowlanego przed wyegzekwowaniem od operatora [...] i [...] tytułów prawnych do nieruchomości (działka nr [...], budynek Kościoła), dla budowy eksploatacyjnej i pasywnej części stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez uchylenie się organów nadzoru budowlanego od analizy i uwzględnienia "prejudycjalnego orzecznictwa" Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozstrzyganiu sprawy; 4. art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej "P.b."), przez błędną interpretację, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z przynależnymi instalacjami i urządzeniami – nie stanowi budowli, lecz "rozbudowę budynku Kościoła"; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z niewłaściwym zastosowaniem przepisów art. 3 pkt 7a i art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a P.b., kwalifikujących budowę i rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] (budowli) – jako rozbudowę budynku Kościoła. Wskazując na powyższe Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zd. drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy w świetle przepisów P.b. oraz K.p.a. organy nadzoru budowlanego były uprawnione do umorzenia postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 P.b. w związku z wykonaniem na budynku kościoła w Ś. robót budowlanych polegających na zainstalowaniu elementów stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], kwalifikowanych jako przebudowa tego budynku, oraz czy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalając skargę Stowarzyszenia na decyzję organu drugiej instancji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., naruszył przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i przepisy prawa materialnego wskazane w skardze kasacyjnej. Stowarzyszenie jako podstawę zaskarżenia przedstawiło przede wszystkim naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 68 ust. 3 i art. 68 ust. 4 Konstytucji oraz art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., zarzucając, że organy nadzoru budowlanego oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, aprobując ich rozstrzygnięcia, miały dopuścić się "obchodzenia prawa" i wydać rozstrzygnięcia naruszające, jak określa to Stowarzyszenie, "najżywotniejszy interes obywateli", to jest zdrowie, życie oraz ekologiczne bezpieczeństwo ludności, w związku z eksploatacją stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu tego zarzutu Stowarzyszenie powołuje się na akty opublikowane w Dz. U. 2003 r. Nr 52 poz. 455 (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 marca 2003 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu) oraz w Dz. U. 2003 r. Nr 62 poz. 577 (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt K 13/02), na własne pismo nr [...] z dnia 30 grudnia 2021 r., na skargę nr [...] z dnia 30 grudnia 2023 r., a także na tabele 3 i 4 zawarte w skardze kasacyjnej, wskazując na szkodliwość oddziaływania mikrofal generowanych przez stacje bazowe na zdrowie ludności, w tym na osoby o podwyższonym ryzyku zdrowotnym w rozumieniu art. 68 ust. 3 Konstytucji. Stowarzyszenie wywodzi, że przyjęcie obowiązujących wartości dopuszczalnych pól elektromagnetycznych nie jest prawidłowe i prowadzi do naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji oraz K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest usprawiedliwiony już na poziomie konstrukcji podstaw kasacyjnych. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie, odwołując się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., powinno było wykazać, jakie konkretne przepisy prawa materialnego, stanowiące rozwinięcie konstytucyjnych zasad ochrony zdrowia i środowiska, zostały naruszone przez organy nadzoru budowlanego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem argumentacja kasacyjna koncentruje się na kwestionowaniu obowiązującego stanu prawnego (bez jego sprecyzowania konkretnych jednostek redakcyjnych tekstu prawnego) dotyczącego dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych i na prezentowaniu własnych ocen natury medycznej i środowiskowej. Tego rodzaju polemika z treścią obowiązujących przepisów wykonawczych oraz z przyjętą przez ustawodawcę polityką regulacyjną nie może stanowić skutecznej podstawy zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Konstytucyjne prawo do ochrony zdrowia (art. 68 Konstytucji) oraz obowiązek władz publicznych zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego ludności (zawarty w art. 74 ust. 1 Konstytucji, którego w skardze kasacyjnej nie przywołano) mają charakter zasad ogólnych, których realizacja następuje poprzez unormowania ustawowe i wykonawcze. Naczelny Sąd Administracyjny, poza szczególnymi przypadkami ujawnionej niekonstytucyjności regulacji prawnych, nie jest uprawniony do zastępowania ustawodawcy i korygowania przyjętych w przepisach prawa dopuszczalnych parametrów oddziaływania na środowisko. Zadaniem sądu administracyjnego jest ocena legalności działalności administracji publicznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął, za organami, iż w dacie prowadzenia postępowania nadzorczego i wydawania decyzji znajdowało zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w świetle brzmienia którego (aktualnego na datę orzekania przez organy) nie zaliczono instalacji radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zastosowanie przez organy oraz przez Sąd pierwszej instancji aktu normatywnego obowiązującego w czasie rozstrzygania sprawy nie może być poczytane jako naruszenie art. 7 ani art. 77 § 1 K.p.a., a tym bardziej jako naruszenie art. 68 Konstytucji. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie wskazuje przy tym, jakie przepisy ustawowe, wprost odnoszące się do lokalizacji i eksploatacji stacji bazowych telefonii komórkowej, miałyby zostać naruszone przez organy nadzoru budowlanego, skoro z ustaleń zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji wynika, że stacja została zrealizowana zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, nie jest przedsięwzięciem wymagającym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a jej funkcjonowanie nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia te skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie kwestionuje jedynie w płaszczyźnie ocen ogólnych, wynikających z wybranych przez siebie i przywołanych opracowań, nie wskazując na uchybienia w zastosowaniu konkretnych norm prawa materialnego, które mogłyby usprawiedliwiać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Stowarzyszenie, powołując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a., zarzuca dalej organom nadzoru budowlanego (i pośrednio Sądowi pierwszej instancji) zaniechanie wyegzekwowania od operatora [...] i od spółki [...] tytułów prawnych do nieruchomości (działki nr [...] i budynku kościoła), na której zlokalizowano stację bazową. W uzasadnieniu tego zarzutu Stowarzyszenie przywołuje art. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., a także art. 245 i art. 248 K.c., odwołując się zarazem do zebranych w tabeli "prejudycjalnych" wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zauważa, że w granicach sformułowanego tak zarzutu Stowarzyszenie kwestionuje ustalenia dotyczące istnienia tytułu prawnego inwestora do dysponowania nieruchomością, przy czym czyni to w oderwaniu od materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych, a w szczególności bez należytego odniesienia się do dokumentów znajdujących się w grupie kart oznaczonej nr 54 akt organu pierwszej instancji. Z akt tych wynika bowiem, że właściciel budynku kościoła – parafia reprezentowana przez ks. R.K. – wyraził zgodę na korzystanie z budynku przez operatora stacji bazowej, nie zgłaszając dodatkowych uwag co do "przedmiotu najmu" i przekazując go najemcy do użytkowania. Jak wynika z dokumentu, właściciel zaakceptował wykonane roboty budowlane związane z instalacją stacji bazowej oraz jej funkcjonowanie na budynku kościoła. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie wykazało, aby dokumenty te zostały sporządzone z naruszeniem prawa albo, aby nie odzwierciedlały rzeczywistej woli właściciela nieruchomości. Stowarzyszenie przedstawia jedynie szereg przepisów prawa kanonicznego starając się, jak się wydaje, wykazać, że udzielona zgoda na przeprowadzenie spornych robót była nieskuteczna. Skarga kasacyjna ani jej załączniki nie precyzują jednak jasno, co w istocie Stowarzyszenie miało na myśli. Do skargi kasacyjnej dołączono wydruk z przepisami prawa kanonicznego, gdzie niektóre z nich zostały oznaczone zakreślaczem, bez komentarza. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak przedstawiony i nieprecyzowany zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia, czy inwestor miał prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie znajduje oparcia w aktach sprawy i jest nieprzekonujący. Organy obu instancji dysponowały dokumentem, który – w świetle art. 4 P.b. – pozwalał przyjąć, że inwestor legitymuje się tytułem prawnym umożliwiającym prowadzenie robót budowlanych na budynku kościoła. Nie można również podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, jakoby w niniejszej sprawie niezbędne było wykazanie przez inwestora tytułu prawnego w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b. przez złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis ten zasadniczo znajduje zastosowanie w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, prowadzonym przed organem administracji architektoniczno-budowlanej. Stowarzyszenie nie uściśliło natomiast, na jakiej zasadzie upatruje konieczność jego stosowania w niniejszej sprawie. Niezrozumiałe jest przywoływanie przez Stowarzyszenie w skardze kasacyjnej art. 245 i art. 248 K.c. Przepisy te dotyczą ustanawiania i zmiany treści ograniczonych praw rzeczowych. Tymczasem tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wedle zebranych dokumentów, wynikać ma ze stosunku obligacyjnego – umowy najmu. Właściciel budynku kościoła, wyrażając zgodę na instalację, nie ustanawiał ograniczonego prawa rzeczowego w rozumieniu przywołanych przepisów Kodeksu cywilnego. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Stowarzyszenie zarzuca organom nadzoru budowlanego uchylenie się od analizy i uwzględnienia "prejudycjalnego orzecznictwa" Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozstrzyganiu sprawy. W uzasadnieniu omawianego zarzutu Stowarzyszenie odwołuje się do zestawionych w sporządzonej tabeli wyroków, w których – w jego ocenie – przesądzono, że stacje bazowe telefonii komórkowej stanowią budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b., wymagające co do zasady pozwolenia na budowę oraz ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że zgodnie z art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten odnosi się do oceny dowodów, a nie do sposobu korzystania przez organ z orzecznictwa sądów administracyjnych. Wyroki sądów nie są dowodami w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu K.p.a., lecz rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, które mogą pełnić funkcję argumentacyjną. Organy administracji obowiązane są stosować przepisy prawa, a nie "prejudycjalne orzecznictwo". Brak powołania się na przytoczone przez stronę orzeczenia sądowe, nawet jeżeli zapadły na tle zbliżonego stanu faktycznego, nie stanowi sam w sobie naruszenia art. 80 ani art. 107 § 3 K.p.a. Warto w tym miejscu odnotować, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odwoływał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 559/19, w którym rozstrzygnięto zagadnienie kwalifikacji robót polegających na montażu elementów stacji bazowej telefonii komórkowej na wieży kościelnej. Sąd pierwszej instancji odniósł poglądy wyrażone w tym orzeczeniu do realiów niniejszej sprawy, uznając, że inwestycję należy kwalifikować jako przebudowę istniejącego obiektu budowlanego. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie, powołując się na własne zestawienia przywołanych orzeczeń, ograniczyło się do ogólnego stwierdzenia, że z przytoczonych wyroków wynika odmienna, niż przyjęta w sprawie, kwalifikacja stacji bazowej. Nie przeprowadziło jednak szczegółowej analizy, jakie konkretnie tezy z tych wyroków zostały pominięte bądź zignorowane przez organy i Sąd pierwszej instancji, ani też nie wykazało, że zastosowanie tych tez wprost do rozpoznawanej sprawy przekonywałoby do zajęcia odmiennego stanowiska. Również z tej przyczyny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. nie mógł odnieść skutku. Przechodząc do zarzutów materialnoprawnych – skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. przez przyjęcie, że stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] nie stanowi budowli, lecz element "rozbudowy" budynku kościoła. W rozwinięciu tego zarzutu, zawartym w pkt 4.4 uzasadnienia skargi kasacyjnej, Stowarzyszenie wskazuje, że stacja bazowa wraz z przynależnymi instalacjami i urządzeniami stanowi techniczno-użytkową całość, niepowiązaną funkcjonalnie z budynkiem kościoła, a nawet sprzeczną z jego religijną funkcją, wobec czego powinna zostać zakwalifikowana jako samodzielna budowla. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że trafność kwalifikacji określonych robót jako budowy odrębnej budowli lub jako przebudowy istniejącego budynku jest oceniana w świetle definicji legalnych zawartych w art. 3 P.b. Zgodnie z art. 3 pkt 6 P.b. przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast art. 3 pkt 7a P.b. definiuje przebudowę jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem jego charakterystycznych parametrów takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczba kondygnacji. Z ustaleń poczynionych przez organy i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji, które nie zostały skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej, wynika, że elementy stacji bazowej zostały rozmieszczone zarówno na zewnętrznych ścianach budynku kościoła, jak i na stropie wewnątrz tego budynku. Zamontowano trzy anteny na zewnętrznych ścianach na poziomie dzwonów, o wysokości 2,7 m każda, oraz szafy aparaturowe z urządzeniami sterującymi na stropie wewnątrz kościoła, wraz z niezbędnymi instalacjami kablowymi i odgromowymi. Roboty te spowodowały zmianę parametrów użytkowych budynku oraz zmianę parametrów technicznych, polegającą na dodatkowym obciążeniu ścian i stropu. Nie doszło natomiast do zmiany parametrów charakterystycznych budynku w rozumieniu art. 3 pkt 7a P.b. Wobec powyższego nie jest jasna argumentacja Stowarzyszenia, które zaznacza, że zrealizowane roboty uznano za "rozbudowę budynku Kościoła". Poza tym Stowarzyszenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ogólnie powołuje się na orzecznictwo przedstawione przez siebie w tabelach zawartych w treści skargi kasacyjnej, jednak nie przedstawia przekonującej i sprecyzowanej kontrargumentacji wobec kwalifikacji inwestycji przedstawionej przez organy i zaaprobowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wywód na stronie 10 skargi kasacyjnej ogranicza się do wskazania, że sporna stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową i nie jest powiązana funkcjonalnie z budynkiem kościoła. To nie podważa natomiast stanowiska Sądu pierwszej instancji, odniesionego przecież do konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności niniejszej sprawy, gdzie instalacja telekomunikacyjna nie ma odrębnej konstrukcji, ale została w określony techniczny sposób zintegrowana z budynkiem. Nade wszystko należy podkreślić, że organy i Sąd pierwszej instancji nie podzieliły stanowiska, jakoby roboty te mogły zostać zrealizowane bez pozwolenia na budowę. Przeciwnie, organy wyraźnie wskazały, że z uwagi na ingerencję w przegrody zewnętrzne i elementy konstrukcyjne budynku kościoła nie znajduje zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a P.b., a zatem inwestor obowiązany był uzyskać pozwolenie na budowę. W ostatnim z zarzutów, powiązanym z wcześniejszym, skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 7a oraz art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a P.b., twierdząc ponownie, że sporną stację bazową telefonii komórkowej zakwalifikowano jako "rozbudowę" budynku, a to stanowiło "tendencyjne i niewłaściwe" zastosowanie prawa. Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony z przyczyn opisanych w poprzednich akapitach. Jak już wskazano, organy i Sąd pierwszej instancji nie przyjęły, że w realiach sprawy doszło do "rozbudowy budynku" w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b., lecz do jego przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7a P.b. Przeprowadziły następnie analizę i uznały, że do tak zakwalifikowanych robót nie znajduje zastosowanie zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie błędnie zatem sugeruje, jakoby przyjęta kwalifikacja robót służyła "podciągnięciu" inwestycji pod zwolnienie z art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a P.b. Dodać można, że nie trafna argumentacja Stowarzyszenia o próbie obejścia wymogu z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten odnosi się do konieczności uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie teren, na którym zlokalizowany jest budynek kościoła, jest objęty miejscowym planem uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w Ś. z dnia 27 stycznia 2017 r., a organy nadzoru budowlanego zbadały zgodność stacji bazowej z ustaleniami tego planu. Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na ogólny charakter znacznej części argumentacji skargi kasacyjnej. Stowarzyszenie obszernie przytacza własne pisma kierowane do organów administracji (pismo z dnia 30 grudnia 2021 r., skargę z dnia 30 grudnia 2023 r. i pismo z dnia 9 października 2023 r.), tabele i zestawienia oraz fragmenty orzecznictwa, oczekując w istocie, że Sąd z urzędu wyprowadzi z nich konkretne wnioski, które mogłyby stanowić uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Tymczasem w postępowaniu kasacyjnym to na skarżącym spoczywa obowiązek nie tylko wskazania przepisów, które zostały jego zdaniem naruszone, lecz także uzasadnienia, na czym polegało ich naruszenie oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyręczać strony w konkretyzowaniu podstaw kasacyjnych ani prowadzić rozważań wykraczających poza zarzuty skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.