II OSK 2486/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 381/10 w sprawie ze skargi [...] w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 07 lipca 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Bd 381/10, oddalił skargę [...] S.A. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Grudziądza z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], Prezydent Miasta Grudziądza, na podstawie art. 115a ust. 1 i 5, art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 Nr 25, poz. 150 ze zm.); § 2 ust. 1 tabela 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu do środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826); § 10, § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2008 Nr 206 poz. 1291); § 2, § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji (Dz. U. z 2008 r. Nr 215, poz. 1366) określił dla spółki [...] S.A. w S., położonej na terenie zakładu Chłodnia [...] Sp. z o.o. przy ul. [...] 13 w Grudziądzu dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku oraz ustalił dla spółki dla [...] S.A. w S., położnej na terenie zakładu Chłodnia [...] Sp. z o.o. przy ul. [...] 13 w Grudziądzu, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów hałasu w środowisku. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że w obrębie zakładu Chłodnia [...] przy ul. [...] 13 w Grudziądzu znajduje się budynek chłodni należący do firmy [...] S.A. w S.. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się przy ul. [...] 11 i stanowi pojedynczy budynek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego. Jak wskazano, na badanym terenie obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "Lotnisko przemysłowe". Podkreślono, że hałas powstający na terenie chłodni, w części należącej do [...] S.A. związany jest z załadunkiem towarów do samochodów dostawczych oraz manewrowaniem tych samochodów na placu przed rampą, przy czym rampa wyładunkowa znajduje się na wprost budynku mieszkalnego przy ul. [...] 11. W dalszej kolejności wskazano, że pomiędzy zakładem a budynkiem mieszkalnym brak jest zabezpieczeń akustycznych, a działki rozgranicza ogrodzenie z siatki drucianej. Jednocześnie - jak podniesiono - wykonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Bydgoszczy Delegatura w Toruniu, w ramach przeprowadzonej kontroli pomiarów hałasu emitowanego z terenu chłodni, pomiary ujawniły, iż w porze nocnej doszło do przekroczenia o 10,6 dB dopuszczalnej wartości emisji hałasu przy budynku mieszkalnym przy ul. [...] 11, co skutkowało koniecznością wydania decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] S.A. podnosząc, że przeprowadzone pomiary hałasu nie były reprezentatywne, gdyż zostały przeprowadzone w okresie wzmożonego ruchu o charakterze przejściowym, związanym z czasowym korzystaniem z nieruchomości przez spółkę [...] Dystrybucja Sp. z o.o., która w najbliższym czasie przemieści się do własnych magazynów. W odwołaniu podniesiono również zarzut braku wyznaczenia Spółce terminu do wypowiedzenia się w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Grudziądza z dnia [...] grudnia 2009 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do argumentacji odwołania Kolegium stanęło na stanowisku, iż zarzuty podniesione w odwołaniu uznać należało za bezzasadne. Organ II instancji zwrócił uwagę, że przedstawiciel skarżącej Spółki uczestniczył w dokonanych pomiarach hałasu, a ponadto organ I instancji przy wszczęciu postępowania, pismem z dnia 26 listopada 2009 r., pouczył Spółkę o możliwości zapoznania się z zebraną w sprawie dokumentacją, uzupełnienia materiału dowodowego oraz złożenia pisemnych wyjaśnień. Podkreślono, że Spółka skorzystała z tego uprawnienia, przedkładając pisma, jakie w związku z działalnością Chłodni Grudziądz kierowane były do Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] 11. Kolegium wskazało również, że w decyzji, o której mowa w art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska organ ochrony środowiska dokonuje przyporządkowania konkretnemu zakładowi produkcyjnemu wskaźników dopuszczalnego poziomu hałasu, w zależności od rodzaju terenu, na który zakład ten oddziałuje. Podkreślono ponadto, że dopuszczalny poziom hałasu, stosownie do art. 113 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy został zróżnicowany ze względu na przeznaczenie terenu oraz porę dzienną i nocną. Kolegium wyjaśniło też, że wskaźniki dopuszczalnych poziomów hałasu dla tak zróżnicowanych terenów, z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu i czasu odniesienia zostały sprecyzowane w wydanym na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu do środowiska. Jednocześnie jednak, organ odwoławczy podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie szczegółowe ustalenie dopuszczalnych poziomów hałasu ze względu na rodzaj terenów sąsiednich wobec terenu, na którym skarżąca Spółka prowadzi działalność, powinno nastąpić na podstawie obowiązującego w dacie orzekania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium zwróciło uwagę, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynikało jedynie, że dla przedmiotowego terenu obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "Lotnisko Przemysłowe". Jak zauważył organ II instancji, nie zostało wskazane, o jaki konkretnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego chodzi oraz jakie jest szczegółowe przeznaczenie terenu o nazwie "Lotnisko Przemysłowe". Nie wiadomo zatem - jak podniosło Kolegium - czy analizowany obszar może być zaliczony do któregoś albo kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W dalszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z opracowania wyników pomiaru poziomu hałasu z dnia 10 listopada 2009 r. sporządzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego budynek położony jest na działce oznaczonej jako 28M i przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, co - jak zauważono - jest niespójne z ustaleniami organu I instancji. Stąd, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji powinien ustalić, czy budynek mieszkalny położony przy ul. [...] 11 należy do terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Kolegium wyjaśniło, że gdyby okazało się, że przedmiotowy teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa we wskazanym przepisie, to organ winien przesądzić, jaki jest przeważający rodzaj terenu. Ponadto - jak wskazano - organ powinien także rozważyć zastosowanie art. 114 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska., zgodnie z którym jeżeli na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy opieki społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy [...] S.A. z siedzibą w S. wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium. W ocenie Spółki, pomimo kasatoryjnego charakteru zaskarżonej decyzji narusza ona prawo. Jak podniesiono, bowiem, organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonej w odwołaniu okoliczności, że pomiary hałasu były przeprowadzone przez organ I instancji w okresie wzmożonego ruchu na terenie nieruchomości. Ponadto za błędne uznano stanowisko Kolegium, że nie doszło do naruszenia prawa przez organ I instancji poprzez brak wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę wywiódł w pierwszej kolejności, iż zgodnie z art. 115a ust. 1 Prawa ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N, natomiast -jak wskazano - z art. 115a ust. 1 in fine wynika, że przekroczeniem powyższych wskaźników jest przekroczenie hałasu w odniesieniu do jednej doby – w porze dnia i w porze nocy tej doby. Stąd, jak wskazał Sąd I instancji pomimo, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu skarżącej Spółki co do jedynie czasowego występowania przekroczenia hałasu na terenie zakładu – Chłodni [...], to naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie (brak stosownego uzasadnienia podstawy prawnej, dla której organ uważa argument Spółki za nieuzasadniony) nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że jak wynika z zestawienia treści art. 115a ust. 1 i art. 112a pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu uzasadnione jest już w przypadku stwierdzenia przekroczenia poziomu hałasu w obrębie jednej doby. Sąd I instancji zauważył natomiast, że z argumentacji skarżącej Spółki wynika, że przekroczenia hałasu są związane z koniecznością zapewnienia czasowego korzystania z nieruchomości przez [...]D Sp. z o.o. – do czasu, kiedy podmiot ten będzie mógł zacząć korzystać z własnych magazynów. W dalszej kolejności wskazano, że z zestawienia dat pism, w których skarżąca podnosiła ten argument w toku postępowania (pismo z dnia 9 grudnia 2009 r., odwołanie z dnia 8 stycznia 2010 r.), wynika, że owo czasowe korzystanie wykracza poza obręb jednej doby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa), wskazując, że jego naruszenie nie uniemożliwiło stronie dokonania konkretnych czynności procesowych. Uznając za niezasadne zarzuty skargi, jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy prawidłowo stwierdził konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części, w celu ustalenia czy analizowany obszar może być zaliczony do któregoś albo kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku złożyła [...] S.A. z siedzibą w S. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 28 kpa poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że adresatem decyzji wydanej przez organy administracji winien być skarżący, a nie inny podmioty prowadzący faktyczną działalność, a konkretnie - [...] Dystrybucja S.A. w związku z którego działalnością powstawał hałas. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy było zweryfikowanie, czy adresatem zaskarżonej decyzji jest prawidłowy podmiot, gdyż ewentualna wadliwość decyzji w powyższym zakresie mogła stanowić o jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt. 4 kpa. Jak wskazał autor skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska adresatem decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu może być wyłącznie podmiot, który jest emitentem hałasu, a więc podmiot, w związku z którego działalnością hałas powstaje. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, iż hałas był związany z działalnością [...] Dystrybucja S.A. W skardze kasacyjnej podniesiono również, że ustalenia powyższe przyjął także Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W konsekwencji, w opinii skarżącego, prowadzono postępowanie wobec osoby nie będącej stroną postępowania, w rozumieniu art. 28 kpa, co - jak podniesiono - powoduje, że skierowano ją do niewłaściwego adresata. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy winien był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § 1 pkt. 4 kpa, czego jednakże nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności zarzutów złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje ponownie legalności zaskarżonego aktu lub czynności w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa). NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 ppsa, które w rozpoznawanej sprawie nie występują, kierunek badawczej działalności tego sądu determinują przytoczone podstawy kasacyjne. NSA nie może zastępować stron i w jakikolwiek sposób uzupełniać czy modyfikować za nie podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony do podjęcia własnej inicjatywy w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia. Rola tego Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów autora skargi kasacyjnej. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisu art. 134 § 1 ppsa, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 Nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że adresatem decyzji wydanej przez organy administracji winien być skarżący, a nie inne podmioty. Analiza obu powyższych zarzutów prowadzi do wniosku, iż istotą skargi kasacyjnej jest wykazanie, że skarżąca nie mogła być adresatem decyzji w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Dokonując oceny zasadności tak sformułowanych zarzutów, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu (art. 115a ust. 3 powyższej ustawy). Zwrócić, przy tym należy uwagę, że "zakład", o którym mowa w art. 115a ust. 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, to jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 powyższej ustawy). Zgodzić należy się zatem z argumentacją skargi kasacyjnej, iż z treści powyższych przepisów wynika, że adresatem powyższej decyzji może być jedynie zakład, w ramach którego działalności dochodzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Brzmienie przywołanych przepisów prowadzi, bowiem do wniosku, że dopuszczalne poziomy hałasu ustala się "dla danego zakładu" powodującego jego emisję. Ustalenie adresata obowiązku, o którym mowa w rozpoznawanej sprawie – w osobie emitenta hałasu - nie powinno rodzić wątpliwości również z tego powodu, że obowiązek przestrzegania wymagań w zakresie dopuszczalnej emisji hałasu ma charakter publicznoprawny i jako taki kierowany jest do podmiotu, który w ramach swojej działalności wytwarza taki hałas. Ustaleń tych, bez wątpienia - jak trafnie wywodzi autor skargi kasacyjnej – zabrakło w toku postępowania administracyjnego. Słusznie również podniesiono w skardze kasacyjnej, że w tej kwestii nie wypowiedział się Sąd I instancji. Pomimo jednak, tej trafnej konstatacji autora skargi kasacyjnej, co do wskazanego przepisami prawa adresata nałożonego obowiązku, zwrócić należy uwagę, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem skargi kasacyjnej co do tego, że okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadniały wydanie przez Sąd I instancji orzeczenia opartego na art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Słusznie, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego. W świetle argumentacji skargi kasacyjnej wskazać jedynie należy, iż zakres podejmowanych w ramach tego postępowania czynności nie może ograniczać się wyłącznie do ustalenia czy analizowany obszar może być zaliczony do któregoś albo kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, ale materiał dowodowy musi również dokumentować, kto konkretnie był emitentem hałasu. Zauważyć, bowiem należy, że analiza akt sprawy nie pozwala jak słusznie wywiedziono w skardze kasacyjnej na dokonanie oceny, czy skarżąca Spółka stanowi zakład, którego działalność skutkuje, przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu. W szczególności zwrócić należy uwagę, iż w decyzji organu I instancji wskazano, że w obrębie zakładu Chłodnia [...] przy ul. [...] 13 w Grudziądzu znajduje się budynek chłodni należący do firmy [...] S.A. w S.. Twierdzeniu powyższemu odpowiada informacja zawarta w sporządzonym w dniu 10 listopada 2009 r. opracowaniu wyników pomiaru hałasu emitowanego z terenu chłodni przy ul. gen. J. [...] 13, gdzie wskazano, że budynek chłodni (wraz z przylegającym terenem okalającym) należący do firmy [...] S.A. położony jest w obrębie zakładu Chłodnia [...] Sp. z.o.o. Równocześnie, w protokole oględzin z dnia 26 października 2009 r. oraz w piśmie Urzędu Miasta z dnia 30.10.2009r. zapisano, że powstały hałas związany jest z uruchomieniem składu owoców i warzyw dla firmy B. Wyjaśnienie ponad wszelką wątpliwość tej okoliczności jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Zebrane w sprawie dowody winny obrazować także jakim tytułem prawnym legitymuje się podmiot, prowadzący instalację emitującą hałas wraz z terenem na którym jest położona. Lakonicznych informacji zawartych w opracowaniu wyników pomiarów, w protokole oględzin, w cytowanym piśmie nie sposób uznać za dostateczne skoro w aktach brak dowodów w tym względzie. W tym miejscu wskazać należy, że tytułem tym może być zarówno akt własności, użytkowania wieczystego, ograniczone prawo rzeczowe, czy też stosunek zobowiązaniowy( por. Prawo ochrony środowiska-Komentarz Krzysztof Gruszecki, str.118,119). W świetle powyższych wywodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone orzeczenie mimo niepełnego uzasadnienia odpowiada prawu. W istocie bowiem wykazany brak postępowania dowodowego, przeprowadzonego przed Prezydentem Miasta Grudziądza, zważywszy na treść rozstrzygnięcia SKO w Toruniu będzie można uzupełnić w trakcie ponownie prowadzonego postępowania przed organem I instancji. Naruszenie procedury w tym względzie nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. Z tej przyczyny skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu będzie uwzględnienie zarówno oceny prawnej zawartej w niniejszym orzeczeniu jak i wskazań sądu I instancji z wyroku z dnia 7 lipca 2010r( art. 153 w związku z art. 193 ppsa).