II OSK 2504/17

Dnia 11 września 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: asystent sędziego L. K. po rozpoznaniu w dniu 11 września 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Op 71/17 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ponownej procedury legalizacyjnej dotyczącej budowy bez pozwolenia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 71/17 oddalił skargę M. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ponownej procedury legalizacyjnej dotyczącej budowy bez pozwolenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. M., zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ administracyjny art. 61 k.p.a. i w konsekwencji odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ponownej procedury legalizacyjnej dotyczącej budowy bez pozwolenia, - art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo niezastosowania przez organ administracyjny art. 154 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i w konsekwencji uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi słuszny interes strony, będący podstawą do rozpoznania sprawy przez organ w oparciu o zasady ogólne rządzące kodeksem postępowania administracyjnego, a nakazujące dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm. - dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, a więc wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, w granicach których NSA jest władny badać sprawę, polega na wskazaniu konkretnych przepisów, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych, a także pełnej nazwy aktu prawnego zawierającego wskazane przepisy prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie czyni zadość wskazanym wyżej wymogom. Skarżący kasacyjnie w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ administracyjny art. 61 k.p.a. Należy zauważyć, że art. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.) składa się z kilku paragrafów, a żadnego z nich autor skargi kasacyjnej nie wskazał przy formułowaniu zarzutu, co powoduje, że zarzut ten nie spełnia podstawowego wymogu precyzyjnego wskazania przepisu, którego naruszenie jest zarzucane. Jednakże, co najistotniejsze, w rozpoznawanej sprawie organ odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., który to przepis nie został w podstawach skargi kasacyjnej powołany. Następnie skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo niezastosowania przez organ administracyjny art. 154 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. Wskazać należy, że wniosek skarżącego z dnia 22 lipca 2016 r. dotyczył ponownego przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Organ poczynił stosowne ustalenia w tym zakresie, wzywając skarżącego do sprecyzowania wniosku (pismo organu z dnia 22 września 2016 r.). Wobec tego, że postępowanie w sprawie legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę zostało zakończone decyzją ostateczną, wszczęcie postępowania w sprawie ponownej procedury legalizacyjnej było niedopuszczalne, co prawidłowo stwierdził Sąd I instancji. W rozpoznawanej sprawie nie toczyło się natomiast postępowanie nadzwyczajne, unormowane przepisem art. 154 § 1 k.p.a. Wobec tego nie mogło dojść do naruszenia wskazanego przepisu. W konsekwencji brak podstaw do stawiania zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 p.p.s.a.