II OSK 2538/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Sylwia Misztal po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt III SAB/Wr 515/23 w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 27 czerwca 2024 r., III SAB/Wr 515/23 oddalił skargę A. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. A. S. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżącego miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego z zarzutów zawartych w skardze, a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze; brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. wskutek; naruszenie powyższego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie powinien oddalać skargi, a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: k.p.a. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego kasacyjnie na uzasadnionych podstawach. Niezasadnie skarżący przypisał Sądowi I instancji uchybienie art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. Przywołana regulacja prawna wskazuje, że sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, rozstrzygając w granicach tejże sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Obowiązek wzięcia pod uwagę okoliczności, które z akt przekazanych przez Wojewodę Dolnośląskiego wynikają, został przez Sąd I instancji dopełniony, podobnie jak wymóg określenia sytuacji prawnej skarżącego, jako wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, w kontekście zachowania przypisywanego organowi - na zasadach wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieskontrolowania zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze, które to zaniechanie miało doprowadzić do nieuchylenia w całości decyzji, pomimo obciążających ją wad, nie został skorelowany z przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej rozpatrzonej przez Sąd zaskarżonym wyrokiem, uwzględniając, że była nim zarzucana organowi bezczynność wynikająca z nieuprawnionego pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego z 9 maja 2023 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Autor skargi kasacyjnej pominął, że Wojewoda Dolnośląski nie działał w powyższej sprawie jako "organ II instancji", nie mógł również naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów (art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.), jeżeli podjęte przez organ czynności w sprawie ograniczone zostały do stwierdzenia, iż podanie (wniosek) skarżącego obarczone było brakami formalnymi, które z racji ich nieuzupełnienia w wyznaczonym w wezwaniu terminie, nakazywały pozostawić tenże wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2023 r. poz. 519), dalej: u.c. Wniesienie skargi na bezczynność, a taką kwalifikację prawną należało nadać pismu procesowemu skarżącego z 23 listopada 2023 r. (art. 57 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), skutkowało możliwością zastosowania przez Sąd I instancji - w przypadku zaistnienia podstaw do jej uwzględnienia - art. 149 § 1-2 p.p.s.a., stało natomiast na przeszkodzie posłużeniu się przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., który to przepis błędnie został powołanym w skardze kasacyjnej jako naruszony, ponieważ normuje on przypadek uwzględnienia skargi, jeżeli zostało nią objęte działanie organu administracji publicznej wyrażające się wydaniem aktu administracyjnego przybierającego formę decyzji lub postanowienia. Skarżący kasacyjnie pominął, że w ramach zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można wskazywać na nadanie przez sąd I instancji wadliwej konstrukcji uzasadnieniu wydanego wyroku, albowiem wymagania, jakie w tym zakresie ciążą na wojewódzkim sądzie administracyjnym, wiążąco określa art. 141 § 4 p.p.s.a. i to naruszenie ww. przepisu powinno być wskazane w podstawie wnoszonej skargi kasacyjnej, jeżeli zdaniem jej autora sąd w uzasadnieniu wyroku odstąpił od "opisania" w uzasadnieniu wyroku zarzutów zawartych w skardze, a następnie od ich rozpoznania. Konieczne jest przy tym zauważenie, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego, ani zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd administracyjny z materiału dowodowego sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanego mu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie zaskarżonego wyroku z 27 czerwca 2024 r. – odmiennie niż uznaje skarżący kasacyjnie - poddaje się bowiem kontroli instancyjnej i zawiera wszystkie wymagane elementy konstrukcyjne. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, Sąd nie pominął zastrzeżeń zgłoszonych w złożonej skardze, albowiem prawidłowo wskazał w uzasadnieniu wyroku (s. 1), jakie zarzuty zostały w niej postawione organowi, jak również po przedstawieniu istoty argumentacji zamieszczonej w treści skargi szczegółowo wyjaśnił, dlaczego zachowanie Wojewody Dolnośląskiego należy uważać za zgodne z prawem. Ocena ta odnosiła się m.in. do kwestii niedopełnienia przez skarżącego wymogu opisanego w art. 106 ust. 2 pkt 1 u.c. Uwzględniała ona konieczność poddania zachowania skarżącego, mającego na celu zastosowanie się do wezwania z 10 lipca 2023 r., ocenie różnicującej, z jednej strony, osobiste stawiennictwo cudzoziemca w siedzibie organu, które miało miejsce 7 sierpnia 2023 r., oraz, z drugiej strony, wyznaczony stronie termin uzupełnienia braków formalnych wniosku, który nie kończył swojego biegu w ww. dniu, ale dopiero 18 sierpnia 2023 r., co powodowało, że skutek potwierdzenia kompletności wniosku nie mógł być przez skarżącego łączony z zachowaniem pracownika Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu w czasie pobytu cudzoziemca w siedzibie organu, ponieważ nie zachodziły warunki, by odebranie od skarżącego jedynie części załączników do wniosku powinien on traktować jako równoważne odstąpieniu od zastosowania się przez cudzoziemca do wezwania. Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.