II OSK 26/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms(spr. ), Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Maria Czapska – Górnikiewicz, Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt 4 II SA/Ka 3291/03 w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 września 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2003 r., którą została utrzymana w mocy decyzja tego organu z dnia [...] września 2003 r., wydana po wznowieniu postępowania, odmawiająca uchylenia wydanych w postępowaniu zwykłym decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r. i [...] października 2000 r. o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich przyznanych przez Zarząd Wojewódzki ZBOWiD w Katowicach z tytułu udziału w walkach o utrwalenie władzy ludowej w okresie od 24 września 1947 r. do 31 grudnia 1947 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Skarżący został pozbawiony uprawnień kombatanckich decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r., która została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] października 2000 r., na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.) zwanej dalej ustawą o kombatantach, ponieważ uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej w okresie pełnienia służby wojskowej w KBW od 24 września do 31 grudnia 1947 r., a nie prowadził działalności określonej w ustawie, która stanowi tytuł do uzyskania lub zachowania uprawnień kombatanckich. W postępowaniu wznowieniowym skarżący powołał się na nowe okoliczności i dowody ( świadków S. D. i E. G.) twierdząc, iż w okresie służby wojskowej brał udział w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii, a wobec tego ma tytuł do uprawnień kombatanckich na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. W ocenie Sądu organ prawidłowo wyjaśnił, iż te okoliczności nie zostały potwierdzone i brak jest podstaw do ustalenia, że skarżący uczestniczył w walkach z oddziałami UPA. Tak więc organ nie naruszył prawa odmawiając uchylenia decyzji pozbawiającej skarżącego uprawnień kombatanckich. W skardze kasacyjnej skarżący wskazał jako podstawy kasacyjne naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 6 oraz art. 25 ust. 2 ustawy o kombatantach oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego nie została w pełni wyjaśniona i rozważona okoliczność, iż zaświadczenie ZBOWiD z 1978 r. stwierdzające, iż skarżący był uczestnikiem walk z reakcyjnym podziemiem i utrwalał władzę ludową było stereotypowym zaświadczeniem, wydawanym wszystkim żołnierzom, ponieważ w tamtym okresie nie badano, czy żołnierz walczył z oddziałami UPA, ponieważ nie było to potrzebne do uzyskania uprawnień. Ponadto nie zostało uwzględnione, iż skarżący wskazywał na zeznania świadków S. D.i E.G., którzy służyli ze skarżącym w tej samej jednostce wojskowej, a świadek E. G. zachował uprawnienia kombatanckie. Zdaniem skarżącego dowolne jest również twierdzenie Sądu, iż oddziały UPA nie działały w okolicach B. i Ł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut naruszenia wskazanych przepisów ustawy o kombatantach, skarżący wiąże z wadliwą oceną materiału dowodowego, ponieważ jego zdaniem są podstawy do ustalenia, iż uczestniczył jako żołnierz Wojska Polskiego w walkach z oddziałami UPA. Zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż okoliczność ta została wyjaśniona z uwzględnieniem dowodów, na które powoływał się skarżący. Świadek S. D. nie potwierdził, iż brał udział w walkach z oddziałami UPA, a w jego sprawie również została wydana decyzja o pozbawieniu uprawnień kombatanckich. Natomiast świadek E. G. nie mógł być przesłuchany, ponieważ zmarł, a wobec tego również to, że nie został on pozbawiony uprawnień kombatanckich nie może stanowić argumentu na rzecz stanowiska skarżącego, iż ustalenia organu są wadliwe. Nie można również zgodzić się z poglądem skarżącego, iż opis działalności skarżącego w 1947 r., która ma uzasadniać tytuł do uzyskania lub zachowania uprawnień kombatanckich, przyjęty w 1978 r. wynika ze stereotypowych zaświadczeń wydawanych wówczas przez ZBOWiD. Sąd trafnie zwrócił uwagę, że to na czym polegała działalność skarżącego wynikało także z relacji skarżącego oraz dokumentacji wojskowej. Znamienne w tym względzie jest zwłaszcza pismo skarżącego z dnia 15 października 2003 r., wskazane w uzasadnieniu wyroku, z którego wynika, że sam skarżący przyznaje, iż brał udział w walkach z "gromadami rabunkowymi poubieranymi częściowo w niemieckie mundury". W żadnym razie nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż ustalenia w tej sprawie zostały oparte na zaświadczeniu ZBOWiD z dnia 9 marca 1978 r. (chodzi o zaświadczenie potwierdzające uprawnienia kombatanckie z tytułu walki o utrwalenie władzy ludowej od 24 września do 31 grudnia 1947 r.). W tym stanie rzeczy stanowisko Sądu, iż oddziały UPA nie prowadziły walk w okolicach B. i Ł. jest tylko dodatkowym argumentem, który potwierdza ustalenie organu, że brak jest podstaw do ustalenia, iż skarżący uczestniczył jako żołnierz w walkach z oddziałami UPA. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę kasacyjną.