II OSK 2604/15

Dnia 9 czerwca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 491/15 w sprawie ze skargi J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 491/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] ustalił na wniosek M. O. warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] na działkę [...] obręb [...] przy ul [...] w K. oraz budowa drogi wewnętrznej na działkach nr [...],[...],[...] obręb [...]". Pismami z dnia 20 lutego 2013 r. oraz 25 lutego 2013 r. J. F., J. S., P. S., W. F. i M. G. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 i art. 28 k.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło pojęcie strony w postępowaniu toczącym się w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przedstawiło różnice pomiędzy interesem prawnym a faktycznym przysługującym konkretnemu podmiotowi w takim postępowaniu. W ocenie Kolegium, nie można było uznać, aby J. F., J. S., P. S. i M. G. przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Kolegium zwróciło uwagę, że J. F. jest właścicielem działek nr [...] i [...], które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji, a znajdują się po drugiej stronie ul. [...]. Natomiast J. S. i P. S. są właścicielami działki nr [...], która także nie graniczy z terenem inwestycji, zaś działka nr [...], stanowiąca własność M. G., nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, a znajduje się w pewnej odległości od działek planowanych pod inwestycję. Kolegium podkreśliło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przymiot strony postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy posiadają podmioty będące właścicielami i użytkownikami wieczystymi działki, której postępowanie dotyczy, jak również właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, a stronami tego rodzaju postępowania nie są właściciele (użytkownicy wieczyści) dalszych nieruchomości, pozostających w granicach obszaru analizowanego. Kolegium uznało, że wnioskodawcom można przypisać interes faktyczny, niemniej jednak nie można przypisać im interesu prawnego wywodzącego się z konkretnego przepisu prawa materialnego. Kolegium zaznaczyło, że wzrost natężenia ruchu pieszego i jezdnego, zagęszczenie zabudowy, która to uciążliwość z punktu widzenia interesów jednostkowych jest zrozumiała i ze społecznego punktu widzenia również nie jest bez znaczenia, jednak okoliczności te nie przesądzają o interesie prawnym osób składających wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli J. F. i M. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że problem polegający na tym, czy J. F. i M. G. posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z [...] maja 2011 r. był już rozpatrywany przez organy I, jak i II instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny. Kolegium podkreśliło, że organy administracji obu instancji, jak i sąd administracyjny uznały, że występujący tam wnioskodawcy statusu strony nie posiadają. Kolegium powołało się na ustalenia i wywody zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 września 2013 r. i stwierdziło, że J. F. jest właścicielem działek nr [...] i [...], na których zlokalizowany jest budynek mieszkalny. Działki te leżą po drugiej stronie ul. [...], z tym, iż nie naprzeciwko terenu inwestycji, a na wprost nieruchomości oznaczonej nr [...], która nie przynależy do tego terenu. Natomiast nieruchomość M. G., stanowiąca działkę nr [...], leży po drugiej stronie ulicy na zachód od terenu inwestycji i dzielą ją od działki J. F. trzy kolejne nieruchomości (jedna stanowiąca działkę drogową, a dwie zabudowane budynkami mieszkalnymi). Zdaniem Kolegium takie usytuowanie działki nr [...] powoduje, iż położona jest ona istotnie w znacznej odległości od terenu inwestycji. Kolegium zwróciło uwagę, że wnioskodawcy podnosili, iż planowana budowa będzie oddziaływać na ich nieruchomości, lecz nie sprecyzowali, na czym ujemny wpływ oddziaływania miałby polegać, a WSA w Krakowie w powołanym powyżej wyroku orzekł, że nawet sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa z terenem inwestycji nie musi powodować oddziaływania na tą nieruchomość. Kolegium uznało, że analiza decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z [...] maja 2011 r. wykazała, iż ustalając cechy, gabaryty i wskaźniki nowej budowy, ściśle nawiązywano do zabudowy, która istnieje wzdłuż ul. [...], bowiem wysokość projektowanych budynków (wysokość elewacji frontowej) ustalono na 11 m z możliwością dwuprocentowej tolerancji (analiza sporządzona do przedmiotowej sprawy wskazywała, że istniejąca już zabudowa nie przekracza 11 m). Również szerokość elewacji frontowej budynków od strony ul. [...] nie została ustalona w większym rozmiarze niż 20 m z dwuprocentową tolerancją, tj. tak jak istniejące szerokości budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Kolegium powołało się również na szerokość samej ulicy, jak i fakt, że działki wnioskodawców nie leżą nawet naprzeciwko terenu inwestycji i na tej podstawie stwierdziło, że brak jest negatywnego oddziaływania projektowanej zabudowy na działki stanowiące własność wnioskodawców. W konsekwencji Kolegium uznało, że J. F. i M. G. nie przysługuje status strony mogącej skutecznie składać wnioski w sprawie dotyczącej wydanej już i ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r., co uzasadniało odmowę wszczęcia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie SKO w Krakowie z dnia [...] lutego 2015 r. wniósł J. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 491/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że budynek mieszkalny J. F. znajduje się po drugiej stronie ul. [...] na działkach nr [...] i [...]. W ocenie Sądu te okoliczności przemawiają za tym, że brak jest oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomość skarżącego. Sąd uznał, że takie stanowisko Kolegium zostało oparte na treści analizy urbanistyczno-architektonicznej, zaś sam skarżący nie wskazał na taki rodzaj oddziaływania spornej inwestycji, który uzasadniałby przyznanie mu statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Trafnie zatem przyjęło Kolegium, że okoliczności podnoszone przez skarżącego wskazują raczej na istnienie po jego stronie interesu faktycznego (uciążliwości związane z realizacją w okolicy nowej inwestycji, np. sposób korzystania i obciążenie komunikacyjne drogi gminnej, jaką jest ulica [...]), lecz, jak wskazano wyżej, interes faktyczny nie stanowi wystarczającej podstawy do przyznania statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a co za tym idzie – także w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Dlatego też Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 157 § 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego. Zdaniem Sądu nietrafnie również zarzucono SKO w Krakowie naruszenie art. 7 i art.77 § 1 k.p.a., ponieważ treść uzasadnień postanowień wydanych w obu instancjach przez Kolegium odnosi się do sporządzonej przez Prezydenta Miasta Krakowa analizy urbanistyczno-architektonicznej, w której szczegółowo uzasadniono, dlaczego tak, a nie inaczej wyznaczono parametry dla planowanej inwestycji. Wskazać należy też, że cechy, gabaryty i wskaźniki nowej budowy nawiązują do zabudowy, która istnieje już wzdłuż ul. [...]. Przykładem może być tutaj wysokość projektowanych budynków (wysokość elewacji frontowej), którą ustalono na 11 m z możliwością dwuprocentowej tolerancji i z uwzględnieniem nie tylko samej wysokości najwyższego budynku, ale także rzędnych terenu. W ocenie Sądu takie ustalenie wysokości elewacji frontowej wyraźnie nawiązuje do wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej w zakresie tego parametru. Także szerokość elewacji frontowej budynków od strony ul. [...] została ustalona na 20 m z możliwością dwuprocentowej tolerancji i nawiązuje do wskazanych w analizie urbanistyczno-architektonicznej istniejących szerokości budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Ponadto z treści kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nie wynika, by doprowadzane na teren inwestycji media zostały zaprojektowane tak, by przebiegały po nieruchomości skarżącego. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 czerwca 2015 r. wniósł J. F. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to: 1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez bezzasadne oddalenie przez WSA skargi, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy i prawidłowe wykonanie przez WSA obowiązku kontroli legalności działalności organów administracji publicznej powinny były doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2015 roku, znak: [...] i poprzedzającego go postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2013 roku, znak: [...]; co odpowiada również tym samym zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 "a" p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 "c" p.p.s.a, które błędnie nie zostały przez WSA zastosowane, mimo naruszeń przepisów prawa procesowego, jak i materialnego przez Kolegium; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji rażącego naruszenia przez Kolegium przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 28 k.p.a., art. 7 w zw. z 77 § 1 k.p.a., 157 § 2 k.p.a., podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna doprowadzić WSA w Krakowie do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż SKO prowadziło postępowanie z naruszeniem podstawowych przepisów procedury administracyjnej. Organy administracyjne błędnie uznały, że skarżący jako właściciel nieruchomości, która sąsiaduje z obszarem planowanej inwestycji przez pas pieszo-jezdny, lecz nie graniczy z tym obszarem bezpośrednio, nie jest z tego powodu stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a tym samym również postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WZ, mimo iż planowana inwestycja ma bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki skarżącego, co jest równoznaczne z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; Przedmiotowe naruszenia przepisów prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA dokonał prawidłowej analizy sprawy, to zauważyłby, jak wiele było błędów w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, i jak wiele kwestii o charakterze podstawowym nie zostało wszechstronnie wyjaśnionych (zgodnie z podstawowymi zasadami uregulowanymi w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), a w szczególności kwestia, że zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości skarżącego; 3. naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 "a" i "c" p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez WSA w Krakowie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, podczas gdy skarga winna być w całości uwzględniona, albowiem kontrolowane postanowienie SKO jest obarczone wadami prawnymi stanowiącymi przesłanki do jego uchylenia, albowiem organ naruszył art. 61a § 1 k.p.a. (w związku z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2007 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 j.t.) poprzez: a) błędną interpretację przepisów i niewłaściwe przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji WZ, a to w związku z brakiem przymiotu strony skarżącego w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy, podczas gdy brak było podstaw do zastosowania przez SKO art. 61a § 1 k.p.a., skoro przepis ten przewiduje wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tylko w wypadku, jeżeli "żądanie postało wniesione przez osobę niebędąca stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte", natomiast tego typu przypadek w niniejszej sprawie nie zaistniał; b) błędne ustalenie przez organ, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, podczas gdy jako właściciel sąsiedniej nieruchomości ma interes prawny w uczestniczeniu jako strona w postępowaniu, w wyniku którego zapada decyzja kształtująca stosunki na nieruchomości sąsiedniej, w szczególności gdy zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości z nią sąsiadujących, w tym nieruchomości należącej do skarżącego. Przedmiotowe naruszenia przepisów prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uwzględnienie okoliczności, na które skarżący zwracał uwagę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Krakowie, miało bardzo istotne znaczenie dla oceny posiadanego przez skarżącego interesu prawnego, przesłanek do uwzględnienia jego osoby jako strony postępowania administracyjnego, a przede wszystkim wszczęcia przedmiotowego postępowania; 4. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z 157 § 2 i art. 28 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że okoliczności podnoszone przez skarżącego wskazują na istnienie po jego stronie wyłącznie interesu faktycznego, pomimo potwierdzenia przez Sąd I instancji, iż realizacja inwestycji spowoduje uciążliwości dla skarżącego, chociażby w sposobie korzystania z drogi dojazdowej do jego nieruchomości. Przedmiotowe naruszenia przepisów prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd I instancji uznając, że inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego z pewnością nie mógł przyjąć ustaleń organu za kompletne i własne, a wręcz w tej sytuacji winien uznać skarżącego za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a tym samym postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, co w konsekwencji przełożyłoby się na uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Skarga kasacyjna zawiera szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak zarzuty zawarte w petitum skargi kasacyjnej i powołane tam przepisy, które rzekomo zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nie znajdują swego odzwierciedlenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co stanowi naruszenie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się tylko do tych zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały uzasadnione. Podstawowym problemem w sprawie jest to, czy skarżący J. F. ma, powinien mieć przymiot strony w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy, co mogłoby stanowić przesłankę pozytywną do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Aby być stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. należy wykazać swój własny indywidualny i aktualny interes prawny w danej sprawie, wskazując konkretny przepis prawa materialnego. Sam fakt posiadania prawa własności nieruchomości w pobliżu terenu planowanej inwestycji, nie jest wystarczającym argumentem, gdyż należy jeszcze wykazać swój własny interes prawny, o którego ochronie stanowi art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze kasacyjnej powtarza się kilkakrotnie, "Ze zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości skarżącego". Jednak nigdzie nie wyjaśniono, na czym by miały polegać te ograniczenia, tym bardziej jeżeli się zważy, że planowana inwestycja będzie realizowana po drugiej stronie ulicy, przy której są położone działki skarżącego. Zaś ulica [...] ma ulec poszerzeniu do 5 m w związku z planowaną inwestycją, jak sam zauważa skarżący w skardze kasacyjnej. To, że ul. [...] służyła dotychczas wyłącznie skarżącemu i sąsiadom skarżącego nie oznacza, że tak musi być dalej i że nie można przy tej ulicy zbudować innych budynków mieszkalnych, nie można tak rozumieć ochrony własnego interesu prawnego, gdyż to narusza normę prawną wynikającą z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Nie są też argumentami natury prawnej, podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące realizacji budowy planowanej inwestycji, czy też korzystania z drogi przez mieszkańców osiedla, co zdaniem skarżącego w sposób ewidentny będzie naruszać aktualne warunki mieszkaniowe skarżącego. Niestety żadne z powyżej omówionych okoliczności podnoszonych w skardze kasacyjnej nie przemawiają za tym, aby skarżący J. F. miał przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r., gdyż nie wykazał w tej sprawie swojego własnego interesu prawnego. Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie zawartym w postanowieniu z dnia 18 lutego 2015 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Ty samym, skoro zgodnie z prawem odmówiono wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 maja 2011 r., gdyż żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, prawidłowo zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W konsekwencji zaskarżonym wyrokiem nie naruszono też przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., gdyż nie zostały naruszone przepisy postępowania ani przepisy prawa materialnego, które to naruszenia miałyby mieć wpływ na wynik sprawy. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok, a w szczególności jego uzasadnienie zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane powyższym przepisem. Całkowicie nieuzasadnione jest odwoływanie się w skardze kasacyjnej (s. 5) do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" uchwalonego w dniu [...] września 2013 r. przez Radę Miasta Krakowa, a więc ponad dwa lata po wydaniu kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] maja 2011 r. Trudno bowiem w tej sytuacji mówić o "inwestycji niezgodnej z prawem, w tym m.in. ustaleniami MPZP "[...]". Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.