II OSK 265/11

Dnia 27 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 481/10 w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz M. A. kwotę 550 (słownie:pięćset pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 481/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę M. A. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r. Wydział Infrastruktury Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gryfinie o przeprowadzenie kontroli nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...]w G. (dz. nr [...]) i ustalenie czy przyziemie budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest użytkowane jako wyodrębniony lokal mieszkalny i w przypadku potwierdzenia tego faktu, o wskazanie w oparciu o jaką podstawę prawną lokal jest użytkowany. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gryfinie w dniu 7 sierpnia 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego w przyziemiu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr [...] położonej w G. przy ul. [...]. Po przeprowadzeniu oględzin przedmiotowego budynku mieszkalnego przy ul. [...], w trakcie których ustalono, że "budynek mieszkalny dwurodzinny jak wynika z aktu notarialnego nr [...] z dnia [...] listopada 1988 r. posiada trzy kondygnacje i na każdej z nich znajduje się samodzielny lokal mieszkalny składający się z 4 izb z pomieszczeniem sanitarnym (do izb zaliczono także kuchnie). (...) Posadzki – podłogi w pomieszczeniach obniżone od strony wschodniej, wewnątrz występują również różnice poziomów. Poziom posadzki w przedsionku do powierzchni gruntu od strony wschodniej wynosi 35 m. Stan techniczny pomieszczeń dostateczny. Nie zauważono śladów przebudowy obiektu oraz przeróbek w celu dostosowania pomieszczeń w przyziemiu do celów mieszkalnych. Wyposażenie wskazuje, że pomieszczenia te zawsze pełniły funkcję mieszkalną. M. A. przedłożył książkę meldunkową z dnia 24 lutego 1962 r. wykazującą wpisy meldunkowe w trzech lokalach mieszkalnych, lokal nr [...] – data pierwszego wpisu meldunkowego 18 marca 1946 r., lokal nr [...] – 13 stycznia 1959 r., lokal nr [...] – 7 listopada 1961 r." Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gryfinie decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego w przyziemiu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr [...]położonej przy ul. [...] w G., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż "akt notarialny z 1988 r. oraz książka meldunkowa prowadzona od 1962 r. i protokolarne ustalenia dokonane w dniu 20 maja 2009 r. i w dniu 19 października 2009 r. potwierdzają, że w budynku mieszkalnym przy ul. [...]są trzy kondygnacje mieszkalne (parter, piętro i poddasze), na których znajdują się trzy samodzielne lokale mieszkalne posiadające kuchnię, łazienkę i po 3 pokoje każdy, do których prowadzą oddzielne wejścia. Ustalono, że budynek nie był przebudowany a opisany układ jest niezmieniony co najmniej od 1959 r., tj. od wydania aktu nadania. Odwołanie od powyższej decyzji do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie złożył K. T. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gryfinie z dnia [...] listopada 2009 r., znak [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego w przyziemiu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr [...] położonej przy ul. [...] w G. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że aktem nadania nr [...] z dnia [...] października 1959 r., Powiatowa Komisja Ziemska w Gryfinie nadała na własność S. S. gospodarstwo rolne nr [...] w m. G. przy ul. [...]. W akcie nadania wskazano, iż akt nadania obejmuje grunty o pow. ok. 5 ha, oraz budynki: dom mieszkalny, stajnia, obora, szopa. Dnia [...] września 1968 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gryfinie wydało decyzję o wykonaniu ww. aktu nadania. Oznacza to, że S. S. stała się właścicielem przedmiotowego budynku mieszkalnego w czasie obowiązywania przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216 ze zm.). Zgodnie z art. 242 wskazanego rozporządzenia, wysokość pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi w domach o więcej niż dwóch kondygnacjach wynosić powinna co najmniej 2,75 m. Z akt sprawy wynika, iż sporne pomieszczenia w przyziemiu nie spełniają ww. warunków, albowiem wysokość izb wynosi od 2,46 m do 2,51 m. Ponadto, stosownie do art. 245 ww. rozporządzenia urządzanie lokali, przeznaczonych na pobyt ludzi, w suterenach jest dozwolone tylko o tyle, o ile to jest przewidziane w przepisach miejscowych. Organ odwoławczy podniósł, że z przedłożonej książki meldunkowej wynika, że dopiero w dniu 7 listopada 1961 r. w lokalu nr [...] zostały zameldowane 4 osoby. Zatem w okresie od pierwszego wpisu meldunkowego, w lokalu nr [...], tj. od dnia 18 marca 1946 r. do dnia 7 listopada 1961 r. przedmiotowy lokal nr [...] w przyziemiu nie był użytkowany jako mieszkalny, albowiem brak jest o tym wzmianki w książce meldunkowej. W ocenie organu zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, który jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów, nie mógł być lokalem mieszkalnym, nastąpiła faktycznie od dnia 7 listopada 1961 r., z chwilą zameldowania w nim pierwszych lokatorów. Zgodnie z zapisem art. 71 ust. 1-3 obowiązującej wówczas ustawy Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz.U. Nr 7, poz. 46), użytkownicy obiektów budowlanych obowiązani są do korzystania z tych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego przez użytkownika, niezależnie od zgody właściciela lub zarządcy tego obiektu, wymaga zgody właściwego organu państwowego nadzoru budowlanego. Przez zmianę sposobu użytkowania należy rozumieć stworzenie tego rodzaju sytuacji w obiekcie budowlanym, przy której następuje przeróbka na pomieszczenie na pobyt ludzi takich lokali, które uprzednio miały inne przeznaczenie lub były budowane dla innego celu, albo naruszenie warunków bezpieczeństwa pożarowego lub warunków higieniczno-sanitarnych, albo zmiana obciążeń użytkowych bądź zmiana wyglądu obiektu budowlanego. Zmiana sposobu użytkowania zatem w przedmiotowej sprawie, nastąpiła bez zgody właściwego organu państwowego. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, iż zgodnie z obowiązującym w tym czasie rozporządzeniem Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. Nr 38 poz. 196) pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi są: izby mieszkalne, pomieszczenia do pracy i wypoczynku oraz pomieszczenia służące celom zdrowotnym, socjalnym, kulturalnym, rozrywkowym, naukowym, wychowawczym, sportowym, komunikacyjnym i kultu religijnego (§ 2 ust. 5). Natomiast sutereną w rozumieniu rozporządzenia jest każde pomieszczenie użytkowe, w którym poziom podłogi ze wszystkich stron znajduje się poniżej powierzchni przyległego terenu na głębokości nie większej niż 0,90 m, przy czym pomieszczenia użytkowe, jak np. suterena, nie są przeznaczone na pobyt ludzi (§ 2 ust. 2 w związku z § 92 ust. 3), lecz stanowią osobną kategorię lokali, z odmiennymi wymogami co do warunków technicznych. Nadto w myśl § 87 ust. 1 (zd. pierwsze) ww. rozporządzenia, poziom podłogi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi, nie może znajdować się poniżej powierzchni otaczającego terenu. Organ wskazał, też iż § 2 ust. 1 wyraźnie stanowi, iż ilekroć w rozporządzeniu została wymieniona ilość kondygnacji, należy rozumieć przez to kondygnacje nadziemne bez piwnic, suteren i poddaszy – niezależnie od sposobu ich użytkowania. Zdaniem organu okoliczność zameldowania lokatorów w lokalu nr 3, nie zastępowała wymaganej przepisami zgody na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowych pomieszczeń w przyziemiu, natomiast w świetle powyższego, lokal poniżej powierzchni przyległego terenu mógł być lokalem użytkowym, lecz nie przeznaczonym na stały pobyt ludzi. PINB w Gryfinie w trakcie przeprowadzonego postępowania wskazał, iż przedmiotowy lokal w przyziemiu składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju, a opisany układ jest niezmienny co najmniej od 1959 r., tj. od wydania aktu nadania. Natomiast z aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1988 r. spisanego na okoliczność przekazania gospodarstwa rolnego wynika, iż na parterze (tut. przyziemiu) znajdowały się trzy pokoje i kuchnia. Akt notarialny spisano na podstawie oświadczeń stron i niezależnie od tych oświadczeń, dokument ten nie zastępował wymaganej przepisami, zgody właściwego organu państwowego na zmianę sposobu użytkowania. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie wskazał, że w przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gryfinie nie dokonał wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Bezspornym jest, iż S. S. stała się właścicielką budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. w dniu [...] października 1959 r. i od tej chwili jako właściciel zobowiązana była do przestrzegania przepisów regulujących sposób użytkowania obiektu. Następcą prawnym S. S. jest M. A.i niezależnie od czasu jaki upłynął od owej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń w przyziemiu, organy nadzoru budowlanego zobligowane są do przeprowadzenia procedury legalizacji w tym zakresie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł M. A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 481/10, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przesłanką wydania takiej decyzji jest zakres czynności postępowania wyjaśniającego, które należy przeprowadzić. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. określa zakres tych czynności stanowiąc "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części". Jeżeli warunek ten nie zachodzi, organ odwoławczy, będąc organem powołanym również do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, sam jest zobligowany do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, organ odwoławczy może przeprowadzić także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Istotnym jest, aby podejmując taką decyzję organ odwoławczy zbadał, czy braki w materiale dowodowym postępowania toczącego się przed organem nie są na tyle rozległe, iż przeprowadzenie ich przed organem odwoławczym prowadziłoby do pozbawienia strony prawa do dwuinstancyjnego, merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy. Zdaniem Sądu za słuszne należało uznać oparcie rozstrzygnięcia organu II instancji właśnie na art. 138 § 2 k.p.a., gdyż w rozpoznawanej sprawie postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji okazało się niepełne, gdyż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Gryfinie ustalił stan faktyczny, jednakże nie porównał go ze stanem wykazanym w prowadzonych ewidencjach. W rezultacie organ I instancji przedwcześnie umorzył postępowanie w sprawie. Fakt, że przedmiotowy lokal od dawna użytkowany jest jako lokal mieszkalny, nie świadczy jeszcze o tym, że nie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Tylko w sytuacji gdyby ustalony stan faktyczny zgodny był z ewidencją gruntów i budynków oraz wpisami w księdze wieczystej, organ I instancji mógłby umorzyć postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu. W ocenie Sądu, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż przeprowadzenie analizy porównawczej materiału dowodowego przez organ odwoławczy w sytuacji nie dokonania przez organ I instancji takiej analizy, nie miałoby charakteru uzupełnienia, lecz zastąpienia i prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Pismem z dnia 18 grudnia 2010 r. M. A. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 481/10 zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, jako następstwo wadliwego wykonania przez Sąd ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do zarzutów skargi w uzasadnieniu wyroku oraz nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia; 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, pomimo, iż Sąd powinien stwierdzić naruszenie przez organ art. 138 § 2 k.p.a., art. 107 § 3, art. 8, art. 11 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniósł o jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. W pierwszej kolejności należy uwzględnić zarzut wadliwie przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonej decyzji (art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a.), co ściśle się wiąże z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu oddalającego skargę trudno ocenić w postępowaniu kasacyjnym, gdyż nie przemawia za jego słusznością uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które liczy zaledwie jedną stronę i odnosi się tylko do oceny zaskarżonej decyzji pod względem zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd w swoich rozważaniach nie odniósł się w ogóle do zarzutów skargi przedstawiając jej streszczenie w sześciu wierszach. Tymczasem prawidłowo przeprowadzona kontrola sądowa decyzji administracyjnej powinna dotyczyć oceny zaskarżonego aktu pod względem naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Sąd wydając orzeczenie, powinien je oprzeć na materiałach znajdujących się w aktach sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a nie tylko na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poglądzie przyjętym przez organ drugiej instancji. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest co prawda związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, powinien jednak w uzasadnieniu wyroku przedstawić zarzuty i wnioski skarżącego oraz ocenić je czy zasługują na uwzględnienie, a jeżeli nie zasługują to z jakich powodów (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Poza tym art. 134 § 1 p.p.s.a. obliguje wręcz Sąd do kontroli zaskarżonego aktu w szerszym zakresie, niżby to wynikało z zarzutów i wniosków zamieszczonych w skardze. Sąd powinien dokonać kontroli w granicach danej sprawy, aby można przyjąć następnie stanowisko, że fakt oddalenia skargi oznacza, iż zaskarżony akt prawa nie narusza w żadnym zakresie. Tego wszystkiego zabrakło w zaskarżonym orzeczeniu, nie ma więc wątpliwości, że kontrola sądowa została przeprowadzona wadliwie, jak trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej. Z każdym orzeczeniem sądowym nierozłącznie związane jest jego uzasadnienie, z którego powinny wynikać motywy podjętego rozstrzygnięcia. Jak ważnym elementem jest uzasadnienie wyroku może świadczyć chociażby to, że w art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca dokładnie określił co powinno zawierać uzasadnienie. W oparciu o uzasadnienie wyroku strony postępowania podejmują decyzję, czy zgadzają się z sentencją wyroku, czy też nie i wnoszą przysługujący im środek odwoławczy – skargę kasacyjną. Prawidłowe i skuteczne sporządzenie skargi kasacyjnej, wymaga odniesienia się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, na których oparł się Sąd pierwszej instancji oraz do ocen prawnych zaskarżonego aktu, których dokonał ten Sąd. Ponadto uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji, stanowi niezbędny materiał poznawczy dla Sądu, który będzie rozpoznawał skargę kasacyjną. Uzasadnienie wyroku świadczy przede wszystkim o tym, czy kontrola sądowa zaskarżonego aktu została prawidłowo wykonana. Poza tym, czy podjęte rozstrzygnięcie jest trafne i potwierdzają to zgromadzone w sprawie materiały dowodowe oraz czy ocena prawna, w konsekwencji której wydano taki, a nie inny wyrok znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia. Z uzasadnienia wyroku powinien wynikać cały proces myślowy, rozważania i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które doprowadziły Sąd do rozstrzygnięcia wyrażonego w sentencji. W omawianej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie daje możliwości jego merytorycznej oceny, gdyż jest pozbawione wszystkich powyżej wskazanych elementów, czym został niewątpliwie naruszony art. 141 § 4 p.p.s.a., co trafnie podniesiono w petitum skargi kasacyjnej. Ponadto należy zauważyć, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku może budzić uprawnione obawy o wyraźny brak obiektywizmu i bezstronności przy rozpoznawaniu skargi, jeżeli porówna się ile miejsca poświęcono w uzasadnieniu poglądom K. T. i poglądom M. A. Trudno zrozumieć też dlaczego dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, wystarczyła Sądowi ocena zaskarżonej decyzji jedynie pod kątem art. 138 § 2 k.p.a. tymczasem zaskarżona decyzja powinna wzbudzać wiele wątpliwości, które szeroko omówiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Poza tym kontrolując zaskarżoną decyzję należało wyjaśnić dlaczego zdaniem organu odwoławczego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gryfinie z dnia [...] listopada 2009 r. "wydana została z rażącym naruszeniem prawa" oraz dlaczego ten organ w ocenie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, "nie dokonał wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy". Powyższe stwierdzenia negatywne, wyraźnie ocenne i mające wpływ na wynik sprawy, nie znalazły merytorycznego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji ani w wyroku Sądu pierwszej instancji. Powyższe rozważania pozwalają na stwierdzenie także usprawiedliwionych podstaw zarzutu zamieszczonego w pkt 3 skargi kasacyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oprócz powyższych wskazań, powinien wyjaśnić na jakiej podstawie w niniejszym postępowaniu K.T. ma przymiot strony, gdyż uzasadnieniem tego nie może być wyłącznie to, że M. A. był stroną w postępowaniu, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydał w dniu 9 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 746/08 wyrok, za przyczyną którego zostało wszczęte postępowanie w niniejszej sprawie. Z przedstawionych akt sprawy, nie wynika bowiem jaki interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. ma K. T. bądź jego firma w wykazaniu tego, że M. A. dokonał samowolnej "zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego usytuowanego w przyziemiu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr [...] położonej przy ul. [...] w G.". Powyższy zarzut w przeprowadzonym postępowaniu, przyjęto wręcz jako tezę, którą za wszelką cenę należy udowodnić dla uzgodnienia stanu faktycznego ww. nieruchomości z zapisami w ewidencji organów. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.