II OSK 2660/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Miedźno od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt II SA/GL 194/17 w sprawie ze skargi Gminy Miedźno na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Miedźno na rzecz Wojewody Śląskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Gminy Miedźno (dalej również jako "skarżąca") na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego (dalej również jako "Wojewoda") z dnia [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., wydaną na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.778 ze zm.; dalej u.p.z.p.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.; dalej u.s.g.) Rada Gminy Miedźno wprowadziła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar położony w miejscowościach: M., K., W. i I. - tereny położone na zachód od drogi wojewódzkiej [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewoda Śląski zawiadomił o wszczęciu postępowania nadzorczego, a rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] grudnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. stwierdził nieważność wymienionej powyżej uchwały. W uzasadnieniu wskazano, że po przeanalizowaniu legalności przedmiotowej uchwały stwierdzono, iż została ona podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ Gmina Miedźno na rysunku planu stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały w stosunku do dróg oznaczonych symbolami [...] w miejscach ich połączeń - skrzyżowań, nie rozdzieliła ich liniami rozgraniczeniowymi. Jednocześnie ustaliła dla tych terenów rożne zasady zagospodarowania w tekście uchwały w § 24 do § 26 - tj. ulica klasy zbiorczej, ulica publiczna klasy dojazdowej czy drogi wewnętrzne. Nie zamknięto także liniami rozgraniczającymi terenów dróg, których przebieg jest kontynuowany poza granicami planu. Organ nadzoru podkreślił, że obie części planu - tj. część tekstowa w postaci uchwały oraz część graficzna stanowiąca załącznik do uchwały muszą być ze sobą zgodne. Ponadto w granicach uchwalonego planu Rada wyznaczyła m.in. dwa tereny cmentarzy oznaczone symbolami [...] i [...]. Tereny przeznaczone w planach miejscowych pod cmentarze stanowią szczególną grupę terenów ze względu na sformułowane w przepisach prawa szczególne uwarunkowania, jakie powinny spełniać tereny o takim przeznaczeniu. Na rysunku planu wskazano teren oznaczonym symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej (jako przeznaczenie podstawowe) oraz zabudowy zagrodowej (przeznaczenie dopuszczalne). Teren ten usytuowany jest w strefie ochrony sanitarnej od cmentarza o szerokości 50m, gdzie według § 8 pkt 5 obowiązują przepisy rozporządzenia o cmentarzach. Nadto w § 16 pkt 6 uchwały Rada Gminy ustaliła, że w terenie tym dopuszcza się realizację budynku mieszkalnego w granicach strefy ochrony sanitarnej cmentarza. Tym samym Rada doprowadziła do wewnętrznej sprzeczności przepisów zawartych w uchwale - § 8 pkt 5 i § 16 pkt 6 oraz sprzeczność § 16 pkt 6 uchwały (planu) z rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. z 1959 r., Nr 52, poz. 315; dalej "rozporządzenie o cmentarzach") (tj. § 3 ust.1 ). Wojewoda wskazał również na naruszenie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Jak wskazał organ Rada Gminy Miedźno wyznaczyła na rysunku planu strefę ochrony konserwatorskiej K, ale nie odniosła się do tak wyznaczonej strefy w uchwale, czyli nie został określony ani przedmiot ochrony, ani jej zakres. Stąd też Rada Gminy ograniczając się tylko do wyznaczenia graficznie na rysunku planu tej strefy, nie wypełniła obowiązku ustalenia zasad ochrony w planie miejscowym dla potencjalnie cennych obiektów, bądź w ramach wyznaczonej strefy. Podobny zarzut podniósł Wojewoda w stosunku do stanowisk archeologicznych. Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Dodatkowo § 4 pkt 6 rozporządzenia stanowi, że plan miejscowy powinien zawierać m.in. określenie wysokości zabudowy. W § 17 pkt 3 lit. h uchwały Rada Gminy określiła zasady kształtowania nowej zabudowy, wprowadzając maksymalną wysokość budynków, z wyjątkiem istniejącej zabudowy na terenie [...] oraz maksymalną wysokość innych obiektów budowlanych z wyłączeniem istniejącej wieży telekomunikacyjnej - 18m. Nie tylko więc nie określono w uchwale wysokości dla istniejących obiektów budowlanych - ale świadomie pominięto ustalenie obligatoryjnego parametru, o którym mowa w przywołanych powyżej przepisach. Dodatkowo organ nadzoru podkreślił, że w § 6 pkt 4 uchwały Rada dopuściła nadbudowę obiektów budowlanych (zarówno nowych jak i istniejących obiektów budowlanych) - w terenie oznaczonym symbolem [...] (teren zabudowy związanej z działalnością gospodarczą). Dopuszczono więc nadbudowę istniejących obiektów, nie określając obligatoryjnego parametru - progowej wysokości, do której nadbudowa może zostać zrealizowana i wyłączając maksymalną wysokość obowiązującą w innych obszarach [...] - co stanowi o rażącym naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1587; dalej "rozporządzenie"). W omawianej sprawie wskazane naruszenia zasad sporządzania planu dawało, w ocenie Wojewody, podstawy do stwierdzenia w całości nieważności uchwały. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., reprezentowana przez pełnomocnika, Gmina Miedźno wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego. Rozstrzygnięciu temu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa - zasad sporządzania planu miejscowego, o których mowa w art. 15, a w szczególności w pkt 1, 4 i 6 ust. 2 tego przepisu oraz w § 4 pkt 4 i 6 oraz § 7 pkt 4 i 7 rozporządzenia, a także § 3 ust. 1 rozporządzenia o cmentarzach oraz naruszeniem przepisów art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków o opiece na zabytkami (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.; dalej ustawa o zabytkach), a także naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W oparciu o powyższe wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd odnosząc się do zawartych w rozstrzygnięciu nadzorczym zarzutów stwierdził, że zasadnie organ nadzoru stwierdził, że Gmina Miedźno na rysunku planu stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały w stosunku do dróg oznaczonych symbolami [...] w miejscach ich połączeń - skrzyżowań, nie rozdzieliła ich liniami rozgraniczeniowymi, podczas gdy jednocześnie w tekście uchwały w § 24 ustaliła dla terenu [...] - przeznaczenie: ulica klasy zbiorczej, w § 25 dla terenów [...] i [...] - ulica publiczna klasy dojazdowej; a w § 26 [...] i [...] - drogi wewnętrzne. Brak wydzielenia terenów dróg skutkuje trudnością jednoznacznego określenia granic tych terenów, a tym samym przebiegu dróg różnych klas i dróg wewnętrznych oraz ich urządzenia. W stosunku do drugiego zgłoszonego zarzutu, także w tym zakresie skład orzekający podzielił stanowisko Wojewody. Sąd I instancji stwierdził, że zakwestionowane przepisy miejscowego planu, wobec ich sprzeczności, doprowadziły do sytuacji, iż nie wiadomo ostatecznie, jak zagospodarować teren [...] przewidziany pod zabudowę mieszkaniową przy jednoczesnym zakazie realizowania takiej zabudowy w granicach terenu strefy ochronnej cmentarza. Należało więc stwierdzić za organem nadzoru, iż mimo obowiązku zawartego w art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - tzn. określenia przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania, ustalenie to w zasadzie nie nastąpiło, czym istotnie naruszono zasady sporządzania planu miejscowego. Sąd zwrócił również uwagę, że wykładnia celowościowa przepisów ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz rozporządzenia o cmentarzach dowodzi, że przepisy te (w szczególności przepisy rozporządzenia) określają zarówno w jakiej odległości od innych terenów, w tym terenów zabudowy mieszkaniowej mogą być lokalizowane nowe cmentarze, jak również w jakiej odległości od istniejących cmentarzy może być lokalizowana zabudowa, w tym nowa zabudowa mieszkaniowa. Nie może zmienić obowiązku stosowania tych przepisów pozytywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kłobucku. Nie do podważenia jest także, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 4 rozporządzenia wykonawczego, a także art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 z dnia 23 lipca 2001 r. ustawy o zabytkach. Według pierwszego przywołanego przepisu w planie określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Brak przedmiotu ochrony i ustaleń dla wyznaczonej na rysunku planu strefy konserwatorskiej K, w ocenie Sądu, rażąco narusza wymienione powyżej przepisy. Sąd uznał również za zasadny ostatni zarzut - naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie zdaniem Sądu organ nadzoru podniósł, iż poprzez zapis § 17 pkt 3 lit. h uchwały Rada Gminy nie określiła jednego z obligatoryjnych wskaźników przyszłej zabudowy - tj. maksymalnej wysokości budynków dla terenu oznaczonego symbolem [...] (teren zabudowy gospodarczej). Ustalając w § 17 przeznaczenie terenów o symbolu [...] do [...] i stanowiąc zasady zagospodarowania tego terenu, poprzez zapis pkt 3 lit.h - zapis o maksymalnej wysokości budynków - 12m wyłączono w stosunku do terenu [...]. Przy zapisie § 6 pkt 4 uchwały, który sprecyzował, że ustalenia planu odnoszą się do lokalizacji nowych obiektów budowlanych, jak również do ich rozbudowy, nadbudowy czy remontu, dopuszczono do sytuacji braku jednego z obowiązkowych wskaźników kształtowania zabudowy, także poprzez nadbudowę - bez określenia jej maksymalnej wysokości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina Miedźno, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi z dnia 12 maja 2017 r. zarzucono naruszenie: 1) art. 15 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż brak linii rozgraniczających w obrębie skrzyżowań dróg różnych klas prowadzi do nierozgraniczenia terenów o różnym przeznaczeniu; 2) § 3 rozporządzenia o cmentarzach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przepis ten stosuje się zarówno do istniejących jak i nowo powstałych cmentarzy, podczas gdy znajduje on zastosowanie jedynie do nowo powstałych cmentarzy; 3) art. 28 ust 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 pkt 4 i art. 19 ust 3 ustawy o zabytkach oraz art. 15 ust 2 pkt 4 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu zasadności stwierdzenia nieważności przez organ nadzoru w sytuacji gdy skarżąca nie dopuściła się naruszenia przepisów o ochronie zabytków, a dostrzeżone nieprawidłowości stanowią jedynie oczywistą pomyłkę pisarską. W ramach drugiej podstawy kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi dotyczących: a) niezamknięcia liniami rozgraniczającymi terenów dróg, których przebieg jest kontynuowany poza granicami planu; b) kształtowania nowej zabudowy, które pozwoliłoby dokonać oceny zasadności zapadłego wyroku w zakresie powołanych podstaw zaskarżenia; - kontrola sądowa, w ocenie pełnomocnika, okazała się być w tym zakresie niepełna, gdyż nie wykazano dlaczego powyższe zarzuty okazały się bezzasadne, nadto tego typu naruszenia przepisów postępowania ogranicza również kontrolę instancyjną NSA, nie umożliwiając poznania przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji przy uznaniu niezasadności podstaw zaskarżenia. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Wojewoda Śląski wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu im odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać co następuje. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 15 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. to wskazać należy, że z treści art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika obowiązek określenia w planie miejscowym linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a linie te powinny być jednoznaczne co do przebiegu oraz muszą być wiążące, aby nie pozostawić innemu niż organ uchwałodawczy gminy, podmiotowi, możliwości dysponowania terenem i jego funkcją ustaloną w planie miejscowym. Naczelny Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę argumentację pełnomocnika skarżącej kasacyjnie, że przeznaczenie dróg niezależnie od ich klasy jest zawsze takie samo, uznaje jednak za zasadny argument Wojewody zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że powołany przepis obliguje do rozgraniczenia terenów o różnym sposobie zagospodarowania, a takie zagospodarowanie przewiduje przedmiotowy miejscowy plan dla dróg o różnych kategoriach. Komentarze do art. 15 ust. 2 u.p.z.p. podkreślają obowiązek ustalenia linii rozgraniczających, co zawiera się np. w stwierdzeniu, że "Zasadą pozostaje obowiązek ujęcia w planie miejscowym wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie, co oznacza, że w przypadku odstąpienia od określenia któregokolwiek z nich w konkretnym planie lub jego fragmencie organ planistyczny powinien wykazać zbędność danej regulacji, w szczególności przez utrwalenie przyczyn takiego pominięcia w uzasadnieniu uchwały, ewentualnie w materiałach planistycznych." (zob. Izdebski H., Zachariasz I., Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LEX 2013). Nie rozgraniczając połączeń – skrzyżowań terenów dróg oznaczonych symbolami wskazanymi w załączniku nr 1 do przedmiotowej uchwały Rada Gminy Miedźno naruszyła obowiązek wynikający z art. 15 ust. 2 i wyjaśnienie, że przeznaczenie dróg jest zawsze "drogowe" nie usprawiedliwia w ocenie Sądu tego naruszenia. Odnośnie zarzutu naruszenia § 3 rozporządzenia o cmentarzach Naczelny Sąd Administracyjny w pełni popiera argumentację Wojewody zawartą zarówno w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym jaki i w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Organ trafnie również przywołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II OSK 823/13 w którym stwierdzono, że "nie ulega wątpliwości, że odcinek 150m pomiędzy cmentarzem i budynkiem mieszkalnym, hotelem z restauracją, niezależnie od tego, czy jest on mierzony od cmentarza do tego budynku, czy też odwrotnie, jest tą samą odległością. Wykładnia celowościowa powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że przepisy rozporządzenia określają zarówno w jakiej odległości od innych terenów, w tym terenów o zabudowie mieszkaniowej mogą być lokalizowane nowe cmentarze, jak również w jakiej odległości od istniejących cmentarzy może być lokalizowana inna zabudowa, w tym zabudowa mieszkaniowa." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zgadza się ze stanowiskiem zaprezentowanym w przytoczonym powyżej wyroku, rację ma również Wojewoda podnosząc, że dla zachowania logicznej i spójnej oceny porządku planistycznego należy zastosować wykładnię celowościowa § 3 rozporządzenia o cmentarzach, a nie jedynie literalną, której zastosowanie postuluje w skardze kasacyjnej pełnomocnik Gminy Miedźno. Odnośnie naruszenia art. 28 ust 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 pkt 4 i art. 19 ust 3 ustawy o zabytkach oraz art. 15 ust 2 pkt 4 u.p.z.p. Naczelny Sad Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że brak przedmiotu ochrony i ustaleń dla wyznaczonej na rysunku planu strefy konserwatorskiej K rażąco narusza wymienione przepisy. Kwestią sporną w sprawie nie jest fakt, że uchwała nie zawiera jakichkolwiek postanowień odnoszących się do strefy ochrony konserwatorskiej K. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że nawet jeżeli jest to jedynie oczywista omyłka dotycząca legendy zawierającej oznaczenia symboli zastosowanych na rysunku, to nie może to zmieniać stanowiska w sprawie, gdyż nawet oczywiste omyłki planu, wymagają zmiany w trybie przewidzianym dla uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda słusznie wskazał, że ustanowienie na danym terenie strefy ochronnej widniejącej na rysunku planu, powoduje, że adresaci norm prawnych obowiązujących zgodnie z tym planem spodziewają się ograniczeń związanych z wyznaczeniem takiej strefy. Tymczasem regulacje takie nie zostały wprowadzone. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono również naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powyższą normę można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji, wydając zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Obowiązek zaś odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze nie oznacza jeszcze, że sąd jest zobowiązany do odniesienia się do każdego z argumentów strony skarżącej. Wystarczy, gdy z wywodów uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, dlaczego - w ocenie sądu - nie doszło do naruszenia prawa, wskazanego w skardze. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym w szczególności stanowisko Sądu I instancji, co do legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego analizowanego pod kątem zgodności z obiektywnie obowiązującym porządkiem prawnym. Kwestionowanie prawidłowości uzasadnienia wyroku tylko dlatego, że Sąd nie odniósł się do argumentów dot. niezamknięcia liniami rozgraniczającymi terenów dróg, których przebieg jest kontynuowany poza granicami planu, jak również dot. kształtowania nowej zabudowy, które w istocie nie miały w przedmiotowej sprawie kluczowego znaczenia, należy uznać za nieusprawiedliwione. Mając na względzie powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego od skarżącej kasacyjnie Gminy Miedźno na rzecz Wojewody Śląskiego, orzeczono podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ strona, która wniosła skargę kasacyjną, w wypadku oddalenia skargi kasacyjnej, zobowiązana jest zwrócić organowi poniesione przez niego koszty postępowania kasacyjnego. Koszty te ograniczały się do wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną.