II OSK 2709/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 361/15 w sprawie ze skargi Spółdzielni M. w K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 361/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielni M. w K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie, orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. nakazał Spółdzielni M. w K. usunięcie uchybień stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej w grudniu 2014 r., udokumentowanych protokołem kontroli nr – lista kontrolna [...]. Decyzję tę doręczono Spółdzielni w dniu 4 lutego 2015 r., co wynika z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru. W dniu 19 lutego 2015 r. do Powiatowego Lekarza Weterynarii wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji podpisane przez J. L. - Prezesa Spółdzielni, sporządzone w dniu 17 lutego 2015 r. (w aktach brak adnotacji, że złożono je osobiście jak też brak koperty). Powyższe odwołanie wraz z aktami sprawy organ przekazał w dniu 26 lutego 2015 r. do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu. Pismem z dnia 5 marca 2015 r. Dolnośląski Wojewódzki Lekarz Weterynarii, wskazując jako podstawę prawną art. 64 § 2 k.p.a., wezwał J. L. do uzupełnienia braku formalnego podania z dnia 17 lutego 2015 r. oznaczonego jako odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., przez wniesienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, aktualnego na dzień podpisania odwołania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu poświadczającego uprawnienie do jednoosobowego reprezentowania Spółdzielni. Jednocześnie pouczono, że nieusunięcie braków pisma w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Powyższe pismo doręczone zostało na adres Spółdzielni w dniu 9 marca 2015 r. W dniu 16 marca 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii przekazał (przy piśmie z dnia 13 marca 2015 r.) pismo Spółdzielni z dnia 11 marca 2015 r. w którym poinformowano, że zgodnie z § 47 Statutu Spółdzielni oraz aktualnym wpisem w KRS oświadczenia woli w imieniu Spółdzielni składają członkowie zarządu lub jeden członek zarządu z pełnomocnikiem. Oświadczono ponadto, że według strony odwołanie od decyzji nie jest oświadczeniem woli, ale środkiem odwoławczym. Jeżeli jednak organu odwoławczy uważa, że przedmiotowe odwołanie zawiera braki formalne, gdyż zostało podpisane przez jednego członka zarządu, strona w załączeniu przekazała dodatkowy egzemplarz odwołania z dnia 17 lutego 2015 r. podpisany przez dwóch członków zarządu: T. M. i J. L. oraz odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Pismem z dnia 27 marca 2015 r. organ II instancji poinformował J. L. -Prezesa Spółdzielni, że w związku z nieuzupełnieniem w terminie braku formalnego podania (odwołania z dnia 17 lutego 2015 r.), podanie to pozostawiono bez rozpoznania. Wydanym natomiast w tym samym dniu postanowieniu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez Spółdzielnię odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał między innymi, że po otrzymaniu odwołania podpisanego przez Prezesa Spółdzielni J. L., na podstawie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dostępnego w wyszukiwarce na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości wg. stanu na dzień 4 marca 2015 r. ustalił, że oświadczenie woli za Spółdzielnię składają członkowie zarządu lub jeden członek zarządu i pełnomocnik. Wobec tego organ pismem z dnia 5 marca 2015r. wezwał J. L. - Prezesa Spółdzielni, aby w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, przedłożył aktualny na dzień podpisania odwołania odpis z KRS lub inny dokument poświadczającego uprawnienie do jednoosobowego reprezentowania Spółdzielni. Dalej organ wyjaśniał, że strona pismem z dnia 11 marca 2015 r. przekazanym przez organ I instancji potwierdziła powyższe ustalenia poczynione przez organ odwoławczy na podstawie aktualnego odpisu z KRS, jednakże wyraziła pogląd, że odwołanie od decyzji nie jest oświadczeniem woli lecz środkiem zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Do pisma z dnia 11 marca 2015 r. Spółdzielnia załączyła też – zdaniem organu – kolejne pismo z dnia 17 lutego 2015 r. oznaczone jako odwołanie, podpisane przez członków zarządu, czyli osoby uprawnione do reprezentacji strony zgodnie z załączonymi do sprawy odpisami KRS. Oceniając pismo z dnia 17 lutego 2015 r. oznaczone jako odwołanie, organ odwoławczy stwierdził, że nie zostało ono uzupełnione zgodnie z wezwaniem z dnia 5 marca 2015 r., co skutkowało pozostawieniem go bez rozpoznania, o czym osoba wnosząca podanie została powiadomiona pisemnie. Argumentacja strony, że odwołania nie należy traktować jak oświadczenia woli, gdyż jest to środek odwoławczy w postępowaniu administracyjnym, a tym samym – jak można wnioskować – wedle strony do tego środka odwoławczego nie można stosować przepisów dotyczących ich reprezentacji, nie zasługuje zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 48 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze to zarząd spółdzielni kieruje jej działalnością oraz reprezentuje ją na zewnątrz, nie zaś poszczególni członkowie tego zarządu samodzielnie. Dolnośląski Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził również, że pismo strony z dnia 17 lutego 2015 r. ponownie oznaczone jako "odwołanie", wniesione wraz z pismem z dnia 11 marca 2015 r. i podpisane prawidłowo przez osoby uprawnione do reprezentacji Spółdzielni, należało uznać za złożone w dniu 11 marca 2015 r. Wraz ze złożeniem tego pisma strona nie złożyła jednak wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który to termin upłynął w dniu 18 lutego 2015 r. W tych okolicznościach organ II instancji stwierdził, że prawidłowo złożone odwołanie, tj. nie obarczone brakami formalnymi i podpisane dwóch członków zarządu, zgodnie ze sposobem reprezentacji, wpłynęło po ustawowym terminie do wniesienia odwołania. Skargą Spółdzielnia M. w K. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 64 § 2, art. 6 i art. 8 k.p.a. przez zażądanie od strony nieistniejącego dokumentu w postaci aktualnego na dzień podpisania odwołania odpisu z KRS, poświadczającego uprawnienia do jednoosobowej reprezentacji Spółdzielni przez J. L. – podczas, gdy organ powinien był zażądać uzupełnienia podpisu na odwołaniu przez drugiego członka zarządu Spółdzielni (zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 ustawy – Prawo spółdzielcze), a także przez uznanie, że uzupełnienie odwołania o brakujące podpisy osoby uprawnionej do reprezentacji strony oraz przedłożenie aktualnego odpisu z KRS nie jest skutecznym uzupełnieniem braków formalnych odwołania; art. 129 § 2 k.p.a. przez uznanie, że strona naruszyła termin ustawowy do wniesienia odwołania, podczas gdy strona nie została wezwana prawidłowo do uzupełnienia braku formalnego tego odwołania i sama skutecznie uzupełniła tenże brak przedkładając dodatkowy odpis odwołania podpisany przez obu członków zarządu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podzielił stanowisko organu, że podpisanie odwołania tylko przez Prezesa Spółdzielni było nieprawidłowe, bowiem nie jest on umocowany do jednoosobowej reprezentacji tej osoby prawnej. Jest to jednak wada usuwalna, którą można konwalidować przez złożenie podpisu członka zarządu, po uprzednim wezwaniu do usunięcia braku i wyznaczeniu terminu, z jednoczesnym pouczeniem o skutkach nieusunięcia braku. Dokonanie takiego wezwania, zgodnie z wymogami art. 64 § 2 k.p.a. należało do obowiązków organu, z których jednak ten się nie wywiązał. W ocenie Sądu, pismo z dnia 5 marca 2015 r. nie spełnia przesłanek określonych w przepisie art. 64 § 2 k.p.a. Dolnośląski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wezwał bowiem Prezesa Spółdzielni do przedłożenia dokumentu, z którego wynikałoby, że może on jednoosobowo reprezentować Spółdzielnię, nie pouczając jednak o skutkach jakie mogą dla strony wyniknąć z niewłaściwej reprezentacji podmiotu. Wezwanie z dnia 5 marca 2015 r. skierowane imiennie na Prezesa Spółdzielni nie spełnia zatem omówionych wcześniej standardów wezwania do uzupełnienia braków formalnych podania. Podkreślić należy, że wezwanie do uzupełnienia braków wystosowane przez organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie może być jedynie formalnym zabiegiem technicznym, musi wskazywać na rodzaj braku i co istotne dawać stronie możliwość jego skutecznego usunięcia. Tymczasem wezwanie z dnia 5 marca 2015 r. nie stwarzało stronie rzeczywistej możliwości usunięcia faktycznie istniejącego braku podania, którym w istocie był brak podpisu drugiego członka zarządu. Organ wzywał bowiem do dostarczenia odpisu z KRS-u, z którego wynikałaby jednoosobowa reprezentacja Prezesa Spółdzielni pomimo, że miał świadomość, że zapisy dotyczące reprezentacji strony w KRS są inne. Jak słusznie zauważa skarżąca takie wezwanie było niewykonalne. Strona, co oczywiste, nie mogła przedłożyć dokumentu z którego wynikałaby tego rodzaju reprezentacja Spółdzielni, a organ wystosowując wezwanie o podanej wcześniej treści, miał tego świadomość. Sam przyznaje, że powziął już wcześniej wiedzę o prawidłowych zasadach reprezentacji podmiotu odwołującego się. Spółdzielnia mogła jedynie przedłożyć aktualny odpis z KRS (co też później uczyniła). W tej sytuacji nie można przyjąć, że przedmiotowe wezwanie realizowało podstawowe funkcje gwarancyjne dla strony wynikające z art. 64 § 2 k.p.a. jakim jest ochrona interesu podmiotów wnoszących podanie, tak aby w efekcie odpowiadało ono wymogom formalnym. Nie pozwalało bowiem na usunięcie faktycznie zaistniałego braku formalnego. Zdaniem Sądu, prawidłowe działanie organu w tym względzie powinno polegać w pierwszym rzędzie na wezwaniu do przedłożenia aktualnego odpisu z KRS - o ile pomimo pozyskanej wcześniej wiedzy o sposobie reprezentacji Spółdzielni, organ miał nadal w tym względzie wątpliwości – a następnie na wezwaniu do uzupełnieniu odwołania o podpis członka zarządu, zgodnie z zasadami reprezentacji strony skarżącej. Wezwania w tym zakresie jednak organ nie poczynił pomimo, że pozyskał od skarżącej przekazany przy piśmie z dnia 11 marca 2015 r. odpis z KRS. Tym samym poprzestanie tylko na wezwaniu z dnia 5 marca 2015 r. (nieprawidłowo sformułowanym) świadczyło o wadliwym i naruszającym art. 7, art. 9 i art. 64 § 2 k.p.a. działaniu organu. W konsekwencji, skoro przedmiotowe wezwanie było wadliwie, to nie sposób mówić o możliwości wywołania przez niego skutku w postaci pozostawienia podania którego ono dotyczyło, bez rozpoznania. Powyższe ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ II instancji, pozostawiając bez rozpoznania (jako dotknięte brakami formalnymi) podanie z dnia 17 lutego 2015 r., które wpłynęło do niego w dniu 26 lutego 2015 r., przyjął bowiem, że odwołanie datowane na 17 lutego 2015 r. i podpisane prawidłowo, przekazane przy piśmie z dnia 11 marca 2015 r. stanowi nowe podanie, które złożone zostało dopiero w dniu 11 marca 2015 r. Pogląd ten, w świetle przedstawionej wcześniej argumentacji jest nieuzasadniony. W sprawie mamy bowiem do czynienia z jednym odwołaniem, które wpłynęło do organu w dniu 26 lutego 2015 r. i dotknięte było brakiem formalnym w postaci nieprawidłowego podpisu. Do uzupełnienia tego braku organ w istocie nie wezwał strony a skoro tak, nie zaczął biec termin ustawowy z art. 64 § 2 k.p.a. Przeciwko przyjętemu przez organ stanowisku, że prawidłowo podpisany dokument stanowi kolejne odwołanie, przemawia także zdaniem Sądu stwierdzenie skarżącej zawarte w piśmie z dnia 11 marca 2015 r. przekazującym odwołanie podpisane przez członków zarządu, w którym wskazano, że " jeżeli Dolnośląski Wojewódzki Lekarz Weterynarii uważa, że odwołanie zawiera braki formalne, gdyż zostało podpisane przez jednego członka zarządu, to przesyłamy w załączeniu dodatkowy egzemplarz podpisany przez dwóch członków Zarządu". Z powyższego oświadczenia jasno wynika, że strona nie przedłożyła nowego odwołania lecz to samo, uzupełnione odwołanie. Powyższe stwierdzenie, jak też fakt, że uzupełnienie podpisu stanowiło reakcję strony na wezwanie organu o przedłożenie odpisu z KRS, przemawia za tym, że jest to czynność uzupełnienia braku formalnego podania a nie złożenie nowego (kolejnego) odwołania. Tym samym przyjęcie przez organ daty 16 marca 2015r. za datę wniesienia odwołania, nie znajduje oparcia w przepisach i stanie faktycznym sprawy. W konsekwencji wadliwie, a przynajmniej przedwczesne, okazało się także orzeczenie co do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu, w zaistniałych okolicznościach organ powinien poddać ponownej wstępnej weryfikacji odwołanie z dnia 17 lutego 2015 r., uwzględniając również treść pisma Spółdzielni z dnia 11 marca 2015 r. i przekazane przy nim załączniki, w szczególności odwołanie podpisane przez członków zarządu. Odnośnie natomiast uwag zawartych w odpowiedzi na skargę, co do uzupełnienia przez skarżącą braków odwołania (odpis KRS) po terminie określonym w wezwaniu z dnia 5 marca 2015 r. - niezależnie od wadliwości tego wezwania - Sąd wskazał, że zgodnie z poglądami judykatury, treść art. 64 § 2 k.p.a., nakazująca pozostawienie podania bez rozpoznania, odnosi się do sytuacji, w której strona w ogóle nie uzupełni braku formalnego uniemożliwiającego nadanie podaniu właściwego biegu, nie zaś do sytuacji, gdy brak zostaje uzupełniony jednak z naruszeniem wskazanego terminu, gdyż takiego rygoru ww. przepis nie przewiduje. Skargą kasacyjną Dolnośląski Wojewódzki Lekarz Weterynarii zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2015 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w taki sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozstrzygnął skargę Spółdzielni ponad granice przedmiotowej sprawy administracyjnej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., przejawiające się w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów uwzględnił skargę, uznając za niesłuszne postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu, pomimo tego, że organ administracyjny podjął prawidłowe działania na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, które określają obligatoryjność stwierdzenia uchylenia terminu do wniesienia odwołania; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 64 § 2, art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą ma uznaniu, że organ nieprawidłowo zinterpretował i zastosował ww. przepisy Kodeksu, podczas gdy organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 17 lutego 2015 r. (skierowanego do Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.), których to braków strona prawidłowo nie uzupełniła; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie został naruszony przepis art. 134 k.p.a. i co za tym idzie uchylenie przez Sąd I instancji postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu z dnia [...] marca 2015 r.; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 57 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w taki sposób, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu arbitralnie przyjął, że w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność organu administracji publicznej, to nie zarządził rozdzielenia tych skarg wniesionych przez Spółdzielnię i wydał "tylko" jeden wyrok z dnia 12 sierpnia 2015 r. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem, przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Istota sprawy rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprowadzała się do oceny legalności postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu z dnia [...] marca 2015 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia przez Spółdzielnię M. w K. odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] lutego 2015 r. Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania; postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Uzasadniając w niniejszej sprawie zastosowanie powyższego przepisu przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia Dolnośląski Wojewódzki Lekarz Weterynarii we Wrocławiu uznał, że wniesione za pośrednictwem organu I instancji wraz z pismem z dnia 11 marca 2015 r. kolejne pismo Spółdzielni M. w K. z dnia 17 lutego 2015 r. podpisane tym razem przez dwóch członków zarządu Spółdzielni (czyli zgodnie z wynikającym z Krajowego Rejestru Sądowego sposobem reprezentacji tego podmiotu), stanowiło nowe, prawidłowo sporządzone odwołanie od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2015 r., wniesione jednak po upływie wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowego terminu, który upływał Spółdzielni z dniem 18 lutego 2015 r. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, po otrzymaniu odwołania z dnia 17 lutego 2015 r. podpisanego wyłącznie przez Prezesa Spółdzielni J. L., Dolnośląski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wezwał ww. członka zarządu w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do przedłożenia aktualnego na dzień podpisania odwołania odpisu z Krajowego Rejestry Sądowego lub innego dokumentu poświadczającego uprawnienia do jednoosobowego reprezentowania Spółdzielni przez J. L.. Jak wynika jednak z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy przed wystosowaniem powyższego wezwania sprawdził treść aktualnego odpisu z KRS dotyczącego skarżącej Spółdzielni w wyszukiwarce Ministerstwa Sprawiedliwości i miał świadomość, że zgodnie z zapisami tam zawartymi, oświadczenie woli za Spółdzielnię składają członkowie Zarządu lub jeden członek Zarządu i pełnomocnik. W związku z powyższym należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skierowane do Prezesa Spółdzielni wezwanie z dnia 5 marca 2015 r. było wadliwe w zakresie, w jakim nie uwzględniało poczynionych przez organ ustaleń co do wynikającego z Krajowego Rejestru Sądowego sposobu reprezentacji Spółdzielni. Omawiany brak formalny odwołania można było bowiem konwalidować przez złożenie podpisu przez drugiego członka zarządu Spółdzielni lub pełnomocnika. Wyrażone zatem w tej kwestii stanowisko Sądu I instancji nie narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2, art. 6 i art. 8 k.p.a. Podkreślenia wymaga także, że pomimo błędnie sformułowanego przez organ II instancji wezwania do usunięcia braku formalnego odwołania, skarżąca Spółdzielnia skutecznie usunęła ten brak poprzez przesłanie - wraz z pismem z dnia 11 marca 2015r. - odwołania podpisanego przez osoby uprawnione do jej reprezentacji oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego poświadczającego ten fakt. Organ odwoławczy wadliwe zakwalifikował zatem odwołanie Spółdzielni załączone do pisma z dnia 11 marca 2015 r. jako nowe odwołanie i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2015 r. Naruszył tym samym art. 134 k.p.a. jak i art. 129 § 2 k.p.a. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 57 § 3 p.p.s.a. wskazać należy, że nigdzie w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie stwierdził, że przedmiotową skargą zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność organu. Samo pozostawienie pisma bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07). Słusznie natomiast Sąd I instancji, rozpoznając skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we Wrocławiu z dnia [...] marca 2015 r., wypowiedział się w kwestii prawidłowości pozostawienia pierwszego pisma Spółdzielni bez rozpoznania, bowiem czynność ta, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, została podjęta w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są bowiem przez granice sprawy administracyjnej, która powinna być rozumiana w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. Zakresem rozpoznania sądu objęte są więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2015, s. 571). Nie doszło więc w niniejszej sprawie do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.