II OSK 3054/17

Dnia 1 marca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 139/17 w sprawie ze skargi S. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie w przedmiocie wybudowania i użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 139/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie w przedmiocie wybudowania i użytkowania obiektu budowlanego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę kasacyjną wniósł S. M. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) poprzez ich niezastosowanie i brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego i poczynienie błędnych ustaleń stanu faktycznego i w konsekwencji oddalenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie, podczas gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przewlekłość postępowania organu miała miejsce w momencie wniesienia skargi, 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1, § 1a i § 2 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji istnienia okoliczności przemawiających za stwierdzeniem przewlekłego postępowania przez PINB w Bełchatowie i tym samym przemawiających za uwzględnieniem skargi oraz za zasądzeniem na rzecz skarżącego odpowiedniej sumy pieniężnej. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Ponadto skarżący wystąpił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Mając na uwadze, że skarżący kasacyjnie w oparciu o art. 182 § 2 P.p.s.a. zrzekł się rozprawy a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, niniejszą skargę kasacyjną NSA rozpoznawał na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez S. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu. Nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Przepisy te nie mają bowiem zastosowania przy ocenie czy miała miejsce przewlekłość postępowania. Mają one zastosowanie tylko przy ocenie prawidłowości postępowania zakończonego rozstrzygnięciem organu administracji. Tylko w takim postępowaniu można dokonywać oceny, czy w sposób wyczerpujący zgromadzony został przez organy administracji materiał dowodowy będący podstawą wydania rozstrzygnięcia oraz czy dokonano jego prawidłowej oceny. Za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 149 § 1, §1a i § 2 P.p.s.a. Nie było podstaw do uwzględnienia skargi na przewlekłość postępowania (art. 149 § 1 P.p.s.a.) a w konsekwencji do stwierdzenia przez Sąd, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.) oraz do przyznawania od organu na rzecz skarżącego określonej sumy pieniężnej (art. 149 § 2 P.p.s.a). Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena, czy zaistniała przewlekłość postępowania mogła być dokonana wyłącznie za okres po wydaniu wyroku z dnia 17 stycznia 2017 r., który zapadł w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 260/17. Zasadnie też Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, że w sprawie tej skarżący kasacyjnie złożył jedynie skargę na bezczynność organu administracji. Z treści rozstrzygnięcia Sądu, jakie zapadło w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 260/17, jednoznacznie wynika, że Sąd ten rozpoznał sprawę zarówno pod kątem bezczynności jak i przewlekłości. Rozstrzygnięciem tym, w tym także jego zakresem, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę był związany. Jeśli skarżący kasacyjnie uważa, że w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 260/17 Sąd nie powinien orzekać w kwestii przewlekłości postępowania, to powinien zaskarżyć ten wyrok domagając się jego zmiany. W niniejszym postępowaniu nie ma natomiast podstaw do pomijania faktu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 260/17 także kwestii przewlekłości postępowania. W okresie po wydaniu wyroku w ww. sprawie przewlekłość postępowania nie wystąpiła. Kwestia ta została szczegółowo omówiona przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 5 uzasadnienia). Stanowisko to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie przedstawionych przez Sąd I instancji argumentów jest niecelowe. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.