II OSK 3111/13

Dnia 21 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lipca 2013 roku sygn. akt VII SA/Wa 39/13 odrzucającego skargę J.S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 9 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J.S. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 5 listopada 2012 r. Zgodnie z zarządzeniem z 8 grudnia 2012 r., pismem z 13 grudnia 2012 r. Sąd I instancji przekazał skargę Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że termin do wniesienia skargi przez skarżącego rozpoczął bieg 5 listopada 2012 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął 5 grudnia 2012 r. Przekazanie skargi przez Sąd I instancji organowi nastąpiło pismem z 13 grudnia 2012 r., przesłanym 14 grudnia 2012 r., a więc skarga została wniesiona po upływie terminu. Z tej przyczyny Sąd I instancji skargę odrzucił. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 54 § 1 oraz art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegające na mylnym stwierdzeniu, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu. Zarzucił ponadto naruszenie art. 83 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 369 § 3 k.p.c., polegające na uznaniu, że wniesienie skargi w terminie bezpośrednio do sądu nie jest równoznaczne z zachowaniem terminu do dokonania tej czynności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2013 r., II GSK 24/13, Lex 1298474). Nie ulega wątpliwości, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upływał 5 grudnia 2012 r., a okoliczność tę potwierdza również skarżący w skardze kasacyjnej wskazując, że zaskarżone postanowienie zostało mu doręczone 5 listopada 2012 r. Skarga wpłynęła do Sądu I instancji 7 grudnia 2012 r., o czym świadczy prezentata znajdująca się na tym piśmie (k. 2 akt sądowych), a więc już po upływie terminu. Nie ulega także wątpliwości, że skierowanie skargi na adres Sądu I instancji, a nie organu, było skutkiem pomyłki pełnomocnika skarżącego, bowiem taką przyczynę wskazano w treści skargi kasacyjnej. Oczywiście omyłka w zaadresowaniu przesyłki nie może uzasadniać innego sposobu obliczania terminu do wniesienia skargi niż to wynika z treści art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a. Stąd też skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlegała odrzuceniu. Na uwzględnienie nie zasługiwały więc zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 54 § 1 oraz art. 53 § 1 p.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 83 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 369 § 3 k.p.c. Zgodnie z treścią art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, dotyczącego obliczania terminu, które ostatni dzień przypada w sobotę. Przepis art. 83 § 1 p.p.s.a. odsyła więc do przepisów kodeksu cywilnego, a przede wszystkim do art. 110-115 tej ustawy. Nie odsyła natomiast do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczących konkretnych instytucji procesowych. Takim przepisem jest między innymi art. 369 § 3 k.p.c., zgodnie z którym termin do wniesienia apelacji, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła apelację do sądu drugiej instancji. W takim wypadku sąd ten niezwłocznie przesyła apelację do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Przepis ten dotyczy więc wyłącznie trybu wniesienia apelacji i nie ma odpowiedniego zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.