II OSK 3170/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant asystent sędziego Joanna Zięba-Gula po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 578/14 w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 31 stycznia 2014 r. nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 578/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. Z., na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2014r. nr ..., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr ... wydaną w dniu 4 listopada 2013r. nakazującą G. Z. rozbiórkę czterech zbiorników na materiały sypkie, trzech pojemników na kruszywo użytkowane na czterech stopach metalowych, betoniarki o poj. 400l na dwóch stopach metalowych, betoniarki BMC 500C na dwóch stopach metalowych, mobilnej stacji mieszania (betoniarki) i metalowego kontenera z urządzeniami sterującymi. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją nr ... z dnia 19 lipca 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., dalej PINB, nakazał G. Z., dalej skarżący, rozbiórkę wytwórni elementów betonowych, zlokalizowanej na działce nr ew. ... położonej przy ulicy M. ... w miejscowości K., gm. W., wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W wyniku postępowania odwoławczego M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej WINB, decyzją nr ... z dnia 18 października 2011r. uchylił w/w rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia organowi I instancji. Po rozpatrzeniu skargi H. i L. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 2796/11 oddalił skargę na powyższą decyzję nr ... z dnia 18 października 2011r. W związku z powyższym organ powiatowy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przeprowadził szereg czynności dowodowych w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, m.in. prowadził korespondencję z Wójtem Gminy W., przeprowadził kontrole w terenie w dniach 29 stycznia 2013r. i 12 września 2013r., a także załączył zdjęcia satelitarne z 1990r. i 1997r., pomiary wysokościowe budowli wchodzących w skład wytwórni elementów betonowych sporządzone przez uprawnionego geodetę, dołączył kopię decyzji Wójta Gminy W. z dnia 9 września 1997r. o warunkach zabudowy i kopię zaświadczenia Urzędu Gminy W. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 25 stycznia 1997r. Następnie PINB decyzją nr ... z dnia 4 listopada 2013r. nakazał skarżącemu na podstawie art. 48 ust. 4. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zwanej dalej ustawą, rozbiórkę samowolnie wybudowanej wytwórni elementów betonowych, na którą składa się szereg budowli, stanowiących całość techniczno-użytkową, szczegółowo w niej wymienionych. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania skarżącego decyzją z dnia 31 stycznia 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, że nie narusza ona prawa. Zdaniem organu odwoławczego, wymienione w decyzji organu I instancji elementy: zbiorniki na materiały sypkie, pojemniki na kruszywo na stopach metalowych posadowione na gruncie, betoniarka 400l i betoniarka BMK 500C na stopach metalowych posadowione na gruncie, stacja mieszania (betoniarka) oraz metalowy kontener z urządzeniami sterującymi stanowią jedną funkcjonalną całość techniczno-użytkową, którą należało rozpatrywać i oceniać jako jeden przedmiot postępowania, tj. wytwórnię elementów betonowych i wydać w stosunku do niej jedną decyzję administracyjną, legalizującą całość inwestycji, bądź nakazującą jej całkowitą rozbiórkę. Powyższa inwestycja stanowi bowiem jedną całość, składającą się z kilku obiektów i budowli, zaś jej rozdzielenie nie jest możliwe z uwagi na funkcjonalne połączenie poszczególnych elementów i brak możliwości samodzielnego bytu poszczególnych jej części w oderwaniu od całości zamierzenia inwestycyjnego. Mając na uwadze zakres i funkcję posadowionych na nieruchomości obiektów budowli, tj. zbiorników, pojemników na kruszywo, betoniarek organ stwierdził, że przedmiotem postępowania nie są samodzielne i niezależne od siebie obiekty, a wytwórnia elementów betonowych, jako całość techniczno-użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami. Enumeratywne wyliczenie w decyzji organu I instancji poszczególnych elementów wytwórni służy jedynie dokładnemu określeniu, jakie konkretnie elementy podlegają rozbiórce. Ponadto, wszystkie te obiekty usytuowane są na nieruchomości w ten sposób, że ich posadowienie jest na tyle trwałe, że opierają się one czynnikom mogącym zniszczyć bądź przemieścić ustawioną na nim konstrukcję. Wszystkie elementy wytwórni, objęte nakazem rozbiórki mają gabaryty przesądzające o ich trwałym związaniu z gruntem. Węzeł betoniarski stanowi budowlę, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy. WINB stwierdził, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy, w którym został także pouczony o konsekwencjach ich niewykonania, wynikających z art. 48 ust. 4 ustawy, a zatem nie wyraził woli legalizacji samowoli budowlanej. Ponadto organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z przepisami planistycznymi. Zgodnie bowiem z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. z dnia 9 listopada 2010r. nr ... działka nr ... jest przeznaczona pod zabudowę zagrodową w gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych, zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, teren leśny i poszerzenie drogi. Dopuszcza się przeznaczenie uzupełniające – nieuciążliwe usługi towarzyszące, służące zaspokajaniu potrzeb mieszkańców, nie zakłócające funkcji mieszkaniowej obszaru, stacje transportowe, sieć infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych i ciągi piesze. Przepisy planistyczne obowiązujące dla przedmiotowego terenu nie przewidują zatem możliwości prowadzenia działalności wytwórczej, tym bardziej polegającej na wytwarzaniu elementów betonowych, którą nie można uznać za działalność nieuciążliwą, uzupełniającą zabudowę jednorodzinną. Odnosząc się do kwestii daty budowy przedmiotowej inwestycji organ zaznaczył, że ustalenia w tej kwestii na przestrzeni lat nie były przez inwestora negowane. Natomiast ze zdjęć lotniczych z lat 1990 i 1997, oświadczeń H. i L. K. wynika, że były one wykonane w różnych okresach, ale w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1994r., czyli po 1 stycznia 1995r. Rozpoznając skargę G. Z. na decyzję WINB z dnia 31 stycznia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że jest ona niezasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Sąd wskazał, że bezspornym jest, iż na działce należącej do skarżącego o nr ewid. ... przy ulicy M. ... w miejscowości K. prowadzi on wytwórnię elementów betonowych, na którą składa się szereg budowli powiązanych ze sobą i stanowiących zakład produkcyjny. Bezspornym jest też, że skarżący nie przedstawił organowi pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia na realizację przedmiotowych obiektów. W ocenie Sądu, zasadnym było objęcie przez organ postępowaniem, analizą i rozstrzygnięciem wszystkich obiektów wytwórni elementów budowlanych, tj. zakładu prowadzonego przez skarżącego. Zasadnym było także uznanie, że obiekty te są trwale związane z gruntem, gdyż biorąc pod uwagę parametry przedmiotowych obiektów (np. wysokość silosów – pojemników na materiały i kruszywa, od 7 do 13 m, sposób posadowienia stóp metalowych) prawidłowość przyjęcia trwałego ich związania z gruntem nie może budzić wątpliwości. W ocenie Sądu I instancji, wytwórnia elementów budowlanych, stanowi budowlę w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż obiekt ten powstał w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, gdyż inwestor nie dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i wedle oświadczenia o decyzję taką nie wnioskował. Wykonanego obiektu nie można zakwalifikować do żadnej grupy określonej w art. 29 lub 30 ustawy, zwalniającej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Wobec powyższych ustaleń organ I instancji prawidłowo zastosował procedurę legalizacyjną. Sąd stwierdził, że organy nadzoru budowlanego zgodnie z posiadanymi kompetencjami usiłowały doprowadzić do zgodności z prawem popełnionej samowoli budowlanej, wszczynając postępowanie legalizacyjne. Na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy organ I instancji postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010r. nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w określonym terminie, tj. 5 miesięcy od otrzymania postanowienia: - zaświadczenia wójta o zgodności realizowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganiom przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia z izby, z określonym terminem ważności, świadczące o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pouczając o konsekwencjach niewykonania tych obowiązków, wynikających z art. 48 ust. 4 ustawy. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wykonał nałożonych w postępowaniu legalizacyjnym obowiązków, wobec czego organ nadzoru budowlanego zgodnie z prawem orzekł nakaz rozbiórki. Sąd podkreślił, że procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 Prawa budowlanego, nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i bez przedłożenia zażądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki. Skarżący miał możliwość legalizacji spornych obiektów i dopiero na skutek zaniechania w zakresie wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, a nie uznaniowy i nie jest zależna od woli organu lub woli inwestora. Skarżący z możliwości zalegalizowania nie skorzystał, co w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. W ocenie Sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego dokonał wystarczających ustaleń stanu faktycznego, umożliwiających mu wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej były poprawne, a sposób ich przeprowadzenia zgodny z regułami określonymi przez proceduralne normy prawne. Nadto Sąd badając legalność postępowania organów w każdej płaszczyźnie (w tym również formalnej), nie znalazł żadnych podstaw, by je kwestionować, zaś zarzuty skargi także dotyczące rozstrzygnięć w zakresie ustaleń prawa miejscowego nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., oddalił skargę. W skardze kasacyjnej G. Z., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika I. zaskarżył powyższy wyrok w całości, II. na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. III. skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a), a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję WINB z dnia 31 stycznia 2014r. oraz decyzję PINB z dnia 4 listopada 2013r. pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji: a) z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), to jest art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1271) w związku z 153 p.p.s.a. oraz z związku z art. 79 § 1 i § 2, 89 § 2 i art. 10 k.p.a. polegającego na odstąpieniu od oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA z dnia 6 listopada 2003r. (sygn. akt IV SA 817/03) i zaniechaniu: - przeprowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej, - zawiadomienia skarżącego o czynności przesłuchania świadków w dniu 22 kwietnia 2013r., - zaniechaniu przesłuchania strony (skarżącego), b) z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) to jest art. 7, 77 § 1, 61 § 4, 107 § 1 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji, co do urządzeń, które nigdy nie były objęte przedmiotem jakiekolwiek postępowania administracyjnego oraz o którego wszczęciu (w konsekwencji) skarżący nie mógł być powiadomiony (punkt 3 decyzji PINB nr ... - dotyczący urządzeń rzekomo wzniesionych w 2012r.), c) z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) to jest art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z 153 p.p.s.a. oraz w związku art. 7, 77 § 1, 61 § 4, 107 § 1 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji, co do urządzeń, które zostały objęte odrębnym postępowaniem (punkt 2 decyzji PINB nr 235/13 - dotyczący urządzeń objętych postępowaniem o sygn. akt ...), toczącym się niezależnie od sprawy będącej przedmiotem wyroku NSA z dnia 6 listopada 2003r. (sygn. akt IV SA 817/03 - punkt 1 decyzji PINB nr ... dotyczący urządzeń objętych postępowaniem o sygn. akt ...) oraz pomimo, że w sprawie prawomocnym wyrokiem z dnia 11 maja 2012r. WSA w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 2796/11) stwierdził wadliwości "połączenia" wszystkich spraw w sprawie tzw. samowoli budowlanej do wspólnego rozpoznania. Z ostrożności procesowej (jeżeli uznać dopuszczalność orzekania w obecnie kontrolowanej sprawie w odniesieniu do urządzeń objętych punktem 3 sentencji decyzji PINB nr ... z dnia 4 listopada 2013r., z czym skarżący się nie zgadza), d) z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) polegającego na wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę wielu urządzeń budowlanych, wznoszonych w różnym czasie, podczas gdyby przyjąć, iż jest to budowla (z czym skarżący się nie zgadza) istniały przesłanki do legalizacji tzw. samowoli budowlanej (art. 48 ustęp 2 Prawa budowlanego), a organ umożliwił legalizację jedynie części urządzeń składających się na "węzeł betoniarski", ewentualnie 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję WINB z dnia 31 stycznia 2014r. (nr ..., sygn. akt ...) oraz decyzję PINB z dnia 4 listopada 2013r. (nr ..., sygn. akt ...) pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez organy administracji następujących przepisów proceduralnych: a) art. 78 § 2 w zw. z art. 77 § 2 i art. 123 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie formalnego postępowania dowodowego w sprawie w całości - organ I instancji nie wydał żadnego postanowienia dowodowego, nie wiadomo, które dowody włączył w poczet materiału dowodowego, a co do których odmówił dopuszczenia jako dowodu. Strona nie może domyślać się tego z uzasadnienia decyzji (w zakresie omawiania dowodów praktycznie nieistniejącego). Naruszenie tych przepisów mogło mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy, albowiem z samej istoty tylko prawidłowe przeprowadzenie postępowania może być podstawą dokonywania ustaleń przez organy administracji. b) art. 7, 10, 77, 86, 89 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego ‒ zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, zaniechanie przesłuchania w charakterze strony skarżącego, niewyjaśnienia w jaki sposób (z jakiego sposobu wnioskowania) wynika jednoznacznie, że obiekty podlegające rozbiórce (punkt 1 decyzji PINB) zostały rzekomo zrealizowane w 1997r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem decydowało o stosowaniu właściwego reżimu prawnego (prawo budowlane z 1974r. albo 1994r.), a także o niedopuszczalności połączenia trzech różnych stanów faktycznych do wspólnego rozstrzygnięcia, c) art. 80 k.p.a. - poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, - dokonanie wybiórczej i sprzecznej z zasadami logiki oceny nieprawidłowo zebranego materiału dowodowego (ustalenie, że urządzenia objęte punktem 1 decyzji PINB, powstały w 1997r.), co ma mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem decydowało o stosowaniu właściwego reżimu prawnego (Prawo budowlane z 1974r. albo 1994r.) a także o niedopuszczalności połączenia trzech różnych stanów faktycznych do wspólnego rozstrzygnięcia, e) art. 10 k.p.a. w związku z art. 79 § 1 oraz 79 § 2 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o przesłuchiwaniu w dniu 22 kwietnia 2013r. świadków, a tym samym uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu, co ma mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem decydowało o stosowaniu właściwego reżimu prawnego (prawo budowlane z 1974r. albo 1994r.), a także o niedopuszczalności połączenia trzech różnych stanów faktycznych do wspólnego rozstrzygnięcia. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję WINB z dnia 31 stycznia 2014r. (nr ..., sygn. akt ...) oraz decyzję PINB z dnia 4 listopada 2013r. (nr ..., sygn. akt ...), pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez organy administracji następujących przepisów materialnych, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że: - inwestycja skarżącego, stanowi jedną całość tego rodzaju, że jej rozdzielenie nie jest możliwe z uwagi na funkcjonalne połączenie poszczególnych elementów i brak możliwości bytu poszczególnych jej części w oderwaniu od całości zamierzenia inwestycyjnego, podczas gdy należy przyjmować, że samodzielność i niezależność obiektu budowlanego musi być bowiem postrzegana przez pryzmat jego związku technicznego z innymi obiektami budowlanymi, nie zaś poprzez związek funkcjonalny (tak np. WSA w Poznaniu w wyroku z 2 lipca 2014r. (II SA/Po 147/14), - zbiorniki na materiały sypkie, posadowione na dwóch stopach, niezwiązanych trwale z gruntem, stanowią budowle w rozumieniu powołanego przepisu, gdzie organy winne był uznać, że są to przegrody pionowe rozdzielające kruszywo żwirowe pochodzenia kopalnianego o jednakowych frakcjach tym bardziej, że przegrody te wykonano jako ruchome na podstawach metalowych niezwiązanych trwale z gruntem, a nadto organy użyły pojęcia "na dwóch stopach" w sposób niewłaściwy, gdyż zbiornik kubaturowy nigdy nie zapewnia stateczności przy dwóch podporach punktowych (powinny być co najmniej trzy punkty podparcia takiego zbiornika), wreszcie jest to przestrzeń otwarta, a zbiornik, jako taki, posiada przykrycie dachowe stałe lub pływające, - pojemniki na kruszywo stanowią budowle w rozumieniu powołanego przepisu, albowiem pojemniki te są zaliczane do wyposażenia punktu betoniarskiego jako sprzęt budowlany służący do transportu kruszywa, jak i wytworzonego betonu na miejsce budowania. Ten sam zarzut dotyczy.betoniarek znajdujących się w punkcie betoniarskim albowiem trudno jest sobie wyobrazić wytwarzanie betonu przy posiadaniu tylko jednej betoniarki. Ponadto, betoniarki posiadają 2 koła i 2 podstawy stałe, aby zapewnić stateczność maszyny budowlanej podczas ich pracy. Betoniarki należą do maszyn budowlanych jako urządzenia ruchome, a więc nie powinny być nazywane budowlami, jak to uczynił organ II instancji, gdyż w wykazie pojęć prawa budowlanego nie są one wyszczególnione, b) art. 48 ustęp 2 i 3 Prawa budowlanego w ten sposób, że organ w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2010r., Nr ... (sygn. akt ...) umożliwił skarżącemu jedynie legalizację części urządzeń objętych niniejszym postępowaniem, a mianowicie: - dwóch silosów, betoniarki (s. 2 uzasadnienia ww. postanowienia) oraz betoniarki BMK - 500C na czterech stalowych słupach opartych na dwóch stalowych płytach oraz zbiornika na materiały sypkie, c) art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. poprzez uznanie, że w. sprawie nie ma podstaw do zalegalizowania tzw. samowoli budowlanej z powodu niezgodności wybudowanych urządzeń z planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w dacie orzekania przez organy administracji były już wydane dwa wyroki NSA (w przedmiocie studium i planu zagospodarowania przestrzennego), jak i prawomocny wyrok WSA w Warszawie (dotyczący studium) wskazujący, że w stosunku do skarżącego doszło do tzw. "wywłaszczenia planistycznego" i przy planowaniu przestrzennym należy uwzględniać dotychczasową zabudowę działki skarżącego, w toku była sprawa dotycząca uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego (zakończona stwierdzeniem nieważności planu w stosunku do działki ... już po wydaniu decyzji), a także istniało już nowe studium z 5 grudnia 2013r. zezwalające na legalizację dotychczasowej zabudowy. Z ostrożności procesowej III. 4) W sytuacji uznania, że naruszenia przepisów przez organy administracji wskazanych w punkcie niniejszej skargi III 1 a, III 1 b, III 1 c nie miały charakteru rażącego, ale zdaniem skarżącego przynajmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę opieram również na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję WINB z dnia 31 stycznia 2014r. (nr ..., sygn. akt ...) oraz decyzję PINB z dnia 4 listopada 2013r. (nr ..., sygn. akt ...), pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonych decyzji ze względu na naruszenie przez organy administracji następujących przepisów proceduralnych: a) art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z 153 p.p.s.a. oraz z związku z art. 79 § 1 i § 2, 89 § 2 i art. 10 k.p.a. polegającego na odstąpieniu od oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA z dnia 6 listopada 2003r. (sygn. akt IV SA 817/03) i zaniechaniu: - przeprowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej, - zawiadomienia skarżącego o czynności przesłuchania świadków w dniu 22.4.2013r., - zaniechaniu przesłuchania strony (skarżącego). b) art. 7, 77 § 1, 61 § 4, 107 § 1 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji, co do urządzeń, które nigdy nie były objęte przedmiotem jakiekolwiek postępowania administracyjnego oraz, o którego wszczęciu (w konsekwencji) skarżący nie mógł być powiadomiony (punkt 3 decyzji PINB nr ... – dotyczący urządzeń rzekomo wzniesionych w 2012r.), c) art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z 153 p.p.s.a. oraz w związku art. 7, 77 § 1, 61 § 4, 107 § 1 polegającego na wydaniu decyzji, co do urządzeń, które zostały objęte odrębnym postępowaniem (punkt 2 decyzji PINB nr ... - dotyczący urządzeń objętych postępowaniem o sygn. akt ...), toczącym się niezależnie od sprawy będącej przedmiotem wyroku NSA z dnia 6 listopada 2003r. (sygn. akt IV SA 817/03 - punkt 1 decyzji PINB nr ... dotyczący urządzeń objętych postępowaniem o sygn. akt ...) oraz pomimo, że w sprawie prawomocnym wyrokiem z dnia 11 maja 2012r. WSA w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 2796/11) potwierdził prawidłowość decyzji WINB o wadliwości "połączenia" wszystkich spraw w sprawie tzw. samowoli budowlanej do wspólnego rozpoznania. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej V. skargę oparto również na naruszeniu prawa materialnego (art. 174 punkt 1 p.p.s.a.) poprzez: 1) niewłaściwą interpretację w i konsekwencji zastosowanie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że: - inwestycja skarżącego, stanowi jedną całość tego rodzaju, że jej rozdzielenie nie jest możliwe z uwagi na funkcjonalne połączenie poszczególnych elementów i brak możliwości bytu poszczególnych jej części w oderwaniu od całości zamierzenia inwestycyjnego, podczas gdy należy przyjmować, że samodzielność i niezależność obiektu budowlanego musi być bowiem postrzegana przez pryzmat jego związku technicznego z innymi obiektami budowlanymi, nie zaś poprzez związek funkcjonalny (tak np. WSA w Poznaniu w wyroku z 2 lipca 2014r. (II SA/Po 147/14), - zbiorniki na materiały sypkie, posadowione na dwóch stopach, niezwiązanych trwale z gruntem, stanowią budowle w rozumieniu powołanego przepisu, gdzie organy winne był uznać, że są to przegrody pionowe rozdzielające kruszywo żwirowe pochodzenia kopalnianego o jednakowych frakcjach tym bardziej, że przegrody te wykonano jako ruchome na podstawach metalowych niezwiązanych trwale z gruntem, a nadto organy użyły pojęcia "na dwóch stopach" w sposób niewłaściwy, gdyż zbiornik kubaturowy nigdy nie zapewnia stateczności przy dwóch podporach punktowych (powinny być co najmniej trzy punkty podparcia takiego zbiornika), wreszcie jest to przestrzeń otwarta, a zbiornik, jako taki, posiada przykrycie dachowe stałe lub pływające, - pojemniki na kruszywo stanowią budowle w rozumieniu powołanego przepisu, albowiem pojemniki te są zaliczane do wyposażenia punktu betoniarskiego jako sprzęt budowlany służący do transportu kruszywa, jak i wytworzonego betonu na miejsce budowania. Ten sam zarzut dotyczy betoniarek znajdujących się w punkcie betoniarskim albowiem trudno jest sobie wyobrazić wytwarzanie betonu przy posiadaniu tylko jednej betoniarki. Ponadto, betoniarki posiadają 2 koła i 2 podstawy stale, aby zapewnić stateczność maszyny budowlanej podczas ich pracy. Betoniarki należą do maszyn budowlanych jako urządzenia ruchome, a więc nie powinny być nazywane budowlami, jak to uczynił organ II instancji, gdyż w wykazie pojęć prawa budowlanego nie są one wyszczególnione, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 48 ustęp 2 i 3 Prawa budowlanego w ten sposób, że organ w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2010r., Nr ... (sygn. akt ...) umożliwił skarżącemu legalizację jedynie części urządzeń objętych niniejszym postępowaniem, a mianowicie: - dwóch silosów, betoniarki (s. 2 uzasadnienia ww. postanowienia) oraz betoniarki BMK - 500C na czterech stalowych słupach opartych na dwóch stalowych płytach oraz zbiornika na materiały sypkie, 3) niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 48 ustęp 2 Prawa budowlanego z 1994 poprzez uznanie, że w sprawie nie ma podstaw do zalegalizowania tzw. samowoli budowlanej z powodu niezgodności wybudowanych urządzeń z planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w dacie orzekania przez organy administracji były już wydane dwa wyroki NSA (w przedmiocie studium i planu zagospodarowania przestrzennego), jak i prawomocny WSA w Warszawie (dotyczący studium) wskazujący, że w stosunku do skarżącego doszło do tzw. "wywłaszczenia planistycznego" i przy planowaniu przestrzennym należy uwzględniać dotychczasową zabudowę działki skarżącego, w toku była sprawa dotycząca uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego (zakończona stwierdzeniem nieważności planu w stosunku do działki ... już po wydaniu decyzji), a także istniało już nowe studium z 5 grudnia 2013r., które uwzględniało dotychczasową zabudowę. VI. Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie dowodu z decyzji PINB z dnia 7 lipca 2014r. (...) umarzającego postępowanie administracyjne w sprawie utwardzenia działki nr ... położonej przy ulicy M. ... w K. na okoliczność tego, że utwardzenie działki ("wybetonowanie placu") nastąpiło z zachowanie wymogów Prawa budowlanego. VII. Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie dowodu z 10 zdjęć urządzeń objętych niniejszym postępowaniem na okoliczność tego, że nie spełniają one materialnoprawnej treści pojęcia "budowla", w szczególności nie można mówić o ich powiązaniu technicznym (uniemożliwiający rozdzielenie) a jedynie funkcjonalnym. Jeżeli Wysoki Sąd uzna, że przedstawione zdjęcia, nie stanowią dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. wniesiono o ich włączenie w poczet akt sprawy, jako element uzasadnienia postawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego w punkcie V niniejszej skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem w niniejszej sprawie przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiły, Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie był uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych mógł rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną. Odnosząc się do zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej - naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegającego na tym, że Sąd I instancji oddalił skargę, mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem art. 99 ustawy z 30 sierpnia 3002r. wprowadzającej zmiany do ustawy p.u.s.a. i p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 79 § 1 i § 2, art. 89 § 2 i art. 10 k.p.a. polegającym na odstąpieniu od oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku NSA z dnia 6 listopada 2003r., sygn. akt IV SA 817/03 wskazać należy, że wyrok ten dotyczył nakazu rozbiórki wybetonowanego placu wraz z fundamentami pod węzeł betoniarski (które nie są objęte niniejszym postępowaniem) oraz dwóch silosów i betoniarki. Sąd w tym wyroku, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, nie przesądził o konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i przesłuchaniu stron. NSA podał, że "w myśl art. 89 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej powinien przeprowadzić rozprawę w przypadku, gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków", "w razie pozostawania nadal niewyjaśnionych okoliczności pomimo przeprowadzenia innych dowodów, organ może przesłuchać stronę postępowania, wynik tego przesłuchania stanowi dowód w sprawie". Nie można zatem uznać, że wskutek odstąpienia przez organ od przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego, który nawet o to nie wnioskował, organ rażąco naruszył wymienione w zarzucie przepisy postępowania. Organ przeprowadził inne dowody, które w jego ocenie wyjaśniły okoliczności sprawy. Jest naruszeniem prawa procesowego przesłuchanie świadków bez zawiadomienia o tym skarżącego, jednak w okolicznościach sprawy, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie może być podstawą uchylenia decyzji. Dowód ten był przeprowadzony 22 kwietnia 2013r., skarżący miał możliwość przez kilka lat zapoznać się z aktami sprawy, treścią wyjaśnień świadków, złożyć odpowiednie wnioski dowodowe. Należy zauważyć, że postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowej wytwórni betonu toczy się od 1999r. Nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w pkt 1) b i 1) c - naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegającego na tym, że Sąd I instancji oddalił skargę, mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem art. 7, 77 § 1, 61 § 4, 107 § 1 k.p.a. polegającym na wydaniu decyzji, co do urządzeń, które nigdy nie były objęte przedmiotem jakiekolwiek postępowania administracyjnego oraz o którego wszczęciu skarżący nie mógł być powiadomiony (punkt 3 decyzji PINB nr 235/13, dotyczący urządzeń rzekomo wzniesionych w 2012r.) oraz art. 99 ustawy z 30 sierpnia 3002r. wprowadzającej zmiany do ustawy p.u.s.a. i p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, 77 § 1, 61 § 4, 107 § 1 k.p.a. polegającego na wydaniu decyzji co do urządzeń, które zostały objęte odrębnym postępowaniem oraz pomimo, że w wyroku z dnia 11 maja 2012r. WSA w Warszawie stwierdził wadliwość "połączenia" wszystkich spraw w sprawie tzw. samowoli budowlanej do wspólnego rozpoznania. Odnosząc się do tych zarzutów należy na wstępie wskazać, że postępowanie w sprawie samowoli budowlanej toczy się od 1999r., kiedy to w wyniku czynności kontrolnych organ nadzoru budowlanego ustalił na dz. ... należącej do skarżącego wykonanie trzech tuneli foliowych oraz placu betonowego, które były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na produkcji bloczków betonowych fundamentowych i elementów stropowych, na które G. Z. nie posiadał pozwolenia na budowę. W późniejszym terminie skarżący, w toku już prowadzonego postępowania legalizacyjnego powiększał wytwórnię elementów betonowych o kolejne jej obiekty. Z uwagi na różne terminy budowy tych obiektów organ rozdzielił postępowanie na dwa: dot. użytkowania trzech tuneli foliowych (znak ...) i dot. wybetonowanego placu wraz z fundamentami pod węzeł betoniarski, dwa silosy posadowione na dwóch stopach metalowych, pojemniki na kruszywo posadowione na czterech stopach oraz betoniarkę 400l posadowioną na dwóch stopach metalowych bezpośrednio ona gruncie (znak ...). Podczas kolejnych działań kontrolnych organ stwierdził powiększanie istniejącego placu betonowego, w zw. z czym wszczęto kolejne postępowanie (znak ...). W 2003r. wszczęto postępowanie (znak ...) w zw. ze stwierdzeniem na terenie działki nr ...: betoniarki BMK 500C posadowionej na dwóch stopach metalowych leżących na gruncie, zbiornika na materiały sypkie (silosu), usytuowanego na dwóch stopach metalowych leżących na gruncie i pojemnika na kruszywo posadowionego na czterech stopach metalowych, bezpośrednio na gruncie. W trakcie kolejnej kontroli przeprowadzonej w dniu 10 września 2010r. stwierdzono powiększenie placu betonowego. Nie polega na prawdzie twierdzenie, że w wyroku z dnia 11 maja 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 2796/11 WSA w Warszawie stwierdził wadliwość "połączenia" wszystkich spraw w sprawie tzw. samowoli budowlanej do wspólnego rozpoznania. Sąd ten bowiem stwierdził, że "nie jest wykluczone, że w wyniku uzupełnienia postępowania dowodowego organ powiatowy będzie miał podstawy do prowadzenia wspólnego postępowania co do całości zabudowy na przedmiotowej w sprawie działce". Należy zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, który uznał działania organu nadzoru budowlanego o połączeniu tych postępowań w jedno postępowanie legalizacyjne za słuszne. Postanowienie wydane dnia 14 grudnia 2010r. na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie wytwórni elementów betonowych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nakładające określone obowiązki miało na celu zalegalizowanie przedmiotowej inwestycji. W postanowieniu tym organ pouczył także skarżącego, że w razie niespełnienia w wyznaczonym terminie wskazanych obowiązków, właściwy organ nakaże rozbiórkę obiektu. Skarżący nie tylko, że nie skorzystał z możliwości zalegalizowania zrealizowanej bez pozwolenia na budowę inwestycji, to w 2012r. powiększył ją o kolejne obiekty: dwa zbiorniki na materiały sypkie (silosy) posadowione na stopach metalowych o wym. 0,40m x 0,40m, mobilną stację mieszania (betoniarkę) posadowioną na stopach metalowych o wym. 0,33m x 0,36m, pojemnik na kruszywo posadowiony na stopach metalowych o wym. 0,35m x 0,28 m, metalowy kontener z urządzeniami sterującymi posadowiony na 4 trelinkach (wszystkie stopy posadowione na placu betonowym). W okolicznościach tej sprawy zatem, nie można podzielić zarzutu skarżącego kasacyjnie, że "urządzenia", których realizację stwierdzono podczas kontroli w 2012r., przeprowadzonej z udziałem skarżącego, "nigdy nie były objęte przedmiotem jakiegokolwiek postępowania administracyjnego". Były bowiem objęte postępowaniem w sprawie legalizacji wytwórni elementów betonowych. Jak wyżej wspomniano skarżący nie skorzystał z możliwości zalegalizowania tego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 3 ustawy). Nie było przeszkód, aby wykonując nałożone obowiązki na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy objął także projektem budowlanym wymienione wyżej obiekty wytwórni, wykonane w 2012r. W związku z tym, zarzut określony w pkt 1d skargi kasacyjnej jest również nieusprawiedliwiony. Nie podlega uwzględnieniu zarzut "ewentualny": naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, pomimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia ze względu na naruszenie przez organy przepisów proceduralnych art. 78 § 2 w zw. z art. 77 § 2 i art. 123 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie formalnego postępowania dowodowego w sprawie w całości; art. 7, 10, 77, 86, 89 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego ‒ zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, zaniechanie przesłuchania w charakterze strony skarżącego, niewyjaśnienia w jaki sposób (z jakiego sposobu wnioskowania) wynika jednoznacznie, że obiekty podlegające rozbiórce (punkt 1 decyzji PINB) zostały rzekomo zrealizowane w 1997r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem decydowało o stosowaniu właściwego reżimu prawnego (prawo budowlane z 1974r. albo 1994r.), a także o niedopuszczalności połączenia trzech różnych stanów faktycznych do wspólnego rozstrzygnięcia; art. 80 k.p.a. poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, dokonanie wybiórczej i sprzecznej z zasadami logiki oceny nieprawidłowo zebranego materiału dowodowego; art. 10 k.p.a. w związku z art. 79 § 1 oraz 79 § 2 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o przesłuchiwaniu w dniu 22 kwietnia 2013r. świadków, a tym samym uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu, co ma mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem decydowało o stosowaniu właściwego reżimu prawnego (prawo budowlane z 1974r. albo 1994r.), a także o niedopuszczalności połączenia trzech różnych stanów faktycznych do wspólnego rozstrzygnięcia. Nie wymaga powtórzenia argumentacja przedstawiona wyżej co do zarzutów, które są powtórzeniem zarzutów zawartych w pkt 1 skargi kasacyjnej. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, wielokrotnie w ciągu tych lat uzupełniany. Organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zdjęć satelitarnych ustalił, że obiekty, wymienione w pkt 1 decyzji organu I instancji powstały w 1997r., skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałaby inna data. To oznaczało , że organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, która weszła w życie 1 stycznia 1995r. Sprawa wszczęta została w 1999r. zaś w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. budowa obiektu nie była zakończona. Zatem nawet zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzenie, że urządzenia wymienione w pkt 1 decyzji organu I instancji powstały "najpóźniej w dacie 19 sierpnia 1995r." nie zmienia faktu, że postępowanie toczyć się powinno na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Nie są również usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez organy administracji następujących przepisów materialnych, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, art. 48 ustęp 2 i 3 Prawa budowlanego w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Z zarzutem tym łączy się zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 48 ustęp 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu, że przedmiotowy obiekt jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, który wymaga pozwolenia na budowę. W orzecznictwie podkreślano, że nawet montaż mobilnego węzła betoniarskiego jest budowlą zakwalifikowaną jako wolnostojąca instalacja przemysłowa, o której mowa w art. 3 pkt 3 i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (p. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 53/13). Wymienione w decyzji obiekty tworzą funkcjonalną całość, są także trwale związane z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy. O tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem, świadczy jego stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustanowioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (p. wyrok NSA z dnia 20 maja 2011r., sygn. akt II OSK 882/10). Takie rozważania przeprowadził organ w sprawie, a Sąd i I instancji prawidłowo je zaakceptował. Odnośnie zarzutu niewłaściwej interpretacji i zastosowania art. 48 ustęp 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że w sprawie nie ma podstaw do zalegalizowania tzw. samowoli budowlanej z powodu niezgodności wybudowanych urządzeń z planem zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że po pierwsze – decyzja WINB wydana została dnia 31 stycznia 2014r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy W. z dnia 9 listopada 2010r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. Gminy W. w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym ... położonej we wsi K., gmina W. dopiero wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014r., po drugie - okoliczność ta nie miałaby wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż przyczyną nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy, było niewykonanie obowiązków nałożonych na podstawie art. 48 ust. 3. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 1