II OSK 3266/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 398/14 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 sierpnia 2014r., sygn. akt VIII SA/Wa 398/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Decyzją Burmistrza I. z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...] odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza I. z [...] września 2011 r., znak [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. Budowa farmy wiatrowej [...] o mocy 78 MW. Decyzja ta została wydana po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wnieśli – G. K., M. S., W. W., M. D., L. B. W odwołaniu podnosili, że organ wydał decyzję z naruszeniem przepisów art. 7, art. 75, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. Według odwołujących się organ bezpodstawnie uznał, że wnioskodawcy poprzez brak dbałości o swoje interesy nie brali udziału w postępowaniu głównym. Wskazywali, że organ w toku postępowania dopuścił się nieprawidłowości poprzez sprzeczne ze sobą obwieszczenia z dnia [...] września 2013 roku i [...] września 2013 r. G. K. w swoim odwołaniu poruszała kwestię informowania o prowadzonym postępowaniu w trybie art. 49 k.p.a. sugerując, że informacja o wszczęciu postępowania powinna zostać skierowana do stron odrębnymi pismami, a nie przez obwieszczenie, co prowadziłoby do większego zabezpieczenia interesów stron. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z [...] stycznia 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania G. K., M. S., W. W., M. D., L. B. od decyzji Burmistrza I. z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...] o odmowie uchylenia, po wznowieniu decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn: Budowa farmy wiatrowej [...] o mocy 78 MW orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz I. rozpoznając po raz kolejny sprawę w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. Organ odwoławczy podniósł, że z zaskarżonej decyzji nie wynika kto był inicjatorem postępowania wznowieniowego. W uzasadnieniu nie powołano danych osób wnioskujących o wznowienie postępowania, czy też daty złożenia wniosków o wznowienie. Organ wskazał, że w postępowaniu wznowieniowym nie zmienia się zakres podmiotowy tego postępowania, w stosunku do postępowania pierwotnego. Wyjątkiem jest przypadek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem organu odwoławczego należy także wziąć pod uwagę przepis art. 147 K.p.a., iż wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może nastąpić tylko wyłącznie na żądanie strony. W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego niezbędnym stało się powołanie w decyzji wznowieniowej kto był inicjatorem postępowania, jak również wykazanie, że występuje o tożsamość inicjatorów i osób wymienionych w postanowieniu o wznowieniu postępowania. W zaskarżonej decyzji pominięto te okoliczności co skutkuje wadliwością rozstrzygnięcia. Następnie organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz I. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego odnośnie spełnienia przez wnioskodawców warunku z art. 148 § 1 K.p.a. tzn. czy podania o wznowienie postępowania wpłynęły w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, a w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. od dnia, w którym strona dowiedziała się o treści decyzji. Nadto w zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił, które z osób inicjujących postępowanie było lub powinno być stronami postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] września 2011 r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa farmy wiatrowej [...] o mocy 78 MW". Organ nie wyjaśnił, czy nieruchomości do nich należące położone są w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Kolejnym wskazywanym uchybieniem decyzji organu I instancji było sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia wymogów stawianych przez art. 107 § 3 K.p.a. Organ również zwracał uwagę na uchybienia proceduralne związane z obwieszczeniem postanowienia z [...] września 2013 r. i zawiadomienia o zebraniu całości materiału dowodowego z dnia [...] września 2013 r. Zdaniem organu odwoławczego zaistniałe uchybienia nie mogły zostać uzupełnione w trybie art. 136 K.p.a. ponieważ ich zakres był zbyt obszerny, co doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła [...] sp. z o. o. w S. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy – tj. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji, pomimo braku przesłanek do uchylenia decyzji wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. 2) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 136 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy było to w pełni uzasadnione zarówno charakterem rzekomych uchybień, jak i niewielkim zakresem 3) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, art. 7, art. 8, art. 11, art. 13, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na wybiórczych fragmentach materiału dowodowego oraz sporządzenie wadliwego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania. Przed merytorycznym rozpoznaniem w tym trybie sprawy istotne jest, czy wniosek z przyczyn podmiotowych jest dopuszczalny oraz czy żądanie wznowienia postępowania nastąpiło w terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a. Zasadniczo organ poza przypadkami braku wyraźnego wskazania w żądaniu wszczęcia postępowania wznowieniowego, przyczyny wznowienia z katalogu przesłanek zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego lub oczywistego braku legitymacji do występowania w charakterze strony takiego postępowania ma obowiązek wydać postanowienie i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami art. 150 i art. 151 k.p.a. Tak więc ustalenie czy podmiot składający wniosek o wznowienie postępowania ma legitymację do wystąpienia z takim wnioskiem nie zawsze jest możliwe we wstępnej fazie postępowania, zwłaszcza gdy wymaga to przeprowadzenia dogłębnej analizy w zakresie ustalenia istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Takie ustalenia są niezbędne aby można było przeprowadzić dalsze, merytoryczne postępowanie w sprawie. Organ nie może uznać, że skoro zostało wydane postanowienie o wznowieniu postępowania, to zostały już przesądzone okoliczności związane z legitymacją danego podmiotu, zwłaszcza gdy charakter sprawy jednoznacznie nie przesądza kto jest stroną w danym postępowaniu. Należy uznać za chybione twierdzenie skarżącej spółki, że ustalenie stron postępowania w sprawie o środowiskowe uwarunkowania inwestycji w sytuacji gdy organ ogłasza decyzję poprzez obwieszczenia jest niemożliwe. W ocenie Sądu ustalenie stron postępowania pierwotnego miało zasadnicze znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wznowieniowego w związku z tym, że wniosek o wznowienie tego postępowania może złożyć strona tamtego postępowania, bądź podmiot, który będąc stroną nie brał udziału w postępowaniu. Sąd zauważył, że decyzją, której żądano wznowienia postępowania była decyzja z dnia [...] września 2011 roku wydana przez Burmistrza I., znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn ,,Budowa farmy wiatrowej [...] o mocy 78 MW‘’ na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [..], [...], [..], [...], [...], [...], [...], [..], [...], [...], [...], [..], [...], [...], [...], [...], [...], [..], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [..], [...], [..], [...], [...], [..], [...], [...], [...] – obręb P., w ark. [..] i [..]; [...], [..], [..], [...], [...], [...], [..], [..], [..], [...], [..], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [..], [...], [...], [...] – obręb S., ark. [...]; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [..], [...], [...], [...],[...], [...] – obręb K., ark. [...]; [...], [...], [...], [...] – obręb S., gm. I. Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaprezentowanym w wyroku z dnia 15 maja 2013 roku, sygn. akt II OSK 108/12 gdzie Sąd wskazał, że ,,Dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca, konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b IŚU wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko o takie które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenie maja znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony. Stroną postępowania jest więc właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia‘’. Stronami postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogą być również właściciele działek sąsiednich w stosunku do nieruchomości, na której realizowane ma być przedsięwzięcie jeżeli znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Niewątpliwie trafnie organ odwoławczy zauważył, iż poza uwagą i ustaleniami organu pierwszej instancji pozostała kwestia przeprowadzenia badania legitymacji osób, które wnioskowały o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i brak kontroli oraz uzasadnienia, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Przyjęcie a priori, że skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach była obwieszczana poprzez ogłoszenie skierowane do mieszkańców miejscowości leżących w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, to z tego faktu wynika jednoznacznie, że stronami tamtego postępowania byli wszyscy mieszkańcy tych miejscowości. Treść przepisu art. 74 ust. 3 ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie zwalnia organów z precyzyjnego ustalenia komu w konkretnym przypadku przysługują przymioty strony w takim postępowaniu. Wskazany przepis daje tylko organowi uprawnienie do informowania stron postępowania o podejmowanych czynnościach w sposób określony w art. 49 K.p.a. Z uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji nie wynika, iż kwestia interesu prawnego poszczególnych osób żądających wznowienia była w ogóle przedmiotem ustaleń i oceny organu. Postępowanie w tym zakresie wymagałoby oceny dokumentów z postępowania o środowiskowe uwarunkowania, które pozwalałoby ustalić obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, nadto ustalenia, czy poszczególne osoby wnoszące o wznowienie są właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości znajdującymi się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Nadto Sąd zauważył, że organ nie jest związany wskazaniami inwestora co do kręgu stron postępowania i winien dokonać własnej oceny zasięgu oddziaływania inwestycji, posługując się takimi dowodami, które umożliwiłyby mu w tym zakresie wnikliwą ocenę. Zarzuty stawiane przez skarżącą w zakresie naruszenia art. 138 § 2 i art. 136 k.p.a. należy uznać więc za niezasadne biorąc pod uwagę wagę uchybień i zakres postępowania, który winien być przeprowadzony zanim organ mógł przejść do merytorycznego rozpoznania sprawy. Faktycznie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie do końca spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ jednak wskazał zasadnicze motywy dlaczego zachodziła potrzeba zastosowania przepisu art. 138 § 2 i dlaczego nie dało się uzupełnić postępowania w trybie art. 136 k.p.a. Sąd podzielił przekonanie organu odwoławczego, iż nie nastąpiło wszechstronne zbadanie okoliczności celem ustalenia kręgu osób, którym w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania inwestycji przysługiwał status strony. Tego typu wady dostrzeżone przez organ odwoławczy w trakcie oceny przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania przesądzały o konieczności uchylenia rozstrzygnięcia. Takich ustaleń nie mógł dokonać samodzielnie organ odwoławczy nie narażając się na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Potwierdzeniem tej zasady jest uregulowanie z art. 136 k.p.a. Z tego uregulowania wynika, że organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe. W tym kontekście nie ulega wątpliwości, że ustalenie kluczowych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy( zasięgu oddziaływania inwestycji na środowisko, a tym samym poprawnego kręgu stron postępowania pierwotnego i wznowionego) dopiero w ramach postępowania odwoławczego naruszałoby regułę dwuinstancyjności. Odnosząc się naruszenia przepisów postępowania w postaci przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 13, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, że jeśli miało miejsce naruszenie przepisów art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. to nie było to naruszenie w stopniu istotnym i nie powodowało to potrzeby uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnośnie pozostałych przepisów Sąd stwierdził, że nie doszło do ich naruszenia. Organ odwoławczy w sytuacji braku ustaleń stron postępowania głównego przez organ pierwszej instancji i zachodzącej potrzeby przeprowadzenia pełnego postępowania w tym zakresie, nie mógł przeprowadzić kontroli merytorycznej zaskarżonej decyzji. Z tych też względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. [...] sp. z o.o. wniosła od wyroku skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła: 1) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej "PrUstrAdm") w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli działalności organu administracji poprzez powielenie przez WSA w zaskarżonym wyroku argumentacji i ustaleń poczynionych przez organ II instancji, 2) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia przepisów ustawy – Kodeks postępowania Administracyjnego, tj. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 13 K.p.a., art. 15 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a., a także nie odniesienie się przez WSA do w/w zarzutów w sposób przewidziany w art. 141 § 4 p.p.s.a., 3) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję organu II instancji i nieuchylenie rozstrzygnięcia SKO, mimo stwierdzenia przez WSA naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 K.p.a. oraz zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a. 4) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 PrUstrAdm w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., na skutek niewłaściwej realizacji funkcji kontrolnej Sądu I instancji i oddalenia skargi na decyzję organu II instancji, pomimo rażącego naruszenia przez SKO zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), art. 136 K.p.a. oraz art. 138 § 2 K.p.a. Mając na względzie wyżej podniesione zarzuty wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, 2) na podstawie art. 203 ust. 1 p.p.s.a. zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, G. K. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. Sąd przeprowadził ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i na tej podstawie nie znalazł podstaw do zastosowania wobec niej środka prawnego uchylenia decyzji. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zastosowanie środka prawnego uchylenia decyzji jest obwarowane przesłanką naruszenia przepisów postępowania, które nie są zaliczone do naruszenia kwalifikowanego (art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), jeżeli naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stosując środek wobec zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest ograniczony przesłanką wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy i to wpływu o charakterze istotnym. Przez istotny wpływ na wynik sprawy należy rozumieć wpływ, który uzasadnia zmianę treści rozstrzygnięcia. W sprawie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalenie dopuszczalności zastosowania nadzwyczajnego trybu postępowania – postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymaga rozpoznania takich istotnych okoliczności faktycznych, jak legitymacji do wniesienia żądania wszczęcia postępowania, zachowania ustawowego terminu do wniesienia żądania. Brak takich ustaleń wypełnia przesłanki wydania decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak takich ustaleń stanowi naruszenie przepisów postępowania (art. 147, art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego), a konieczność takich ustaleń ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz art. 136 oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalenie interesu prawnego wnoszących żądanie wznowienia postępowania przez stwierdzenie czy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia jest istotną okolicznością w sprawie, wymagającą podjęcia czynności postępowania wyjaśniającego. Istotną okolicznością faktyczną jest też stwierdzenie zachowania ustawowego terminu przez wnoszących żądanie, po ustaleniu, że przysługiwała im legitymacja do złożenia przedmiotowego żądania. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada stawianym wymogom w tym przepisie prawa. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.