II OSK 3792/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1698/18 odrzucającego skargę W.S. na uchwałę Rady Gminy Stare Babice z dnia 30 marca 2017 r. nr XXVIII/284/17 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1698/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.S. na uchwałę Rady Gminy Stare Babice z dnia 30 marca 2017 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi. Podstawę odrzucania skargi stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro przedmiotowa uchwała została podjęta przed 1 czerwca 2017 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), zwanej dalej "ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r.". to do aktów i czynności organów podjętych przed tym dniem zastosowanie znajdują przepisy art. 53 p.p.s.a. i art. 52 § 1 i 2 tej ustawy oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017r., poz. 935) w brzmieniu sprzed tej daty. W tej sytuacji wniesienie skargi do sądu w tej sprawie wymagało uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, tj. wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skoro skarżący przed wniesieniem skargi trybu przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wyczerpał, to przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł skarżący, kwestionując wydane orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że aktem dokonanym o jakim mowa w niniejszym przepisie jest akt prawa miejscowego uchwalony, a nie ogłoszony, i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w odniesieniu do aktu prawa miejscowego zaskarżonego przez skarżącego zastosowanie mają przepisy o samorządzie gminnym oraz p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., podczas gdy dokonanym aktem prawa miejscowego jest wyłącznie akt prawa miejscowego uchwalony i ogłoszony. W uzasadnieniu wskazano, że akt prawny, który nie został należycie ogłoszony nie istnieje. Nie może zatem obowiązywać i wywoływać skutków prawnych. Z tego względu za akt prawa miejscowego może być uznany tylko akt który został uchwalony i należycie ogłoszony. Zaskarżona uchwała została ogłoszona w dniu 7 lipca 2017 r., a więc już po wejściu w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. W tej sytuacji nie było wymagane wzywanie organu do usunięcia naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, w związku z tym przeszedł do rozpoznania sprawy w granicach zakreślonych wywiedzioną skargą kasacyjną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. We wniesionej skardze kasacyjnej skarżący postawił zarzut naruszenia art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. Z uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej wynika, że skarżący nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji co do tego, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w tej sprawie jest uprzednie wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia, gdyż - zdaniem skarżącego - zastosowanie w tej sprawie mają przepisy w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. W przepisie intertemporalnym jakim jest art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. wskazuje się, że do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz m.in. ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przez sformułowanie "akty i czynności organów administracji dokonane po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy" należy rozumieć akty i czynności organów podjęte po dniu wejścia w życie ustawy oraz czynności organów administracji publicznej dokonane od 1 czerwca 2017 r. (porównaj: wyrok NSA z 28.08.2018 r. II OSK 1624/18). Innymi słowy w świetle art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. decydujące znaczenie dla procedury wniesienia skargi do sądu administracyjnego ma data podjęcia aktu lub dokonania czynności przez organ, mających być przedmiotem skargi. Zaś w związku z tym, że przedmiotowa uchwała została podjęta w dniu 30 marca 2017 r., a więc przed wejściem z życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, to w tej sprawie zastosowanie będzie miał przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Powyższe wywody nie pozwalają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na podzielenie argumentacji skargi kasacyjnej, że pod pojęciem aktu dokonanego w rozumieniu art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., w przypadku miejscowego planu, należy rozumieć akt uchwalony i ogłoszony, a w konsekwencji decydujące znaczenie dla ustalenia właściwego brzmienia przepisów, jakie winny mieć w sprawie zastosowanie, ma data ogłoszenia uchwały, a nie jej podjęcia. Wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r., na uchwałę lub zarządzenie organu gminy ustawa ta uzależnia od bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W tej sytuacji zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniesienie skargi na przedmiotową uchwałę winno zostać poprzedzone – stosownie do normy art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. – wezwaniem do usunięcia naruszenia. W sprawie bezspornym jest, że skarżący takiego wezwania do właściwego organu nie wnosił, co sam wskazuje w piśmie z dnia 27 czerwca 2018 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu zobowiązujące do wykazania wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez organ. Zatem za odpowiadające prawu należy uznać zakwestionowane postanowienie Sądu pierwszej instancji, którym odrzucono skargę w tej sprawie jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.