II OSK 426/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz NSA Anna Łuczaj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 692/11 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. II OSK 426/12 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 692/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. A. S.A. z siedzibą w Warszawie zwróciła się do Urzędu Miasta Sopotu o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego (stopy fundamentowej, trzonu i tablicy reklamowej) wraz z instalacją oświetleniową na terenie nieruchomości przy Al. N. w Sopocie (działka nr [...]) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca uzasadnił konieczność wydania zaświadczenia legalizacją przedmiotowej budowli, a w szczególności koniecznością uzyskania zaświadczenia o zgodności z planem obowiązującym w dacie budowy nośnika w celu przedłożenia właściwym organom nadzoru budowlanego. Prezydent Miasta Sopotu w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 217 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. 2010 r. Nr 243, poz. 1623), stwierdził, że budowa wolnostojącego nośnika reklamowego na działce nr [...] przy Alei N. w Sopocie nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego, gdyż zawiera on zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Zatem nie został spełniony warunek wydania zaświadczenia o zgodności z planem miejscowym. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaświadczenia sprzecznego z treścią wniosku spółki z dnia 1 grudnia 2010 r., w którym wnioskowano o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu 30 grudnia 2004 r. W przekonaniu skarżącej wydanie zaświadczenia o niezgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu obowiązującego w dacie jego wydania należy interpretować jako odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej przez spółkę i tym samym naruszenie wskazanych w zażaleniu przepisów k.p.a. Ponadto wątpliwość co do planu miejscowego, którego miało dotyczyć zaświadczenie winna zostać wyjaśniona przez organ przed jego wydaniem, gdyż zaniechanie tego obowiązku również narusza przepisy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Po przywołaniu treści art. 217 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie ma obowiązku prowadzenia postępowania obejmującego czynności wyjaśniające i ocenę dowodów. Kolegium podzieliło pogląd Spółki, że nie znajdując podstaw do wydania zaświadczenia, organ I instancji winien był postanowieniem odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści. Jednakże to uchybienie formalne nie ma wpływu na wynik sprawy, nie zmienia bowiem faktu, iż brak było podstaw do wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z planu dla tej części Sopotu wynika zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Kolegium podkreśliło, że wobec klarowności wniosku, który dotyczył wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie było potrzeby jego doprecyzowania czy uzupełniania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. S.A. z siedzibą w Warszawie podniosła zarzut naruszenia: art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 217 i 218 k.p.a. poprzez samowolne ustalenie zakresu żądania strony, art. 9 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na zaniechaniu wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zarzutów zażalenia oraz art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegające na pominięciu dowodu z wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu pominięcia dowodu z wniosku z dnia [...] listopada 2010 r., organ zwrócił uwagę, że wniosek ten jest nowym wnioskiem i został rozpatrzony przez Prezydenta Miasta Sopotu postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., które nie zostało zaskarżone przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę jako niezasadną. Sąd przytoczył brzmienie art. 217 § 1, art. 217 § 2 i art. 219 k.p.a. Wskazał, że podstawą prawną żądania skarżącej była treść art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., a więc żądanie wydania zaświadczenia z uwagi na wymogi przepisu prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jeżeli obiekt budowlany został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę organ administracji nakłada między innymi obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznał, iż organy prawidłowo ustaliły, że w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Sopotu na terenie, którego dotyczył wniosek z dnia [...] grudnia 2010 r. nie ma prawnej możliwości stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Stanowiło to bezpośrednią przyczynę wydania zaświadczenia o niezgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego na działce nr [...] przy Alei N. w Sopocie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że organ I instancji zobowiązany był w świetle obowiązujących przepisów do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, jednak wada ta nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy, gdyż w istocie jej znaczenie w postępowaniu legalizacyjnym jest takie samo w obu przypadkach, prowadzi bowiem do rozbiórki obiektu budowlanego. Zatem odmowa wydania zaświadczenia o zgodności z planem była zgodna z prawem. Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 217 i 218 k.p.a., polegające na samowolnym ustaleniu przez organ zakresu żądania strony. Wskazał, iż przepisem prawa umożliwiającym ubieganie się o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. jest art. 48 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, który dotyczy obowiązku przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten jednoznacznie zatem stanowi, że zaświadczenie o zgodności dotyczy planu miejscowego obowiązującego w dacie wydawania zaświadczenia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy plan taki obowiązywał, więc organ administracji badał, czy budowa wolnostojącego nośnika reklamowego na działce nr [...] w Sopocie jest zgodna z planem obowiązującym w dacie rozpoznania tego wniosku. Sąd uznał, że także pozostałe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ odwoławczy odniósł się do zarzutów sformułowanych w zażaleniu, m.in. kwestionując konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego czy tez uwzględniając zarzut skarżącej dotyczący formy rozstrzygnięcia. Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych. Organ rozpatrzył bowiem wniosek skarżącej Spółki i dokonał urzędowego potwierdzenia określonego faktu niezgodności wolnostojącego nośnika reklamowego z planem miejscowym, informując o tym wnioskodawcę i wskazując podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Wypełnił zatem obowiązek wyartykułowany w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Pozostałe wnioski skarżącego (wniosek z dnia 1 grudnia 2010 r.) stanowiły zaś przedmiot odrębnego postępowania. W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. S.A. z siedzibą w Warszawie, reprezentowana przez radcę prawnego G. F., zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Strona skarżąca zarzuciła naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nie odpowiadający ustawowemu wzorcowi, a mianowicie przedstawienie stanu faktycznego sprawy oraz określenie przedmiotu postępowania w sposób nielogiczny oraz wewnętrznie sprzeczny, jak również poprzez brak odniesienia się do szeregu zarzutów podniesionych w skardze; 2) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu, jakim był wniosek strony skarżącej z dnia 30 listopada 2010r. (data złożenie w biurze podawczym – 1 grudnia 2010r.), pomimo tego że przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ przepisów k.p.a., polegającego na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności niewyjaśnienia kwestii tego, który wniosek (czy ten z dnia 18 czy z dnia 30 listopada 2010 r.) zainicjował całe postępowanie. Powołując powyższe zarzuty kasacyjne Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie, na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. wniosku z dnia 30 listopada 2010r. na okoliczność tego, że skarżąca wnosiła o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego z ustaleniami planu miejscowego, który obowiązywał w dniu 30 grudnia 2004 r. Wniosek ten znajduje się już w aktach sprawy, został dołączony do skargi do WSA w Gdańsku. Przeprowadzenie dowodu pozwoli na wyjaśnienie istotnych wątpliwości dotyczących zakresu wniosku strony, co oznacza, że możliwe będzie uzyskanie odpowiedzi na pytanie, jakiej treści zaświadczenie chciała uzyskać Spółka i wykazanie, że organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji w sposób błędny ustaliły zakres wniosku strony, a co za tym idzie wydawane akty były wadliwe. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że w dniu [...] grudnia 2010 r. Spółka złożyła w Urzędzie Miasta Sopotu dwa wnioski o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym – datowane na dzień 18 listopada 2010 r. i na dzień 30 listopada 2010 r. Wniosek z dnia 18 listopada 2010 r. dotyczył obowiązującego planu miejscowego, zaś z dnia 30 listopada 2010 r. – planu miejscowego obowiązującego w dniu 30 grudnia 2004 r. Bezspornym jest zatem, że Spółka złożyła dwa odmienne wnioski. Na skutek wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. Prezydent Miasta Sopotu w dniu [...] grudnia 2010 r. wydał zaświadczenie, które nie odnosiło się do stanu jaki istniał w dniu 30 grudnia 2004 r., a zatem było nieadekwatne do złożonego wniosku. W dniu 29 grudnia 2010 r. organ wydał kolejne postanowienie, z którego wynika, że zostało wydane w związku z wnioskiem Spółki z dnia 18 listopada 2010 r., jak również w związku z wnioskiem z dnia 1 grudnia 2010r. (data złożenia na dziennik podawczy – 14 grudnia 2010 r.). Z powyższego wynika, że zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2010 r. musiało odnosić się do wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. Powyższe świadczy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze mylnie przyjęło, że zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2010 r. dotyczy wniosku z dnia 18 listopada 2010 r. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę Spółki uznając, że stanowisko Kolegium jest prawidłowe, gdy tymczasem w aktach sprawy brak było kluczowego dla sprawy dowodu – wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera sprzeczności oraz niejasności i nie sposób wywnioskować rozstrzygnięcie w przedmiocie którego z wniosków skarżącej stanowiło przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym, tj. czy Sąd dokonywał kontroli postępowania o wydanie zaświadczenia wszczętego wnioskiem z dnia 18 listopada 2010 r. oraz czy wniosek z dnia 30 listopada 2010 r. stanowił główny i jedyny przedmiot tego postępowania czy też przeciwnie – nie stanowił tego przedmiotu w ogóle. Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do zarzutów skargi wskazujących na pominięcie dowodu w postaci wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. i jego braku w aktach sprawy. Zdaniem strony powyższe wady powodują, że uzasadnienie wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną. Ponadto brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego nie pozwolił Sądowi pierwszej instancji na weryfikację prawdziwości twierdzeń głoszonych przez Kolegium i czy rozstrzygnięcie było zgodne z prawem. Strona skarżąca stwierdziła, że błędnie przyjęto, iż pismem inicjującym postępowanie był wniosek z dnia 18 listopada 2010 r., podczas gdy był to wniosek z dnia 30 listopada 2010 r. Błędy w ustaleniach faktycznych dokonanych przez SKO przekładają się na treść uzasadnienia, wobec czego Sąd pierwszej instancji obowiązany był uchylić zaskarżone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Po pierwsze, chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu, jakim był wniosek strony skarżącej z dnia 30 listopada 2010r. ( data złożenie w biurze podawczym – 1 grudnia 2010r.). Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do podważenia stanu faktycznego ustalonego przez organ administracyjny i przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd pierwszej instancji. A. S.A. z siedzibą w Warszawie dąży do podważenia ustalonego stanu faktycznego twierdząc, że Spółka w dniu 1 grudnia 2010 r. złożyła dwa różne wnioski, tj. wniosek z dnia 18 i wniosek z dnia 30 listopada 2010r. Jednak w aktach sprawy ( aktach administracyjnych i aktach sądowych) brak jest dowodu przemawiającego za możliwością przyjęcia powyższego stwierdzenia Spółki. Przypomnieć należy, iż do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zadaniem Sądu administracyjnego jest m.in. ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Tylko bowiem właściwie ustalony stan faktyczny umożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy - art. 133 § 1 p.p.s.a. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne. Zawarty w art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek orzekania przez sąd administracyjny na podstawie "akt sprawy", nie wyłącza w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwości przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, czy też wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet w przypadku niepowołania się na nie przez strony. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom, zawartym w skardze kasacyjnej, do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca Spółka nie dołączyła wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. Takiego wniosku strona nie złożyła ani w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji ani w toku postępowania kasacyjnego. W tej sytuacji nie może ostać się twierdzenie Spółki, że w dniu 1 grudnia 2010 r. A. S.A. z siedzibą w Warszawie złożyła w Urzędzie Miasta Sopotu dwa wnioski o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym: jeden datowany na dzień 18 listopada 2010 r. dotyczący obowiązującego planu miejscowego i drugi datowany na dzień 30 listopada 2010 r. dotyczący planu miejscowego obowiązującego w dniu 30 grudnia 2004 r. Skoro skarżąca Spółka nie przedłożyła wniosku z dnia 30 listopada 2010 r., to w takiej sytuacji Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z tego dokumentu. Nadto rację ma Sąd pierwszej instancji, że Spółka złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowisko Sądu pierwszej instancji i organów administracji publicznej potwierdza zarówno zatytułowanie wniosku z dnia 18 listopada 2010 r. (data złożenia w Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta Sopot – 1 grudnia 2010r.):"Wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" jak i treść tego wniosku: "wnoszę o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy — wolnostojącego nośnika reklamowego stopy fundamentowej, trzonu i tablicy reklamowej wraz z instalacją oświetleniową na terenie nieruchomości przy Al. N. w Sopocie (działka nr [...]) - z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Również zaświadczenie Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 8 grudnia 2010 r. nie pozostawia wątpliwości, że wydano je w odpowiedzi na wniosek strony o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2011 r. stwierdziło, iż wniosek strony z dnia 18 listopada 2010 r. dotyczy wyraźnie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego treść nie budzi wątpliwości, a więc wniosek nie wymagał żadnego doprecyzowania. Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji nie można skutecznie przypisać zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącej Spółki organy należycie wyjaśniły stan sprawy, w tym kwestię, który wniosek zainicjował przedmiotowe postępowanie. Zaznaczyć należy, iż w aktach sprawy znajduje się wniosek z dnia 1 grudnia 2010 r. (data wpływu do Kancelarii Ogólnej Urzędu Miasta Sopot –14 grudnia 2010r.) i to ten wniosek dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego według stanu na grudzień 2004 r., o czym świadczy tytuł tego wniosku: "Wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego 30 grudnia 2004r." i jego treść. Podkreślić też należy, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 grudnia 2010 r. pozostaje poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu kasacyjnym. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem. Uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku potwierdza proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd pierwszej instancji prawidłowo przedstawił – za organami administracji publicznej - stan faktyczny sprawy i określił przedmiot niniejszego postępowania jak również odniósł się do zarzutów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.