II OSK 447/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser /spr./ Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 466/14 w sprawie ze skargi P. H. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 466/14 (dalej wyrok z 19 listopada 2014 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę P. H. (dalej strona, odwołujący albo skarżący) na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego (dalej Wojewoda albo organ II instancji) z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2014 r.) zapadłą w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent Miasta Szczecina (dalej Prezydent) decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2007 r.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu nr [...] i [...], oraz budowę wewnętrznego układu komunikacyjnego w S. przy ul. [...] na działce nr [...] i dz. nr [...]. Współwłaściciele ówczesnej dz. nr [...] - A. H. i P. H. zostali uznani za strony w tym postępowaniu i brali w nim udział. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Prezydent na wniosek H., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę 5-ciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych 3- kondygnacyjnych nadziemnych, oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu nr od [...] do [...], przy ul. [...], na dz. nr [...] z obr. [...]. Z akt sprawy wynika, że ówczesna działka nr [...] przy ul. [...] w obrębie [...] ([...]) w S., będąca współwłasnością A.H. i P. H. oraz [...] Spółki z o.o. uległa podziałowi na dz. nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2011 r.) Prezydent zmienił pierwotną decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r., poprzez zatwierdzenie: projektu budowlanego dotyczącego dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oznaczonych literami "A i B" oraz projektu zmian wprowadzonych do projektu zagospodarowania terenu w zakresie lokalizacji projektowanych dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, układu komunikacji wewnętrznej i miejsc postojowych, a także ukształtowania terenu w granicach dz. nr [...] przy ul. [...] w S. Ponadto w decyzji tej wskazano, że obszar oddziaływania obiektu obejmował dz. nr [...] i [...]. Właściciel działki [...] nie uczestniczył w postępowaniu dotyczącym zmiany pierwotnej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. W dniu 9 października 2012 r. strona wystąpiła z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2011 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), wnosząc o uchylenie tej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2014 r.), wydaną na podstawie art. 151 § 2 pkt 1 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., Prezydent, po uprzednim wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w dniu [...] lipca 2013 r., stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. z naruszeniem prawa i nie uchylił ww. decyzji. Kwestionując powołaną decyzję strona złożyła od niej odwołanie wskazując, że organ za podstawę faktyczną przyjął ustalenie, że między budynkami inwestora objętymi decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., a budynkami odwołującego nie zachodzi zjawisko tzw. przysłaniania. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy inwestycja zlokalizowana na dz. nr [...], zatwierdzona decyzją zmieniającą z dnia [...] stycznia 2011 r., może spowodować ograniczenia w użytkowaniu dz. nr [...] należącej do strony przez zacienianie planowanych budynków. W oparciu o znajdujące się w sprawie materiały organ odwoławczy stwierdził, że przed zmianą budynek nr [...] (budynek A) oddalony był od granicy działki [...] o 6,12 m, a po zmianie o 5,21 m. Odległość pomiędzy budynkiem A na dz. nr [...], a budynkiem na dz. nr [...] wynosi 13,57 m. Po przeanalizowaniu wyjaśnień stron postępowania oraz uwzględniając projekt budowlany budynku wielorodzinnego B (budynek oznaczony jako 105) na dz. nr [...] zatwierdzony decyzją Prezydenta z dnia [...] czerwca 2007 r. Wojewoda stwierdził, że sporne mieszkanie nr 1 w budynku na dz. nr [...] należącym do odwołującego ma 3 pokoje z otworami okiennymi od strony spornej inwestycji na działce nr [...] (str. zachodniej) oraz 1 pokój z otworami okiennymi od strony północnej (rys. AR203 projekt budowlany "osiedle Podbórzańska 2.3"). Zdaniem organu II instancji, usytuowanie tej inwestycji dokonane jest z zachowaniem wymaganych odległości, poza tym dla pokoju środkowego mieszkania nr 1 na dz. nr [...], od strony dz. nr [...] zachowany jest wymagany czas nasłonecznienia od 8:15 (częściowo) do 11:30. W tych okolicznościach organ II instancji stwierdził, że decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. zmieniająca decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. została wydana z naruszeniem prawa, z uwagi na uniemożliwienie udziału w tym postępowaniu stronie, jednakże organ po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego uznał brak podstaw do uchylenia tej decyzji, w sytuacji gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść taka sama decyzja jak dotychczasowa, co stanowi o spełnieniu warunku określonego w art. 146 § 2 k.p.a. Nie zgadzając się z tą decyzją, P. H. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo i interes prawny skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego pozwalającego na rozpoznanie sprawy; - art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji z naruszeniem zasad procedury administracyjnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej w skutek nieustosunkowania się do twierdzeń skarżącego; - art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia powodów rozstrzygnięcia, brak wskazania merytorycznych przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422, dalej rozporządzenie z 2002 r.) przez utrzymanie w mocy decyzji, na podstawie której doszło do ograniczenia skarżącego w użytkowaniu należącej do niego działki nr 50/20 przez zacienienie planowanych budynków, dla których skarżącemu wydana została prawomocna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wskazany na wstępie wyrok WSA podkreślił, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu była decyzja wydana po wznowieniu postępowania, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – stwierdzającą wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. - z naruszeniem prawa, z uwagi na pominięcie w postępowaniu strony postępowania, czyli skarżącego oraz jednocześnie odmawiająca uchylenia tej decyzji. Podzielając ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej sąd I instancji uznał sformułowane w skardze zarzuty za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. sąd I instancji zauważył, że w aktach administracyjnych znajduje się szereg pism stanowiących korespondencję między organem a stronam,i dotyczącą ustalenia kwestii zacieniania nieruchomości na działce skarżącego, zatem brak jest podstaw do jego uwzględnienia, bowiem organ z urzędu podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Następnie w oparciu o stanowiska obu stron oraz w wyniku analizy projektu budowlanego organ stwierdził, że sporne mieszkanie nr 1, znajdujące się na parterze budynku położonego na działce nr [...] (należącej do skarżącego) ma 3 pokoje z otworami okiennymi od strony spornej inwestycji położonej na działce nr [...], zaś w stosunku do jednego z pokoi w tym mieszkaniu (pokój środkowy) zachowany jest wymagany czas nasłonecznienia od godziny 8:15 do 11:30, co w sumie odpowiada trzem godzinom i piętnastu minutom, a w konsekwencji stanowi o spełnieniu warunku określonego w § 60 rozporządzenia z 2002 r. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut polegający na braku wyjaśnienia przez organ podjętego rozstrzygnięcia, a tym samym naruszenia zasad postępowania wynikających z art. 9 k.p.a. i 11 k.p.a., bowiem organ ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, a swoją ocenę umotywował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona przez skarżącego P. H. (dalej skarżący kasacyjnie), reprezentowanego przez radcę prawnego, pismem z 20 stycznia 2015 r. Skarżący kasacyjnie zaskarżył w całości wyrok z 19 listopada 2014 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.., dalej p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Wojewody z [...] marca 2014 r. w sytuacji, gdy została ona wydana przez Wojewodę z naruszeniem przepisów: a) art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego pozwalającego na rozpoznanie sprawy, b) art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. przez brak wyjaśnienia powodów rozstrzygnięcia, brak wskazania merytorycznych przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Skarżący kasacyjnie powołując się ponadto na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił sądowi I instancji naruszenie: 2) przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i zaaprobowanie przez Wojewodę naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 60 rozporządzenia z 2002 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że nie doszło do ograniczenia skarżącego kasacyjnie w użytkowaniu należącej do niego działki nr [...] przez zacienienie planowanych budynków, dla których skarżącemu została wydana prawomocna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na budowę. W oparciu o art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Orzekając w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. ograniczony był zakresem kontroli instancyjnej wyznaczonym treścią zarzutów kasacyjnych oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji. Wobec braku wystąpienia którejkolwiek z podstaw nieważności postępowania sądowego, podlegających uwzględnieniu z urzędu, rozpoznanie sprawy odbyło się w granicach wytyczonych przez ramy wniesionego środka zaskarżenia. Rozpoznając sprawę w granicach wskazanych podstaw kasacyjnych, skargę kasacyjną należało oddalić, ponieważ sformułowane w niej zarzuty nie okazały się zasadne. W istocie rzeczy, stanowiły one powtórzenie zarzutów zamieszczonych w skardze, co do których sąd I instancji prawidłowo uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zarówno w skardze na decyzję z [...] marca 2014 r., jak i w skardze kasacyjnej od wyroku z 19 listopada 2014 r. skarżący kasacyjnie konsekwentnie wskazywał, że "nowo zaprojektowany budynek na działce [...] oddziałuje na Jego działkę w ten sposób, że promienie słoneczne w dniach równonocy nie zapewniają zgodnego z przepisami prawa nasłonecznienia budynków, dla których skarżący uzyskał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę" (s. 10 skargi kasacyjnej). Skarżący kasacyjnie, poza powołaniem się na zasady ogólne postępowania administracyjnego oraz na § 60 rozporządzenia z 2002 r., nie wskazał dokładnie na czym polegał błąd w ocenie materiału dowodowego sprawy popełniony przez organ II instancji, a następnie zaakceptowany przez WSA w zaskarżonym wyroku. Innymi słowy, skarżący kasacyjnie zarzucając sądowi I instancji brak uwzględnienia zajętego przez Niego stanowiska w sprawie, nie wykazał błędu w rozumowaniu sądu I instancji, który podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji. W trakcie prowadzonego postępowania, zarówno skarżący kasacyjnie jak i inwestor, przedstawili swoje poglądy co do spornego zagadnienia dotyczącego nasłonecznienia dziennego budynku znajdującego się na działce nr [...]. Co warte podkreślenia, pismem z 22 maja 2013 r. inwestor ustosunkował się do stanowiska przedstawionego przez skarżącego kasacyjnie w piśmie z 7 maja 2013 r. dowodząc, że wszystkie mieszkania zlokalizowane przy elewacji wschodniej są nasłonecznione w godzinach od 8.15 do 11.30, co jest zgodne z brzmieniem § 60 rozporządzenia z 2002 r. We wcześniejszym piśmie z dnia 24 kwietnia 2013 r. inwestor zwrócił uwagę na to, że szkic linijki słońca przedstawiony przez skarżącego zawiera błędne parametry projektowanej zabudowy. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], organ II instancji, w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy analizy nasłonecznienia raz jeszcze wyjaśnił, że wziął pod uwagę, że o godz. 8.15 fragment okna pokoju sypialni mieszkania oznaczonego jako nr 1 na parterze, na linijce słońca zaznaczonej przez projektanta w dniu 22 maja 2013 r. jest już częściowo nasłoneczniony, co sprawia, że nasłonecznienie następuje po godz. 8.15 do 11.30. Organ zwrócił przy tym uwagę na to, że skarżący kasacyjnie w ramach swojej analizy nie wykazał, jakoby słońce nie docierało do okien mieszkania najbardziej skrajnego, poprzestając na tym, że o godz. 9.00 cień na budynku znajdującym się na działce nr [...] zacienia jego kraniec. Wnosząc skargę kasacyjną jej autor, poza ogólnymi zarzutami dotyczącymi naruszenia art. 7, 9 i 11 k.p.a., nie wyjaśnił na czym dokładnie polegało uchybienie sądu I instancji, jakich dokładnie twierdzeń skarżącego kasacyjnie WSA nie uwzględnił, na czym polega błąd w ocenie materiału dowodowego sprawy, gdzie został on popełniony i jakie wywołał konsekwencje. Biorąc pod uwagę znaczny stopień ogólności twierdzeń zamieszczonych w skardze kasacyjnej, a nadto opierając się na zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, wniesiony środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał bowiem prawidłowego ustalenia zgodnie z którym w stosunku do jednego z pokoi mieszkania skarżącego znajdującego się na parterze budynku położonego na działce nr [...], zachowany został wymagany czas nasłonecznienia o którym stanowi § 60 rozporządzenia z 2002 r. W skardze kasacyjnej ustalenie to nie zostało skutecznie podważone. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.