II OSK 455/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie NSA Barbara Adamiak del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.B. i S.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 715/15 w sprawie ze skargi J.B. i S.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 715/15 oddalił skargę J. B. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po rozpatrzeniu wniosku L. M. z dnia [...] lutego 2015 r., Wójt Gminy G. wydał w dniu [...] maja 2015 r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] w Z. Decyzja została wydana na podstawie art. 4, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2015 r., poz. 199 ze zm.) - powoływanej także jako "u.p.z.p.". W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. B. i S. B., właściciele działki nr [...], sąsiadującej z terenem inwestycji, zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na brak wyznaczenia im przez organ administracji terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego przez wydaniem decyzji oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez załączenie do zaskarżonej decyzji załączników podpisanych przez Kierownika Referatu działającego z upoważnienia Wójta, bez załączenia upoważnienia do decyzji oraz niespójność pomiędzy treścią decyzji, a załącznikami do decyzji. Ponadto zarzucili naruszenie art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak sporządzenia projektu decyzji przez uprawnionego architekta lub urbanistę oraz bez załączenia do niego części tekstowej analizy, a także art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi. Odwołujący zarzucili także naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) - zwanym dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 52 u.p.z.p. poprzez brak wyznaczenia całego obszaru analizowanego na jednej mapie zasadniczej, obejmującej obszar całego obszaru analizowanego oraz naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 1 - 4 rozporządzenia poprzez brak przedstawienia w części graficznej analizy ustaleń wynikających z jej części tekstowej oraz nieuwzględnienie w obliczeniach zawartych w części tekstowej analizy zabudowy znajdującej się na działce nr [...]. Odwołujący zarzucili również naruszenie § 7 ust. 1-4 oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 6 m w sytuacji, gdy przylegający do planowanej zabudowy budynek na działce [...] ma wysokość 3 m oraz naruszenie § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. ponieważ nie wyjaśniono określenia geometrii dachu na poziomie 45° oraz nie oznaczono minimalnego stopnia nachylenia. Zarzucili ponadto naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego mającego na celu zbadanie rodzaju zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym i naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niespełnienie przesłanki dobrego sąsiedztwa. W uzasadnieniu odwołujący się dodatkowo zarzucili niewyjaśnienie przez organ I instancji sposobu ustalenia kręgu uczestników postępowania, w szczególności pominięcia właścicieli innych działek sąsiadujących z działką inwestora. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podniosło, że organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyjaśniło, że część tekstową analizy stanowi dokument pn. "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analiza urbanistyczna dla obszaru wokół działki nr [...] we wsi Z.", cześć graficzna została sporządzana na dwóch arkuszach kopii wycinka z mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stanowią one załączniki do decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządził uprawniony architekt, o czym świadczy stosowna adnotacja. Załącznik graficzny do decyzji oraz część graficzna analizy zostały sporządzone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem organu odwoławczego odpowiadają one wymaganiom określonym w art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 9 rozporządzenia. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wskazało, że z części tekstowej analizy wynika, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji, wyznaczono wokół działki obszar o promieniu wynoszącym 140 m, przy ustaleniu, że szerokość frontu działki wynosi 45 m. Przyjęto zatem obszar analizowany o wielkości nieznacznie większej niż minimalna wielkość tego obszaru przewidziana w § 3 rozporządzenia. Przeprowadzając analizę ustalono, że w obszarze analizowanym działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane i niezabudowane. Zlokalizowana jest na nich zabudowa zagrodowa, składająca się z budynków mieszkalnych jednorodzinnych i gospodarczych. Ustalono, że na badanym obszarze niektóre budynki zlokalizowane są w granicy działki lub w niewielkiej od niej odległości. Granice obszaru analizowanego przedstawiono w formie graficznej na dwóch arkuszach kopii wycinka mapy zasadniczej w skali 1:1000. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność ta nie stanowi naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, bowiem zdarza się, że z obiektywnych względów techniczno-organizacyjnych, wypis z mapy zasadniczej w odniesieniu do pojedynczej działki możliwy jest tylko na dwóch lub większej ilości arkuszy. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach przyjęcie wskazanej wielkości obszaru analizowanego należy uzasadnić w ten sposób, iż wyznaczony obszar zawiera wszystkie charakterystyczne cechy istniejącej w tym rejonie zabudowy zagrodowej, w ramach której planowana jest planowana inwestycja, co pozwala jednoznacznie ustalić wymagania dla zamierzenia inwestycyjnego i zagospodarowania terenu. Wielkość wyznaczonego obszaru analizowanego jest zgodna z przepisami i jest wystarczająca dla stwierdzenia, iż planowana inwestycja spełnia wymóg kontynuacji funkcji, a także dla określenia funkcji, cech i wskaźników dla planowanej inwestycji. Szczegółowe ustalenia dotyczące funkcji poszczególnych budynków oraz zestawienie liczbowych danych dotyczących parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu występujących na działkach położonych na terenie analizowanym przedstawiono w części tekstowej analizy. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 4 rozporządzenia określono, że nieprzekraczalna linia zabudowy planowanej inwestycji od strony drogi gminnej (działki nr [...]) określona została w załączniku graficznym do decyzji jako linia zabudowy istniejącego na działce od jej frontu, budynku mieszkalnego. Fragment obszaru działki, na którym będzie realizowana planowana inwestycja, nie przylega bezpośrednio do drogi publicznej, znajduje się w głębi terenu. Linia zabudowy zaś wyznaczana jest od strony drogi publicznej i oznacza ona tylko minimalną (nieprzekraczalną) odległości obiektu od tej drogi. Na sąsiednich działkach położonych na obszarze analizowanym i jednocześnie bezpośrednio przy gminnej drodze publicznej, linia zabudowy jest w miarę jednolicie ukształtowana usytuowaniem istniejących budynków mieszkalnych. Powołując się na § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podniosło, że w decyzji organu I instancji określono, że powierzchnia zabudowy budynku gospodarczego po projektowanej rozbudowie i nadbudowie w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ma wynosić maksymalnie 4%. Z tekstu analizy wynika, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi [...] m2, łączna powierzchnia dotychczasowej zabudowy wynosi ok. [...] m2 (budynek mieszkalny ok. [...] m2, gospodarczy ok. [...] m2), co stanowi obecnie wskaźnik zabudowy wynoszący ok. [...] %. Na analizowanych działkach sąsiednich średni wskaźnik zabudowy wynosi [...] %, przy czym w analizie wskazano jednostkowe wskaźniki zabudowy dla wszystkich analizowanych działek. Odwołując się do treści § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia organ II instancji wskazał, że w decyzji organu I instancji określono, że szerokość elewacji budynku znajdującej się od strony frontu działki (od strony drogi gminnej - działki nr 521/14) ma wynosić maksymalnie 6,5 m. Jak ustalono w analizie budynki (łącznie mieszkalne i gospodarcze) w obszarze analizowanym posiadają szerokość elewacji frontowej w przedziale od ok. 3 m do 18 m. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wyjaśniło, że w zaskarżonej decyzji określono wysokość na maksymalnie 6,5 m. W analizie ustalono, że istniejący budynek gospodarczy planowany do rozbudowy i nadbudowy przylega ścianą do ściany budynku gospodarczego istniejącego na działce nr [...], którego wysokość wynosi około 3 m - 8 m. Ponadto z analizy wynika, że omawiany parametr w budynkach istniejących na obszarze analizowanym wynosi od 3 m do 8 m dla budynków gospodarczych, a dla budynków mieszkalnych od 6 m do 10 m. Określenie wymienionego parametru na wskazanym powyżej poziomie jest zdaniem organu II instancji zgodne z § 7 ust. 3 rozporządzenia. Dalej organ odwoławczy przytoczył treść § 8 rozporządzenia i stwierdził, że w analizowanym obszarze dachy budynków są zróżnicowane: jednospadowe, dwuspadowe, wielospadowe, główne kalenice lub górne krawędzie dachu prostopadłe do dłuższych boków działek lub do frontu działki; kąt nachylenia połaci istniejących budynków na terenie analizowanym do 45°. Określenie w decyzji organu I instancji dla planowanej inwestycji dachu jednospadowego, o kierunku górnej krawędzi dachu równoległym do granicy działki nr [...] i działki [...], wysokości górnej krawędzi dachu maksymalnie do 6 m i o kącie nachylenia połaci dachowych do 45°, odpowiada zdaniem organu odwoławczego wnioskom analizy i sytuacji na gruncie oraz jest zgodne z § 8 rozporządzenia, który nie nakazuje określania minimalnej wartości tego parametru. W związku z tym organ II instancji uznał, że planowana inwestycja spełnia wymogi kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z przepisami rozporządzenia. Spełnione zostały również pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 w u.p.z.p., tj.: teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, drogi gminnej (działka nr [...]) poprzez istniejący zjazd; istniejące lub projektowane uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego jest wystarczające; teren planowanej inwestycji stanowią grunty rolne klasy R-V. Decyzja uzyskała uzgodnienie z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 u.p.z.p. (postanowienie Starosty Skierniewickiego z dnia 17 kwietnia 2015r. znak: [...]), z kolei uzgodnienie z organem właściwym w sprawie melioracji wodnych nastąpiło na zasadzie tzw. "milczącej zgody" stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.; decyzja nie wymaga odrębnej zgody zarządcy drogi gminnej, którym jest ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wskazało, że stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d) w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy winna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W pkt 5 warunków określonych w decyzji organu I instancji określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich poprzez zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz w zakresie dotyczącym ochrony przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. W ocenie organu odwoławczego sposób określenia wskazanych warunków w zaskarżonej decyzji spełnia wymagania ustawowe i na tym etapie nie mogą być one bardziej szczegółowe. Zawarte w zaskarżonej decyzji warunki dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich winny zostać uwzględnione i uszczegółowione w dokumentacji sporządzanej dla celów uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji podkreślił także, że treść wniesionego odwołania wskazuje, że odwołujący zapoznali się szczegółowo z całym materiałem dowodowym zebranym przez organ I instancji, a zarzucając niewyznaczenie im terminu na wypowiedzenie co do zebranego materiału dowodowego nie wskazują, jaki mogłoby mieć to wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. nie wymaga załączania do decyzji upoważnień organu do wydania w jego imieniu decyzji przez pracownika, natomiast fakt sporządzenia projektu decyzji przez uprawnionego urbanistę wynika z adnotacji umieszczonej na tym projekcie. Jeżeli chodzi natomiast o niespójności pomiędzy treścią decyzji, a ilością załączników, bowiem decyzja nie wskazuje, że mają to być dwa załączniki w formie dwóch dokumentów czy kart, Kolegium wyjaśniło, że analiza została sporządzona w formie kilku dokumentów i kart i ze względu na zachowanie przejrzystości redakcyjnej każdy z nich otrzymał odrębny numer jako załącznik. Ponadto z załączonej mapy wynika, że działka nr [...] nie jest zabudowana i stanowi wąski pas gruntu wydzielony prawdopodobnie na poszerzenie drogi powiatowej, jest zatem nieprzydatna dla analizy. Z przedłożonych akt wynika, że planowana inwestycja nie ma wpływu na zabudowę innych sąsiednich działek. Nadto wskazało, że w postępowaniu i w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rozstrzyga się kwestii uregulowanych w przytoczonym w odwołaniu rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, które należą do odrębnego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach skargę do sądu administracyjnego złożyli J. B. i S. B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: 1/ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na brak wyznaczenia skarżącym terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, jak również poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej tożsamym naruszeniem; 2/ naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia w jaki sposób organ ustalił krąg uczestników postępowania, tj. z jakich przyczyn za strony postępowania uznał jedynie J. B. oraz S. B. - właścicieli działki nr [...], z pominięciem właścicieli innych działek sąsiadujących z działką inwestora, jak również poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej tożsamym naruszeniem; 3/ naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w której organ I instancji dopuścił się niespójności pomiędzy treścią decyzji, a treścią załączników polegającej na wskazaniu w treści decyzji, że do decyzji załączone zostały 2 załączniki (1. część graficzna decyzji 2. wyniki analizy) i załączenie do niej w rzeczywistości 5 załączników (1., 2., 3. i 4. - wycinki z mapy zasadniczej; 5. wyniki analizy); 4/ naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne i wybiórcze odniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu z dnia 18 maja 2015 r.; 5/ naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego mającego na celu zbadanie rodzaju zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym. Ponadto skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ naruszenie art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji dopuszczenia się przez organ I instancji następujących naruszeń: a) brak sporządzenia projektu zaskarżonej decyzji przez uprawnionego architekta lub urbanistę (na doręczonym skarżącym projekcie decyzji organu I instancji oraz jej załącznikach znajdują się podpisy Wójta Gminy G. oraz działającego z jego upoważnienia Kierownika Referatu - brak jest podpisów uprawnionego architekta oraz urbanisty); b) sporządzenie projektu zaskarżonej decyzji bez załącznika w postaci części tekstowej analizy urbanistycznej; 2/ naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia w związku z art. 52 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji braku wyznaczenia całego obszaru analizowanego na jednej mapie zasadniczej, obejmującej obszar całego obszaru analizowanego; 3/ naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 1-4 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji dopuszczenia się przez organ I instancji następujących naruszeń: a) brak przedstawienia w części graficznej analizy urbanistycznej ustaleń wynikających z części tekstowej analizy urbanistycznej; b) nieuwzględnienie w obliczeniach zawartych w części tekstowej analizy urbanistycznej zabudowy znajdującej się na działce nr [...]; 4/ naruszenie § 7 ust. 1-4 rozporządzenia oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji ustalenia przez ten organ wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 6 m, w sytuacji gdy przylegający do planowanej zabudowy budynek na działce [...] ma wysokość ok. 3 m; 5/ naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy nie została spełniona przesłanka dobrego sąsiedztwa. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Powołanym we wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, wskazując w uzasadnieniu, że kontroli Sądu poddane zostało postępowanie ustalające warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 61 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd wyjaśnił również, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Z § 1 rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sąd wskazał, że analiza urbanistyczna sporządzona w rozpoznawanej sprawie spełnia powyższe wymagania. Sąd wyjaśnił, że skarga nie jest zasadna, choć przyznał, że postępowanie dotknięte jest błędami, które nie miały jednak wpływu na wynik postępowania, nie powodują konieczności wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., obligujący organ do zapewnienia uczestnikom czynnego udziału w każdym etapie postępowania. Skarżący bowiem nie wykazali, aby to niewątpliwe uchybienie miało wpływ na możliwość dokonania przez nich konkretnych czynności procesowych. Zgodnie z utrwalonym poglądem, wyrażanym wielokrotnie w orzeczeniach sądów administracyjnych jest to warunek zasadności powyższego zarzutu. Za nieuzasadniony uznał Sąd zarzut naruszenia dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sposobu ustalenia kręgu stron, wyjaśniając, że taki zarzut może podnieść osoba, która w postępowaniu zostanie pominięta. Skoro skarżący brali udział w postępowaniu, otrzymali decyzję, skutecznie złożyli odwołanie i skargę do Sądu, to ewentualne wadliwe ustalenie kręgu stron również nie ma wpływu na ich uprawnienia w tym postępowaniu. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie naruszył art. 107 § 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy G. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach stanowił art. 138 § 1 k.p.a. Natomiast powołany przez skarżących art. 107 § 1 k.p.a. reguluje kwestię zawartości decyzji. Zarzuty dotyczące braku spójności między decyzją a załącznikami w istocie dotyczy pozornej rozbieżności wynikającej z faktu, że w części pisemnej wpisano "załącznik - część graficzna decyzji" i nie podano, że załączono kilka arkuszy mapy. Sąd wyjaśnił, że każdy z arkuszy został jednak oznaczony jako załącznik graficzny, nie ma zatem wątpliwości, że wszystkie te arkusze przyporządkować można do pojęcia "załącznik graficzny", użytego w części opisowej. Zdaniem Sądu jest to oznaczenie nieco nieprecyzyjne, ale nie wprowadza w błąd co do zawartości decyzji. Ponadto nie ma znaczenia dla oceny zasadności decyzji sporządzenie załącznika graficznego decyzji na kilku arkuszach mapy zasadniczej. Może ono wprawdzie nieco utrudniać weryfikację dokonanych ustaleń, ale nie czyni jej niemożliwą, czy nieczytelną. Wbrew zarzutom skargi, nie stanowi to naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia, ani art. 52 u.p.z.p. Sąd wskazał, że również zarzut braku ustaleń co do zabudowy na nieruchomościach sąsiednich z nieruchomością objętą wnioskiem jest bezpodstawny, opis rodzaju zabudowy na poszczególnych nieruchomościach znajduje się bowiem w wynikach analizy urbanistycznej, będącej załącznikiem do decyzji organu I instancji. Sąd wyjaśnił, że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach co do zarzutów zawartych w odwołaniu zostało przedstawione w sposób umożliwiający jego kontrolę. Ponadto organ II instancji w postępowaniu administracyjnym przejmuje sprawę do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Zgodnie z tą zasadą organ odwoławczy nie tylko zweryfikował trafność decyzji Wójta Gminy G., ale ponownie dokonał ustaleń, przytoczył i analizował podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji i nie narusza przesłanki dobrego sąsiedztwa przyjmuje za własne ustalenia w tym zakresie ponieważ nie ma podstaw, aby przyjąć, że planowana rozbudowa budynku gospodarczego na potrzeby rozwoju gospodarstwa rolnego na terenie zabudowy zagrodowej, nieodbiegająca planowanymi parametrami od istniejących budynków jest sprzeczna z zastanym sposobem zagospodarowania. Jak wynika z analizy urbanistycznej, budynki na działkach sąsiednich posadowione są niejednokrotnie w granicy bądź w zbliżeniu do niej. W tym kontekście zarzut naruszenia art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd uznał za pozbawiony podstaw. Jak wynika z części testowej analizy, uwzględniona została zabudowa na działce nr [...]. Skarżący zarzucają pominięcie zabudowy na działce nr [...], tymczasem z załączonej mapy wynika, że rację ma organ administracji twierdząc, że jest to wąski pas gruntu niezabudowany. W ocenie Sądu nie sposób zarzucić organom wadliwości w ustaleniu dopuszczalnej wysokości nadbudowywanego i rozbudowywanego budynku do 6 m, skoro analiza wskazuje na rozpiętość tego wskaźnika w badanym terenie od 3 m do 10 m, zaś zabudowa na działce skarżących również wysokość 6 m osiąga. Analiza wprawdzie nie podaje średniej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, zsumowanie danych z poszczególnych nieruchomości wymienionych w analizie dowodzi, że średnia ta wynosi 5,76 m. Określenie maksymalnej wysokości wnioskowanej inwestycji na 6 m jest zgodne z dyspozycją § 7 ust. 2 rozporządzenia, stanowi przy tym nieznaczne odstępstwo od średniego wskaźnika w terenie zbudowanym i w pełni harmonizuje z wysokością zabudowy na działce skarżących. Sąd zgodził się z organem II instancji, że nie stanowi istotnego, znaczącego dla bytu decyzji uchybienie dotyczące braku podpisu osoby uprawnionej (uprawnionego urbanisty bądź architekta) w sytuacji, gdy wskazano na projekcie dane tej osoby. Projekt podpisał Wójt Gminy G., co należy traktować jako potwierdzenie, że dokument ten sporządziła wskazana na nim osoba. Skargę kasacyjną wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B. i S. B., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który wskazał, że skargę kasacyjną opiera na obu podstawach kasacyjnych: I./ naruszeniu przez Sąd przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszeniu: 1/ przepisu art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. zwanej dalej p.u.s.a) w związku z: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji gdy organy I i II instancji uniemożliwiły skarżącym czynny udział w postępowaniu, z uwagi na brak wyznaczenia skarżącym terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, który to udział skarżących uniemożliwiłby wydanie przez organy decyzji zawierającej naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, o których mowa poniżej; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji niezawarcia przez organy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, w jaki sposób organy ustaliły krąg uczestników postępowania, tj. z jakich przyczyn za strony postępowania uznały jedynie J. B. oraz S. B. - właścicieli działki nr [...], z pominięciem właścicieli innych działek sąsiadujących z działką inwestora; - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w odniesieniu do której organ I instancji dopuścił się niespójności pomiędzy treścią decyzji, a załącznikami do niej załączonymi, a polegającej na wskazaniu w treści decyzji, że do decyzji załączone zostały 2 załączniki (1. część graficzna decyzji 2. wyniki analizy) i załączenie do niej w rzeczywistości 5 załączników (1., 2., 3. i 4.- wycinki z mapy zasadniczej; 5. wyniki analizy); - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe nie nosiło cech wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego; 2/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób szczegółowy i przekonujący do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących; II./ naruszeniu prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj naruszeniu: 1/ § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588; zwanego dalej: "rozporządzeniem") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organy nie są zobowiązane do wyznaczenia całego obszaru analizowanego na jednej mapie zasadniczej, obejmującej obszar całego obszaru analizowanego; 2/ § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organy uprawnione są do nieprzedstawienia w części graficznej analizy urbanistycznej ustaleń wynikających z części tekstowej analizy urbanistycznej oraz do nieuwzględnienia w obliczeniach zawartych w części tekstowej analizy urbanistycznej zabudowy znajdującej się na wszystkich działkach wchodzących w skład obszaru analizowanego (w niniejszej sprawie na działce na [...]); 3/ art. 61 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 poz. 199; zwanej dalej "u.p.z.p.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, że w sprawie spełniona została przesłanka "dobrego sąsiedztwa"; 4/ art. 61 ust. 1 pkt 5) u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, że wydana w sprawie decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi, w sytuacji gdy w stosunku do warunku, o którym mowa w pkt 5) organy I i II instancji ograniczyły się do wskazania nazw ustaw, z którymi rzekomo decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna, bez wskazania przez konkretnych przepisów powołanych ustaw; - art. 60 ust. 4 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ nie ma obowiązku zapewnienia, aby projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez uprawnionego architekta lub urbanistę (na doręczonym skarżącym projekcie decyzji organu I instancji oraz jej załącznikach znajdują się podpisy Wójta Gminy G. oraz działającego z jego upoważnienia Kierownika Referatu - brak jest podpisów uprawnionego architekta oraz urbanisty); - § 9 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organy nie są zobowiązane do załączenia do zaskarżonej decyzji części tekstowej analizy urbanistycznej; - naruszenie § 4 ust. 1 oraz § 7 ust. 1-4 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jak również długość zabudowy planowanej przez inwestora może znacząco odbiegać od parametrów zabudowy na działce sąsiedniej; - naruszenie § 8 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organy nie są zobowiązane do wyjaśnienia przyczyn, dla których geometrię dachu określono na określonym poziomie procentowym, bez oznaczenia minimalnego stopnia nachylenia. Wskazując powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących kasacyjnie wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. 2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji Sądu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Rozpoznawana skarga kasacyjna J. B. i S. B. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty koncentrują się na poglądzie skarżących, iż Sąd I instancji wadliwie przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] w Z., a w konsekwencji zaskarżona decyzja jako naruszająca przepisy prawa nie powinna być wydana, albowiem planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ponieważ w sprawie nie została spełniona zasada "dobrego sąsiedztwa". Ze stanowiskiem skarżących nie można się zgodzić, albowiem Sąd I instancji właściwie przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji uznając, że w sprawie brak jest takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Stąd też trafnie przyjęto w zaskarżonym wyroku, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 3 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie więc Sąd I zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie było przesłanek do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., a w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłoby rozstrzygnięcie o innej treści. Nie budzi wątpliwości, że w tej kategorii mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Takich naruszeń prawa procesowego nie ujawniono w tej sprawie, co wyraźnie wskazał w motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji i ocena ta zasługuje na aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaś skarga kasacyjna powołująca się na wadliwość wydanych w sprawie decyzji nie jest usprawiedliwiona. Generalnie nie można podzielić stanowiska skarżących zawartego w skardze kasacyjnej, co do wykazywanych naruszeń przepisów prawa procesowego dokonanych przez organ administracji, a niedostrzeżonych przez Sąd. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że samo naruszenie art. 10 k.p.a. nie może automatycznie przesądzać o jego skuteczności. Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13). Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wskazali żadnych czynności, których mogliby dokonać przed organami administracji, gdyby zostali zawiadomieni o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków. Oceniając kolejny zarzut, wskazać należy, iż przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc zrealizować zasadę prawdy obiektywnej, a tym samym wypełnić zobowiązanie płynące z nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy uznać uwzględnienie wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów i okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Stwarza to w sposób oczywisty konieczność uzasadnienia zajętego stanowiska, aby wyraźnie z niego wynikało, że zostało ono oparte na prawidłowo zrealizowanej zasadzie swobodnej oceny dowodów, a nie ma charakteru rozstrzygnięcia dowolnego. Analizując zarzut naruszenia powyższych przepisów wskazać trzeba, że wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, organy wyjaśniły przyczyny ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, a w szczególności odniosły wyniki prawidłowo przeprowadzonej analizy do zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Sąd I instancji trafnie przyjął, że z zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że analiza urbanistyczna określa wymagania dotyczące ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, a w szczególności jej uzasadnienie spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a., odnosi się też do zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazując na ustalone fakty, które zostały udowodnione i wyjaśnia podstawę prawną wydanej decyzji, co w ocenie Sądu umożliwiało rzetelne przeprowadzenie kontroli instancyjnej, wbrew temu co podnosi się w skardze kasacyjnej. Podobnie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w powyższym przepisie. Na marginesie należy zauważyć, że skarga do WSA, a także skarga kasacyjna zawierają te same zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd przepisów prawa materialnego wskazać należy, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia. Cechą charakterystyczną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest sporządzenie analizy urbanistycznej, która jest zasadniczym dowodem w sprawie. Wszystkie istotne ustalenia w sprawie w zakresie istnienia tak zwanej kontynuacji funkcji i przewidzianych przepisami prawa parametrów inwestycji określane są przez organ administracji w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną, którą zgodnie z art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p. sporządza architekt lub urbanista, a więc osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że choć projekt decyzji oraz załączniki doręczone stronie podpisane zostały przez Wójta Gminy G., to stanowi to potwierdzenie, że powyższe sporządził uprawniony urbanista wskazany na dokumentach. Podkreślić należy, że analiza ma na celu pomoc organom administracji w ustaleniu okoliczności, do wyjaśnienia których konieczna jest wiedza specjalistyczna z określonej dziedziny. Taka analiza została opracowana w sprawie przez uprawionego urbanistę, co potwierdzają akta sprawy. Słuszne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach, zaaprobowane przez Sąd, że nie został naruszony § 9 ust. 2 w zw. z § 3 ust.1 rozporządzenia ponieważ wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Fakt, że załącznik graficzny składa się z kilku arkuszy map nie wprowadza w błąd, co do zawartości decyzji, a najistotniejsze jest, że granice obszaru analizowanego wyznaczono prawidłowo. Niewątpliwie zagospodarowanie analizowanego obszaru dawało podstawę do przyjęcia wskaźników, określonych w decyzji. Uzasadnione było wyznaczenie wysokości planowanej nadbudowy i rozbudowy budynku gospodarczego w odniesieniu do budynku gospodarczego znajdującego się na działce [...], którego wysokość wynosi 3 m - 8 m, a średnia wysokość budynków gospodarczych w obszarze analizowanym wynosi 3 m do 8 m. Właściwa wykładnia przepisu § 7 ust. 4 rozporządzenia, przy uwzględnieniu treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że dla ustalenia warunków konkretnego obiektu budowlanego decydujące znaczenie ma w szczególności analiza tych działek sąsiednich, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań w zakresie parametrów, cech kształtowania zabudowy, w tym wysokości obiektów. Dotyczy to również § 8 rozporządzenia dotyczącego ustalenia geometrii dachu. Określenie dla planowanej inwestycji dachu jednospadowego, o kierunku górnej krawędzi równoległym do granicy działki [...] i działki [...], górnej krawędzi dachu maksymalnie do 6 m i o kącie nachylenia do 45° odpowiada wynikom analizy. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.