II OSK 502/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. F. i Z. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 779/22 w sprawie ze skargi A. F. i K. F. oraz H. F. i Z. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2022 r. nr DOA.7110.16.2022.NKR w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 września 2022 r. o sygn. VII SA/Wa 779/22, po rozpoznaniu skarg A. F. i K. F. oraz H. F. i Z. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ) z 21 marca 2022 r., znak DOA.7110.16.2022.NKR, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję GINB i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. GINB zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej: Wojewoda) z 30 grudnia 2021 r., znak WI-I.7840.4.46.2021.GD, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta) z 28 października 2016 r., nr B.6740.1814.2016.MS, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. B. pozwolenia na budowę budynku szkoły podstawowej oraz budowę muru oporowego na granicy z działkami nr [...] i [...], na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiedli H. i Z. F. (dalej: skarżący kasacyjnie), reprezentowani przez adwokata, zaskarżając wydane rozstrzygnięcie Sądu I instancji w części. Na podstawie "art. 174 par. 1 pkt 1" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") zaskarżonemu w części wyrokowi, a mianowicie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt I powołanego wyroku zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1d w zw. z art. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty), w zw. z § 8 pkt 2 ppkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (obowiązującego w dacie wydania decyzji przez Starostę; dalej "rozporządzenie MTBiGM"), w zw. z art. 4 ust. 8 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dalej "u.d.p.") oraz § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (dalej "rozporządzenie MTiGM"), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa."), polegające na : 1.1 braku dokonania przez Sąd I instancji na etapie procedowania oraz orzekania kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji, a mianowicie: a) regulacji określających obligatoryjne elementy, które zawierać musiał projekt architektoniczno-budowlany w dacie wydania decyzji Starosty z 28 października 2016 r., przede wszystkim regulacji statuujących wymóg szczegółowego określenia w projekcie architektoniczno-budowlanym układu komunikacyjnego ściśle związanego z realizowanym przedsięwzięciem oraz wymóg określenia w projekcie architektoniczno-budowlanym powierzchni i układu dróg na działce inwestycyjnej; b) regulacji określających obowiązek kontroli i zgodności projektu budowalnego pod kątem jego zgodności z zagospodarowaniem działki lub terenu inwestycyjnego przez właściwe organy architektoniczno-budowalne, który to brak kumulatywnego zastosowania przedmiotowych regulacji skutkował: 1.2 uznaniem przez Sąd I instancji prawidłowości stanowiska zawartego w decyzji ostatecznej GINB z 22 marca 2022 r., iż wyszczególniona przez skarżących kasacyjnych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty, sytuacja obejmująca: a) brak zdefiniowania w projekcie architektoniczno-budowlanym zjazdu do szkoły podstawowej w [...], a finalnie brak określenia w rzeczonym projekcie architektoniczno-budowlanym układu komunikacyjnego pomiędzy drogą publiczną oraz działką, na której posadowiony został obiekt szkoły, w tym powierzchni układu dróg wiodących od drogi publicznej do obiektu szkoły (który byłby zgodny z regulacjami szczególnymi w postaci ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, obowiązujących w dacie wydania decyzji przez Starostę), b) wydanie przez Starostę decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę, w sytuacji braku określenia w projekcie architektoniczno-budowlanym obligatoryjnego elementu w postaci układu komunikacyjnego oraz układu i powierzchni drogi, nie stanowiły kwalifikowanej wadliwości projektu architektoniczno-budowlanego uniemożliwiającej wydanie stosownej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę dla szkoły podstawowej, a finalnie: 1.3 nie stanowiły sytuacji wydania przez Starostę decyzji w warunkach rażącego naruszenia prawa, a w konsekwencji podstawy do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., albowiem: 1.4 zjazd z drogi publicznej do szkoły podstawowej mógł zostać zaprojektowany na podstawie osobnego zgłoszenia, a która to ocena poczyniona przez Sąd skutkowała: 1.5 uznaniem przez Sąd I instancji, iż GINB prawidłowo uznał w decyzji ostatecznej, iż brak zawarcia w projekcie architektoniczno-budowlanym dla przedsięwzięcia w postaci szkoły podstawowej definicji zjazdu z drogi publicznej na działkę inwestycyjną oraz braku szczegółowego określenia w rzeczonym projekcie architektoniczno-budowlanym układu komunikacyjnego pomiędzy drogą publiczną oraz działką inwestycyjną w sposób kreujący możliwość zbadania zgodności rzeczonego układu komunikacyjnego z zagospodarowaniem działki inwestycyjnej oraz przepisami szczególnymi, a także brak szczegółowego określenia drogi na działce inwestycyjnej pod kątem jej układu oraz powierzchni, nie stanowi w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. kwalifikowanej wadliwości wspomnianego projektu budowlanego, stanowiąca przeszkodę do wydania decyzji ów projekt zatwierdzającej, a finalnie: 1.6 uznaniu, iż zarzut skarżących kasacyjnie w powyższym zakresie jest niezasadny i nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji ostatecznej GINB oraz w konsekwencji 1.7 uchyleniem wskazanej decyzji ostatecznej jedynie w odniesieniu do kwestii dotyczącej niezgodności pomiędzy ilością miejsc parkingowych przewidzianych dla budynku szkoły w projekcie architektoniczno-budowlanym, a ilością miejsc parkingowych dopuszczalnych dla budynków przewidzianych w zapisach Uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] [...] 2010 r. (dalej "Uchwała"), w sytuacji gdy: 1.8 w świetle prawidłowej kumulatywnej subsumpcji oraz prawidłowej egzegezy regulacji art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1d w zw. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty), w zw. z § 8 pkt 2 ppkt 3 i 4 rozporządzenia MTBiGM (obowiązującego w dacie wydania decyzji Starosty), w zw. z art. 4 ust. 8 u.d.p. oraz § 79 rozporządzenia MTiGM, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., nie dokonanych zarówno przez Sąd I instancji, jak też uprzednio przez GINB na etapie wydawania decyzji ostatecznej: a) brak zawarcia w projekcie architektoniczno-budowlanym dla przedsięwzięcia w postaci szkoły podstawowej definicji zjazdu z drogi publicznej na działkę inwestycyjną oraz braku szczegółowego określenia w rzeczonym projekcie architektoniczno-budowlanym układu komunikacyjnego pomiędzy drogą publiczną oraz działką inwestycyjną w sposób kreujący możliwość zbadania zgodności rzeczonego układu komunikacyjnego z zagospodarowaniem działki inwestycyjnej oraz przepisami szczególnymi, a także brak szczegółowego określenia drogi na działce inwestycyjnej pod kątem jej układu oraz powierzchni, stanowi w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. kwalifikowaną wadliwość wspomnianego projektu budowlanego, stanowiącą przeszkodę do wydania decyzji ów projekt zatwierdzającej zaś: b) wydanie przez Starostę decyzji pomimo braku w projekcie architektoniczno- budowlanego obligatoryjnego elementu w zakresie układu komunikacyjnego oraz układu i powierzchni drogi powoduje sytuację wydania rzeczonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa w postaci art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1d w zw. z 34 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty), w zw. z § 8 pkt 2 ppkt 3 i 4 rozporządzenia MTBiGM (obowiązującego w dacie wydania decyzji przez Starostę), a finalnie: c) tożsame jest z zaistnieniem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. oraz w konsekwencji: tożsame jest z zaistnieniem wadliwości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej GINB w materii uznania, iż nie wystąpiło wydanie decyzji Starosty z rażącym naruszeniem prawa ze względu na brak w projekcie architektoniczno-budowlanego obligatoryjnego elementu w zakresie układu komunikacyjnego oraz układu i powierzchni drogi a finalnie także: stanowiło podstawę do uchylenia przez Sąd I instancji wyszczególnionej decyzji ostatecznej GINB także ze względu na nieprawidłową ocenę przez GINB przedmiotowej kwestii, a więc w oparciu o szerszą podstawę niż podstawa, która stanowiła cause uchylenia przez Sąd I instancji decyzji ostatecznej GINB, 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Starostę), w zw. z § 3 pkt 8 oraz § 58 pkt 2b zdanie drugie Uchwały, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. wyrażającego się w: 2.1 braku dokonania przez Sąd I instancji na etapie procedowania oraz orzekania kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji in ius, który to brak kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych regulacji skutkował: 2.2 uznaniem przez Sąd I instancji zasadności oceny zawartej w ostatecznej decyzji GINB, iż projekt architektoniczno-budowlany szkoły podstawowej objęty przedmiotem decyzji Starosty jest w pełni zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycyjnym, w postaci Uchwały, a finalnie: 2.3 uznaniem zasadności i prawidłowości stanowiska zawartego w decyzji ostatecznej GINB, iż decyzja Starosty została wydana w warunkach prawidłowo ustalonej zgodności projektu architektoniczno-budowlanego szkoły podstawowej z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także, iż była zgodna z zapisem regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlanego oraz nie była dotknięta rażącym naruszeniem prawa warunkującym stwierdzenie jej nieważności, a która to ocena Sądu I instancji skutkowała: 2.4 uznaniem przez Sąd I instancji, iż nie zachodzi podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej GINB ze względu na nieprawidłową ocenę problematyki niezgodności decyzji Starosty z zapisem regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlanego w kontekście występowania rażącego naruszeniem prawa warunkującego stwierdzenie nieważności decyzji Starosty oraz 2.5 uchyleniem wskazanej decyzji ostatecznej jedynie w odniesieniu do kwestii dotyczącej niezgodności pomiędzy ilością miejsc parkingowych przewidzianych dla budynku szkoły w projekcie architektoniczno-budowlanym, a ilością miejsc parkingowych dopuszczalnych dla budynków przewidzianych w zapisach Uchwały w sytuacji gdy: 2.6 w świetle łącznego zastosowania wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji materialnoprawnych, uznane przez Sąd I instancji za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej GINB dotyczące zgodność decyzji Starosty z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "m.p.z.p."), zostało sformułowane w sytuacji: a) zaniechania rozważenia zbadania przez GINB, czy szkoła podstawowa ze względu na planowaną ilość zatrudnionych osób, determinowana planowaną ilością uczniów, nie mieściła się w zakresie obiektu o dużym zatrudnieniu w rozumieniu § 3 pkt 8 Uchwały, a finalnie, czy nie stanowiła obiektu, który zgodnie z zapisem § 58 pkt 2b zdanie drugie Uchwały nie mógł zostać zlokalizowany na terenie inwestycyjnym, a finalnie nie mógł w świetle regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zostać objęty decyzją w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, a w konsekwencji także w warunkach: 2.7 zaniechania zbadania przez GINB, czy wydana przez Starostę decyzja nie była sprzeczna z zapisami § 3 pkt 8 oraz § 58 pkt 2b zdanie drugie Uchwały, a w konsekwencji: 2.8 zaniechania zbadania przez GINB, czy wspomniana decyzja Starosty nie została wydana w sytuacji rażącego naruszenia regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, mieszczącego się w zakresie statuowanej na kanwie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Które to aspekty powodowały, iż: 2.9 decyzja ostateczna GINB miała charakter nieprawidłowy, w szczególności została dokonana w sytuacji braku kumulatywnej subsumpcji oraz prawidłowej egzegezy regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Starostę, w zw. z § 3 pkt 8 oraz § 58 pkt 2b zdanie drugie Uchwały, a finalnie zaistniałe uprzednio okoliczności kreowały podstawę do: 2.9.1 wydania przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej GINB także ze względu na nieprawidłową ocenę przez GINB przedmiotowej kwestii oraz ze względu na konieczność ponownego zbadania przez GINB problematyki zgodności decyzji Starosty z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w zw. z § 3 pkt 8 oraz § 58 pkt 2b zdanie drugie Uchwały, w kontekście zaistnienia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., a więc w oparciu o szerszą podstawę niż podstawa, która stanowiła cause uchylenia przez Sąd I instancji decyzji ostatecznej GINB, 3. art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obowiązujących w dacie wydawania decyzji Starosty; dalej "rozporządzenie MI"), w zw. z § 58 pkt 8 Uchwały, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., wyrażające się w: 3.1 braku dokonania przez Sąd I instancji procedowania oraz orzekania kumulatywnej subsumpcji oraz egzegezy wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji in ius a mianowicie: a) regulacji nakazujących uwzględnianie na etapie oceny wystąpienia przesłanek do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę zgodności projektu budowlanego oraz zgodności paramentów i usytuowania przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, b) regulacji nakazujących uwzględnianie na etapie oceny wystąpienia przesłanek do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę zgodności projektu budowlanego oraz zgodności paramentów i usytuowania przedsięwzięcia z zagospodarowaniem tak terenu inwestycyjnego, jak też rzeczywistym charakterem i możliwym faktycznie i prawnie przeznaczeniem terenów sąsiadujących bezpośrednio z obszarem inwestycyjnym, który to brak kumulatywnej subsumpcji przedmiotowych regulacji skutkował: 3.2 uznaniem przez Sąd I instancji, iż GINB dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących rzeczywistego charakteru działki nr [...] będącej własnością skarżących kasacyjnie, a w rezultacie: 3.3 uznaniem przez Sąd I instancji, iż GINB prawidłowo uznał, iż nie zachodziła przeszkoda do zatwierdzenia mocą decyzji Starosty z 28 października 2016 r. projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, ze względu na fakt, iż budynek szkoły usytuowany został w odległości od nieruchomości skarżących kasacyjnie mniejszej niż wynikająca łącznie z regulacji art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy § 12 ust. 1 i ust.3 rozporządzenia MI (obowiązujących w dacie wydawania decyzji Starosty), w zw. z § 58 pkt 8 Uchwały oraz 3.4 uznaniem przez Sąd I instancji, iż GINB prawidłowo uznał, iż decyzja Starosty nie naruszała w sposób rażący regulacje art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia MI w zw. z § 58 pkt 8 Uchwały, powodując: a) lokalizację obiektu szkoły od działki nr [...] jako nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej w odległości niezgodnej z zapisami m.p.z.p., b) lokalizację szkoły od działki nr [...] jako nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej w odległości powodującej niemożność korzystania z działki nr [...] zgodnie z jej przeznaczeniem i sposobem zagospodarowania, a finalnie: 3.5 uznaniem przez Sąd I instancji, iż nie zachodzi podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej GINB ze względu na nieprawidłowa ocenę przez GINB wyszczególnionej powyżej kwestii oraz 3.6 uchyleniem wskazanej decyzji ostatecznej jedynie w odniesieniu do kwestii dotyczącej niezgodności pomiędzy ilością miejsc parkingowych przewidzianych dla budynku szkoły w projekcie architektoniczno-budowlanym, a ilością miejsc parkingowych dopuszczalnych dla budynków przewidzianych w zapisach Uchwały, w sytuacji gdy: 3.7 w świetle kumulatywnej subsumpcji oraz egzegezy art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia MI w zw. z § 58 pkt 8 Uchwały rozstrzygnięcie zawarte w ostatecznej decyzji GINB zostało w rzeczywistości sformułowane w sytuacji: 3.8 nieuwzględnienia przez GINB, iż decyzja Starosty z 28 października 2016 r. w sposób rażący naruszała wspomniane regulacje, powodując: a) lokalizację obiektu szkoły od działki nr [...] jako nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej w odległości niezgodnej z zapisami m.p.z.p., b) lokalizację szkoły od działki nr [...] jako nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej w odległości powodującej niemożność korzystania z działki nr [...] zgodnie z jej przeznaczeniem i sposobem zagospodarowania, oraz w sytuacji 3.9 błędnego ustalenia przez GINB rzeczywistego charakteru działki nr [...] będącej własnością skarżących kasacyjnie w szczególności: a) nieuwzględnienia przez GINB, iż rzeczona działka stanowi częściowo działkę zabudowaną domem mieszkalnym, a także obejmuje obszary stanowiące obszary o przeznaczeniu do użytkowania rolnego w ramach gospodarstwa rolnego (który to status obowiązywał w dacie przyjęcia Uchwały), a więc obszary, które zgodnie z zapisem zawartym explicite w § 58 pkt 8 Uchwały, mogą zostać objęte lokalizacją nowych obiektów gospodarczych i budowli w tym zadaszonych miejsc odpoczynku, a w konsekwencji: b) nieuwzględnienia przez GINB, iż w stosunku do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] objętą częściowo zabudową – domem mieszkalnym, a częściowo stanowiącą obszar o przeznaczeniu do uprawy rolnej w ramach gospodarstwa rolnego, który to status obowiązywał w dacie uchwalenia Uchwały, na którym zgodnie z zapisami m.p.z.p., mogą być lokalizowane nowe budynki gospodarczej i budowle, winny znaleźć zastosowanie normy odległościowe określone na kanwie § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MI, a finalnie: c) nieuwzględnienia przez GINB okoliczności, iż mocą decyzji Starosty został zatwierdzony projekt budowlany oraz udzielone pozwolenie na budowę szkoły podstawowej, pomimo, iż budynek szkoły usytuowany został w odległości od nieruchomości skarżących mniejszej niż wynikająca łącznie z regulacji art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia MI, w zw. z § 58 pkt 8 Uchwały, oraz d) nieuwzględnienia przez GINB, iż decyzja Starosty w sposób rażący naruszała wspomniane regulacje, powodując: a) lokalizację obiektu szkoły od działki nr [...] jako nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej w odległości niezgodnej z zapisami m.p.z.p., b) lokalizację szkoły od działki nr [...] jako nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej w odległości powodującej niemożność korzystania z działki nr [...] zgodnie z jej przeznaczeniem i sposobem zagospodarowania, a w rezultacie: e) nieuwzględnienia przez GINB faktu, iż decyzja Wojewody zawierała błędną ocenę kwestii zaistnienia przesłanek nieważności decyzji Starosty oraz błędne rozstrzygnięcie w materii braku istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji Starosty na podstawie regulacji art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., a która to sytuacja skutkować winna f) uchyleniem przez Sąd I instancji decyzji ostatecznej GINB także ze względu na błędną ocenę przez GINB problematyki niezgodności decyzji Starosty z powołanymi regulacjami w kontekście wystąpienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. oraz ze względu na konieczność ponownego zbadania przez GINB wskazanej kwestii, a więc w oparciu o szersze podstawy, niż podstawa, która stanowiła cause uchylenia decyzji GINB, 4. art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, § 12 ust. 1 i ust. 3, w zw. 272 ust. 2 rozporządzenia MI w zw. z § 58 pkt 8 Uchwały w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a i art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., wyrażające się w: 4.1 braku dokonania Sąd I instancji na etapie procedowania i orzekania kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji, a mianowicie: a) regulacji nakazujących uwzględnianie na etapie oceny wystąpienia przesłanek do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę zgodności projektu budowlanego oraz zgodności paramentów i usytuowania przedsięwzięcia z zapisami m.p.z.p., b) regulacji nakazujących uwzględnianie na etapie oceny wystąpienia przesłanek do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę zgodności projektu budowlanego oraz zgodności paramentów i usytuowania przedsięwzięcia z zagospodarowaniem tak terenu inwestycyjnego, jak też rzeczywistym charakterem i możliwym faktycznie i prawnie przeznaczeniem terenów sąsiadujących bezpośrednio z obszarem inwestycyjnym, c) regulacji określającej nakaz usytuowania budynków jednorodzinnych, rekreacji indywidualnej oraz budynków mieszkalnych, zagrodowych i gospodarczych, ze ścianami i dachami nierozprzestrzeniającymi ognia, sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki niż określona w § 12 rozporządzenia, który to brak kumulatywnej subsumpcji przedmiotowych regulacji skutkował: 4.2 uznaniem przez Sąd I instancji, prawidłowości oceny GINB, iż decyzja Starosty z 28 października 2016 r. nie narusza w sposób rażący regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, w zw. z § 272 ust. 2, w zw. z § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia MI, ze względu na fakt, że rzeczona decyzja zatwierdziła projekt budowlany oraz udzieliła pozwolenia na budowę szkoły podstawowej, pomimo, iż budynek szkoły usytuowany został w odległości od nieruchomości skarżących mniejszej niż wynikająca łącznie z powołanych regulacji, a która to ocena Sądu I instancji skutkowała: 4.3 uznaniem, iż nie było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej GINB ze względu na brak dokonania prawidłowej oceny przez GINB wyszczególnionych uprzednio kwestii oraz uchyleniem decyzji GINB jedynie ze względu na kwestie niezgodności ilości miejsc parkingowych z zapisami m.p.z.p., w sytuacji gdy: 4.4 w świetle kumulatywnej subsumpcji oraz prawidłowej egzegezy wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji, 4.5 decyzja GINB została wydana w sytuacji: a) nieuwzględnienia przez GINB, iż działka skarżących kasacyjnych jako działka częściowo zabudowana domem mieszkalnym, a częściowo niezabudowana obejmująca obszary stanowiące obszary o przeznaczeniu do użytkowania rolnego w ramach gospodarstwa rolnego, a więc obszary, które zgodnie z zapisem zawartym w § 58 pkt 8 Uchwały, mogą zostać objęte lokalizacją nowych obiektów gospodarczych i budowli w tym zadaszonych miejsc odpoczynku, winna zostać zlokalizowana w stosunku do budynku szkoły podstawowej przy uwzględnieniu norm odległościowych wynikających z ochrony przeciwpożarowej, a znajdującej odzwierciedlenie na kanwie § 272 ust. 2 w zw. z § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MI (jako obowiązującego w dacie wydania decyzji Starosty), a finalnie: b) nieuwzględnienia przez GINB, iż mocą decyzji Starosty został zatwierdzony projekt budowlany oraz udzielone pozwolenie na budowę szkoły podstawowej pomimo, iż budynek szkoły usytuowany został w odległości od nieruchomości skarżących mniejszej niż wynikająca łącznie z powołanych regulacji oraz c) nieuwzględnienia przez GINB, iż decyzja Starosty w sposób rażący naruszała wspomniane regulacje, który to stan kreował podstawę do stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji Starosty na podstawie regulacji art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., a która to sytuacja skutkować winna 4.6 uchyleniem przez Sąd I instancji decyzji ostatecznej GINB także ze względu na błędną ocenę przez organ problematyki niezgodności decyzji Starosty z powołanymi regulacjami w kontekście wystąpienia podstaw do stwierdzenia nieważności wyszczególnionej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. oraz ze względu na konieczność ponownego zbadania przez GINB wskazanej kwestii, a więc w oparciu o szersze podstawy, niż podstawa, która stanowiła cause uchylenia decyzji GINB, 5. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, § 2, art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. w zw. z § 8 pkt 2 ppkt 3 i 4 rozporządzenia MTBiGM w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a i art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na: 5.1 uznaniu przez Sąd I instancji zasadności oceny zawartej w decyzji ostatecznej GINB, iż wskazane przez skarżących kasacyjnie aspekty takie jak: a) wewnętrzna niezgodność rozwiązań – dotycząca rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych, prowadząca do sytuacji, w której wody opadowe z działki nr [...] będą miały w rzeczywistości ujście na obszarze działki nr [...], objętym służebnością drogową, co powoduje w dni deszczowe zalewanie działki nr [...] strumieniami deszczu, b) brak wskazania na rysunku podstawowym do projektu rozwiązań w zakresie przyłącza wody oraz kanalizacji, a jedynie wskazanie punktów w murze, c) brak ujawnienia uzgodnień na rysunku projektu zagospodarowania terenu, a zamieszczenie uzgodnień na osobnych kartkach, d) brak zawarcia w projekcie zagospodarowania terenu klauzuli uzgadniającej, e) wskazanie w projekcie, iż obiekt kotłowni zasilany jest olejem opałowym, w warunkach jednoczesnego braku ujawnienia w projekcie miejsca tankowania, który to przedstawiony stan w projekcie w sposób jednoznaczny dowodzi występowania zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, w związku z brakiem informacji w jaki sposób i z którego miejsca będzie tankowany z cysterny olej, nie stanowią rażącej wadliwości projektu architektoniczno-budowlanego, w tym niezgodności rzeczonego projektu z zagospodarowaniem działki oraz szczegółowymi regulacjami rozporządzenia MTBiGM, a finalnie, iż nie zachodziło rażące naruszenie przez decyzję Starosty regulacji art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. w zw. z § 8 pkt 2 ppkt 3 i 4 rozporządzenia MTBiGM, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., a w rezultacie: 5.2 uznaniu przez Sąd I instancji, iż nie zachodziła podstawa do uchylenia decyzji GINB ze względu na błędną ocenę wyszczególnionej powyżej kwestii, w sytuacji gdy: 5.3 w świetle kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji wskazane przez skarżących aspekty obejmujące: a) wewnętrzną niezgodność rozwiązań – dotyczącą rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych, prowadzącej do sytuacji, w której wody opadowe z działki nr [...] będą miały w rzeczywistości ujście na obszarze działki nr [...], objętym służebnością drogową, co powoduje w dni deszczowe zalewanie działki nr [...] strumieniami deszczu, b) brak wskazania na rysunku podstawowym do projektu rozwiązań w zakresie przyłącza wody oraz kanalizacji, a jedynie wskazanie punktów w murze, c) brak ujawnienia uzgodnień na rysunku projektu zagospodarowania terenu, a zamieszczenie uzgodnień na osobnych kartkach, d) brak zawarcia w projekcie zagospodarowania terenu klauzuli uzgadniającej, e) wskazanie w projekcie, iż obiekt kotłowni zasilany jest olejem opałowym, w warunkach jednoczesnego braku ujawnienia w projekcie miejsca tankowania, który to przedstawiony stan w projekcie w sposób jednoznaczny dowodzi występowania zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, w związku z brakiem informacji w jaki sposób i z którego miejsca będzie tankowany z cysterny olej, nie stanowią rażącej wadliwości projektu architektoniczno-budowlanego, w tym niezgodności rzeczonego projektu z zagospodarowaniem działki oraz szczegółowymi regulacjami rozporządzenia MTBiGM, stanowiło rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. w zw. z § 8 pkt 2 ppkt 3 i 4 rozporządzenia MTBiGM, a finalnie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., a finalnie: 5.4 kumulatywna subsumpcja wyszczególnionych regulacji wskazuje na błędność oceny zawartej w decyzji ostatecznej GINB, a dotyczącej rażącego naruszenia przez decyzję Starosty ww. regulacji, a finalnie wystąpienia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., oraz: 5.5 winna skutkować uchyleniem przez Sąd I instancji decyzji ostatecznej GINB także ze względu na błędną ocenę przez GINB wyszczególnionej powyżej problematyki, a więc uchyleniem wskazanej decyzji GINB w oparciu o szerszą podstawę niż ta, która stanowiła cause rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, wskazując na przesłankę kasacyjną statuowaną na kanwie "art. 174 par. 1 pkt. 2" p.p.s.a., mające wpływ na treść wydanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 135 w zw. z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a., wyrażające się w: - wydaniu przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia jedynie decyzji ostatecznej GINB ze względu na konieczność zbadania kwestii niezgodności ilości miejsc parkingowych z zapisami m.p.z.p., w sytuacji gdy: - w związku z okolicznością, iż przedmiotowa kwestia niezgodności ilości miejsc parkingowych z zapisami m.p.z.p., nie została zbadana przez Wojewodę w decyzji z 30 grudnia 2021 r., w tym nie została poddana kompleksowej analizie w oparciu o prawidłową subsumpcję oraz egzegezę stosownych regulacji ustawy Prawo budowlane oraz stosownych zapisów Uchwały, zachodziła podstawa do zastosowania przez Sąd I instancji instytucji statuowanej na kanwie art. 135 p.p.s.a. oraz wydania rozstrzygnięcia w materii uchylenia decyzji organów obydwu instancji. Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając fakt, iż ze względu na sytuację faktyczną i prawną skarżących kasacyjnie konieczne oraz celowe pozostaje niezwłoczne rozpoznanie skargi kasacyjnej, jako jedynego, a zarazem koniecznego i celowego środka prawnego służącego ochronie ich praw, wniesiono, na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części, oraz rozpoznanie merytoryczne skargi oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie na podstawie art. 185 p.p.s.a. objętego zaskarżeniem wyroku Sądu I instancji w objętej zaskarżeniem części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w powyższym zakresie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed Sądem I instancji. W świetle art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez ten Sąd przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W sytuacji, w której skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wypada wskazać dla porządku, że błędnie powołano w podstawie zarzutów skargi kasacyjnej obejmujących naruszenie prawa materialnego oraz norm procesowych, przepis art. 174 p.p.s.a., wskazując na "par. 1", którego redakcja obejmuje wyłączenie punkty. Zgodnie z jego treścią, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach, a mianowicie, naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Przepis ten pozbawiony jest paragrafów, wobec czego przywołanie w podstawie zarzutów kasacyjnych "par. 1" nie miało racji bytu, niemniej odnotowana nieścisłość nie uniemożliwiła dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, skoro argumentacja towarzysząca danym zarzutom nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości co do woli skarżących kasacyjnie zaskarżenia wyroku w oparciu o naruszenie przez Sąd I instancji zarówno przepisów proceduralnych, jak i materialnych. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób oczywisty nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Kontrola sądowa w niniejszej sprawie dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a mianowicie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art. 156-158 Kpa. i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 Kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 Kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 Kpa.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Z tego powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Inny jest bowiem przedmiot i zakres postępowania administracyjnego, które toczy się w trybie zwykłego postępowania, a inny w przypadku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. O ile w postępowaniu zwykłym organ rozpatrując odwołanie ponownie merytorycznie rozpoznaje sprawę, to w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, bada czy decyzja nie została wydana z naruszeniem przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa., natomiast w postępowaniu tym organ nie rozpoznaje ponownie sprawy, tym samym nie prowadzi ponownie postępowania dowodowego w sprawie, która w postępowaniu zwykłym zakończyła się decyzją ostateczną. Stąd też formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej nie może być oderwane od tego, w jakim trybie zapadła decyzja administracyjna, która była przedmiotem kontroli przez Sąd pierwszej instancji (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 1494/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"). Podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji w wyniku kontroli decyzji Wojewody zawarł zastrzeżenia odnośnie do kwestii faktycznej "powierzchni użytkowej obiektu", aprobując pozostałe zagadnienia mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie Starosty, z uwagi na zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Uznał, że w zakwestionowanym zakresie sprawa wymaga ponownej analizy organu i dokonania gradacji stwierdzonego naruszenia prawa (bo przeprowadzona ocena przez ten organ nie spełnia wymogów wynikających z art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa.). Stwierdził w konsekwencji, że w tym stanie sprawy nie sposób uznać było, czy doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (ówcześnie obowiązujący Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.; dalej "Pr.bud."), gdy wątpliwym pozostawało, czy projekt budowlany zawiera prawidłowe dane dotyczące powierzchni użytkowej obiektu, zaś w aktach brak jest dokumentów, które pozwalają na jego weryfikację w danym zakresie, w tym w kontekście spełnienia wymogu z § 16 ust. 6 pkt 1b m.p.z.p.. Akta sprawy, jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, winny jednoznacznie wskazywać na "powierzchnię użytkową obiektu", a co za tym idzie, także liczbę planowanych miejsc parkingowych, zgodną z zapisami Uchwały. By dokonać oceny charakteru powołanego naruszenia prawa, GINB winien rozważyć uzupełnienie postępowania dowodowego w niezbędnym – możliwym w trybie nadzorczym – zakresie. Co do zasady organ nadzorczy ocenia, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym jest dotknięta wadą skutkującą nieważność, na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności nie jest kontynuacją postępowania wyjaśniającego prowadzonego w trybie zwykłym. Postępowanie wyjaśniające w postępowaniu nieważnościowym jest ograniczone. Nie może polegać na ponowieniu postępowania dowodowego przewidzianego dla postępowania zwykłego (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 2604/24, dostępny w CBOSA). Niemniej, ocena ewentualnego zaistnienia w postępowaniu ogólnym wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. nie może być oderwana od materiału dowodowego zebranego w postępowaniu weryfikowanym w rozważanym postępowaniu nadzwyczajnym (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 1597/21, dostępny w CBOSA). W postępowaniu nadzorczym nie ustanowiono ograniczeń w ustalaniu, czy doszło do rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.). Przypomnieć jednak trzeba, zasygnalizowane powyżej, ugruntowane stanowisko, że postępowanie nadzorcze prowadzone pod kątem tej przesłanki nieważności nie jest powtórzeniem postępowania zwykłego. Jego celem nie jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (w tym przypadku sprawy budowy szkoły podstawowej oraz budowy muru oporowego). Konieczne jest natomiast zbadanie, czy wydana w postępowaniu zwykłym decyzja nie jest obarczona uchybieniem w postaci rażącego naruszenia prawa. By móc zrealizować tak postawiony cel, zasadnie zobowiązano Wojewodę do ponownego rozpoznania sprawy, z uwzględnieniem dostrzeżonego przez Sąd I instancji braku dokonania ustaleń w danym zakresie. Natomiast w razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania, organ winien będzie ocenić charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja wywołała. Konsekwencją takiego rozumienia rażącego narusza prawa jest więc konieczność uwzględnienia nie tylko stanu faktycznego z momentu wydania decyzji w trybie zwykłym, ale też aktualnego w czasie orzekania przez organ nadzorczy (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 2090/10, dostępny w CBOSA). Wbrew sformułowanym w skardze kasacyjnej zarzutom, Sąd I instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i słusznie na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego doszedł do przekonania, że kwestionowane skargą rozstrzygnięcie Wojewody – z uwagi na dostrzeżony mankament w postaci niejednoznacznego wyjaśnienia kwestii związanych z powierzchnią użytkową "obiektu" oraz "usług" spornej inwestycji – należy wyeliminować z obrotu prawnego, bowiem tylko niebudzące wątpliwości ustalenie w danym zakresie, pozwoli dokonać oceny zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, gdyby ustalono, że prawidłowa "powierzchnia użytkowa obiektu", o której mowa w m.p.z.p., wynosi 1059,27 m2, nie zaś 584 m2, to liczba miejsc postojowych dla budynku szkoły powinna wynosić 31, a nie jak wskazano w projekcie budowlanym 20. Wówczas zachodziłaby podstawa do oceny a w jej efekcie do zajęcia stanowiska odnośnie do tego, czy decyzja Starosty narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 16 ust. 6 pkt 1b m.p.z.p.. Wobec poczynionych dotychczas uwag, nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, skoro w wyniku kontroli rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu nadzwyczajnym przez GINB, dostrzeżono konkretny brak, który uniemożliwił przyjęcie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, organ nie zakwestionował natomiast pozostałych okoliczności, mających odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, umożliwiających ocenę wystąpienia przesłanek rażącego naruszenia prawa. Organ podejmując rozstrzygnięcie w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją Wojewody z 30 grudnia 2021 r., na skutek wyroku objętego rozpatrywaną skargą kasacyjną, uwzględni pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2019 r. o sygn. II OSK 694/17 (dostępny w CBOSA). W powołanym wyroku stwierdzono m.in., że uznanie art. 156 § 2 Kpa. za niekonstytucyjny w zakresie umożliwiającym stwierdzenie nieważności decyzji po upływie 10 lat od wydania tej decyzji, stwarza możliwość zastosowania art. 158 § 2 Kpa.. Należy wszak mieć na uwadze, że Starosta wydał decyzję 28 października 2016 r., stąd przeprowadzona ponownie przez organ ocena w zakresie ewentualnego stwierdzenia jej nieważności, zgodnie z zalecaniami Sądu I instancji, oraz wydane w jej wyniku rozstrzygnięcie z określoną datą, winny uwzględnić treść art. 158 § 2 Kpa., zgodnie z którym, jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.