II OSK 599/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 405/15 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-magazynowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 405/15 oddalił skargę H. S. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-magazynowego. Ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Starosta Złotoryjski zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. S. pozwolenia na odbudowę budynku gospodarczo-magazynowego zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...]. Wnioskiem z dnia 18 lipca 2011 r. G. S. wystąpił do Starosty Złotoryjskiego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej wskazaną ostateczną decyzją. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 147, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: k.p.a.) wznowiono postępowanie w sprawie. Następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], Starosta Złotoryjski uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] i jednocześnie wydał H. S. pozwolenie na odbudowę budynku gospodarczo-magazynowego zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...] ,,w treści swej tożsamej jak w uchylonej decyzji, za wyjątkiem dotychczasowego zapisu w rozdzielniku stron". Po rozpoznaniu odwołania G. S. Wojewoda Dolnośląski, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], uchylił w całości decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę Starosta Złotoryjski, postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., wezwał stronę do usunięcia braków formalnych, a następnie wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzję nr [...], którą stwierdzono wydanie decyzji Starosty Złotoryjskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] z naruszeniem prawa, polegającym na wydaniu decyzji bez udziału wszystkich stron tj. I. S. i G. S.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Wojewoda Dolnośląski uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Starosta Złotoryjski odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - odbudowę budynku gospodarczo-magazynowego zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...]. Po rozpoznaniu odwołania również ta decyzja została uchylona przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], który jednocześnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Starosta Złotoryjski odmówił wznowienia postępowania w sprawie, jednakże decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 508/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na ww. decyzję kasatoryjną. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wznowiono postępowanie zakończone ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Starosta Złotoryjski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, jednakże po rozpoznaniu odwołania G. S. Wojewoda Dolnośląski, decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji. Prowadząc ponownie sprawę Starosta Złotoryjski przedłużał je kilkukrotnie, wzywając inwestora do przedłożenia projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych, uwzględniając poprzednio istniejący w tym miejscu obiekt budowlany. Dodatkowo wskazał, że w przypadku naruszenia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, inwestor powinien wystąpić z wnioskiem do Starosty Złotoryjskiego o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Organ wyznaczył siedmiodniowy termin na uzupełnienie dokumentacji związanej z zamierzeniem inwestycyjnym. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Starosta Złotoryjski, działając w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 36a ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, uchylił ostateczną decyzję Starosty Złotoryjskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na odbudowę budynku gospodarczo - magazynowego, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...] dla H. S., zam. przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu organ I instancji zwrócił uwagę na fakt, że ostateczna decyzja Starosty Złotoryjskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę zawierała nieprawidłowości, zaś postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...] wzywano pełnomocnika inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w terminie 7 dni. Organ wskazał, że pełnomocnik H. S. zwrócił się do Starosty Złotoryjskiego z prośbą o przedłużenie wyznaczonego terminu usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Termin ten został przedłużony postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], jednakże braki nie zostały ostatecznie uzupełnione przez inwestora. Po rozpatrzeniu odwołania H. S. Wojewoda Dolnośląski, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy scharakteryzował etapy i istotę postępowania wznowieniowego, stwierdzając, że w sprawie spełniona została przesłanka wznowienia, o której mowa art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż G. S. nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy. Powołał się także na treść art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawa budowlanego, konfrontując te regulacje z zapisami uchwały Rady Miasta Wojcieszowa z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki strukturalnej [...] - Północ w W., gdzie teren, na którym znajduje się działka gruntu o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], został przeznaczony pod mieszkalnictwo i usługi, na którym dopuszcza się sytuowanie m.in. lokalnych obiektów, garaży. Następnie organ odniósł się do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazując, że sporny obiekt budowlany posiada ścianę o długości 7,40m, bezpośrednio przy granicy z działką gruntu o numerze [...], a w sprawie nie miały zastosowania odstępstwa od ogólnej zasady sytuowania budynku gospodarczego na działce budowlanej określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia. Organ wskazał, że inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo, a także nie przedstawił dowodów świadczących o odbudowie obiektu. Dlatego uznał, że decyzję należało uchylić oraz orzec o istocie sprawy stosując obecnie obowiązujące przepisy. W skardze na ww. decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, H. S. zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 , art. 10 w zw. z art. 73 , art. 11, art. 12, art. 16, art. 75 w zw. z art. 77, art. 80, 81, art. 107 § 3, art. 145 § 1, art. 147, art. 148, art. 149 § 2 , art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skarżąca podała, że postępowanie było prowadzona w latach 2010–2015, a decyzje zapadły dopiero na skutek złożonych przez nią skarg powszechnych, które formalnie nie zostały rozpatrzone i nie została poinformowana o przyczynach istniejącej w tym względzie zwłoki. Zarzuciła niewłaściwe zastosowanie instytucji wznowienia postępowania administracyjnego. Zwróciła również uwagę, że organ, wyznaczając termin usunięcia naruszeń, nie brał pod uwagę zasad wynikających z art. 8 i art. 9 k.p.a. Na koniec zaś wskazała, że złożona skarga powszechna stała się powodem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego we wznowionym postępowaniu, mimo że brak było przesłanek do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Oddalając skargę na ww. decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ocenił, że rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji są prawidłowe, albowiem zasadne było zarówno zastosowanie trybu wznowienia postępowania, jak i uchylenie decyzji Starosty Złotoryjskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności Sąd I instancji zwrócił uwagę, że decyzja Starosty Złotoryjskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] została wydana w postępowaniu, w którym pominięta bez własnej winy została strona postępowania tj. G. S. posiadający tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w strefie oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego. W konsekwencji potwierdziła się przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Następnie Sąd wskazał, że poważnym mankamentem decyzji o pozwoleniu na budowę z 2010 r. jest pominięcie przez organ zagadnienia niezachowania minimalnej odległości obiektu budowlanego od granicy. W ocenie Sądu Wojewódzkiego skoro z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą łącznie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wynikało jednoznacznie, że nie została zachowana minimalna odległość od granicy wynikająca z przepisów techniczno-budowlanych zasadnie nałożono na wnioskodawczynię obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania terenu oraz zgody na odstępstwo. Niewypełnienie tego warunku skutkować zaś musiało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd I instancji zgodził się ponadto z Wojewodą Dolnośląskim, który odwołując się do treści art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego podał w uzasadnieniu decyzji, że zgodę na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie odległości od granicy nieruchomości należy złożyć przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i uchybienia w tej materii nie można było sanować. Odnosząc się zaś twierdzeń samej skargi, Sąd uznał, że nie wpływają one na ocenę prawną wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji. Powołany na wstępie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 405/15 został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez H. S., która zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W zakresie podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a w szczególności zasady sprawiedliwości proceduralnej wynikającej z ogólnych reguł demokratycznego państwa prawnego i w związku z tym naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację przepisów art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 3, art. 36, art. 36 a ust. 1, art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego, a tym samym ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a także § 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadają budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające dopuszczalność zabudowy w mniejszej odległości, jako wyjątek od podstawowej zasady konieczności zachowania właściwych odległości. Skarżąca kasacyjnie wskazała także na naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. w zw. z art. 73, 11, 12, 16, 75, 80, 81,107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4, 147,148,149 § 2 i 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez zaaprobowanie przez Sąd poglądu organu II instancji, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji I instancji, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie wskazała, że Sąd I instancji, oddalając skargę, zaaprobował naruszenie konstytucyjnej zasady sprawiedliwości proceduralnej, nie realizując obowiązków wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Podniosła, że zaistniała sytuacja jest wynikiem działań organów administracji publicznej, które nieudolnie i opieszale prowadziły postępowanie (od 2010 r.), przy czym wielokrotnie i konsekwentnie uchylano decyzje i postanowienia organu I instancji, wydając ostatecznie niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie. Zauważyła, iż budowa przy granicy nieruchomości lub też w zbliżeniu do granicy, może być uznana wyjątkowo za legalną, gdy istnieją ku temu specjalne uzasadnione przyczyny, a takie mogą występować w niniejszej sprawie. Skarżąca zawróciła uwagę, że lokalizacja jej inwestycji nie ogranicza korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą z jej społeczno-gospodarczego przeznaczenia. Tymczasem kwestia ta nie została jednoznacznie rozstrzygnięta. Ponadto zarzuciła, że w nierozstrzygniętej do dnia dzisiejszego skardze powszechnej wnosiła o przedstawienie realnego do wykonania terminu przedłożenia wymaganych dokumentów. Zwróciła uwagę, że pozwolenie na budowę zostało uchylone po zakończeniu budowy i uzyskaniu przez skarżącą pozwolenia na użytkowanie, dokonana ocena była dowolna, a oddalając skargę Sąd Wojewódzki naruszył zasady ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uczestnicy postępowania nie skorzystali z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana również jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził zaistnienia wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w niej zarzutami. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że w skarżąca kasacyjnie powołała szereg przepisów postępowania począwszy od art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. w zw. z art. 73, 11, 12, 16, 75, 80, 81,107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4, 147, 148, 149 § 2 i 151 § 1 pkt 2 k.p.a. skończywszy na art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. nie wskazując jednak w sposób dostateczny na czym polegałoby naruszenie poszczególnych reguł proceduralnych, w szczególności w zakresie nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania administracyjnego. Poza wskazaną ogólnie "niesprawiedliwością proceduralną", której dopuściły się organy administracji orzekające w sprawie, skarżąca nie podniosła w ogóle konkretnych zarzutów w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei zarzut naruszenia postępowania przez Sąd Wojewódzki sprowadza się w istocie do braku akceptacji dla oddalenia skargi od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], również bez wskazania, jakich konkretnie naruszeń proceduralnych dopuścił się Sąd I Instancji. Biorąc pod uwagę powyższe należy zauważyć, że skarżąca kasacyjnie nie podniosła skutecznie zarzutów naruszenia przepisów przez Sąd I instancji, przy jednoczesnym naruszeniu procedury wznowieniowej prowadzonej przez Starostę Złotoryjskiego oraz Wojewodę Dolnośląskiego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności brak jest zarzutów, które podważyłyby legalność zastosowanej procedury wznowieniowej, która doprowadziła do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] uchylającej ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na odbudowę budynku gospodarczo - magazynowego, zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...] dla H. S., zam. przy ul. [...] w W., decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], a następnie oddalenia skargi przez WSA we Wrocławiu. Z pewnością uzasadnieniem dla takich zarzutów nie mogą być argumenty wskazujące ogólnikowo, z jednej strony na naruszenie Konstytucji RP, a z drugiej na opieszałość w prowadzeniu postępowania wznowieniowego. W świetle bezspornie ustalonego stanu faktycznego nie ulega bowiem wątpliwości, że postępowanie w sprawie inwestycji było prowadzone zdecydowanie zbyt długo z wielokrotnym przekazywaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie decyzji kasatoryjnej. Jednakże zgodzić się należy całkowicie z Sądem I instancji, że zarówno kwestia przewlekłego prowadzenia postępowania, jak i złożenia skargi powszechnej i ewentualnego braku odpowiedzi na nią, pozostają całkowicie bez wpływu na ocenę legalności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...]. Tego typu nieprawidłowości powinny być bowiem podnoszone w zupełnie innym trybie. Zgodzić się należy zresztą z Sądem Wojewódzkim, że w niniejszej sprawie zaistniały zarówno przesłanki proceduralne do skutecznego wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak też do wydania decyzji w oparciu o podstawę z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Złotoryjskiego przewidywał rozwiązania techniczne i lokalizację budynku magazynowo-gospodarczego niezgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro sporny obiekt budowlany posiada ścianę o długości 7,40m, bezpośrednio przy granicy z działką gruntu o numerze [...], a jednocześnie brak było możliwości zastosowania odstępstwa. Z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika obowiązek sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W przypadku ustalenia sprzeczności projektowanych rozwiązań z ww. przepisami techniczno-budowlanymi organ zobowiązany jest do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Stąd też należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że po wznowieniu postępowania administracyjnego, a następnie ustaleniu istnienia podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i stwierdzeniu sprzeczności rozwiązań projektowych z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, organ, przystępując do rozstrzygania o istocie sprawy, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., zobowiązany był do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-magazynowego zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...]. Na ocenę prawną tego rozstrzygnięcia nie ma żadnego wpływu fakt zrealizowania spornego obiektu i przystąpienie do jego użytkowania, skoro rozstrzygnięcie to zapadło we wznowionym postępowaniu i po dokonaniu powtórnej oceny możliwości zatwierdzenia projektu budowlanego. Nie można również zarzucić w niniejszej sprawie nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania kontrolnego przez Sąd I instancji w zakresie czynności podjętych przez organy administracji publicznej w odniesieniu do umożliwienia inwestorowi uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej inwestor miał możliwość wielokrotnie przedłożyć stosowną dokumentację, chociażby w zakresie zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych. Strona mogła to uczynić nie tylko w toku całego długotrwałego i wielokrotnie przedłużanego postępowania administracyjnego, ale również była do tego wzywana w drodze odrębnego postanowienia z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. Również termin wskazany w tym postanowieniu był przedłużony postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. Trudno zatem w takiej sytuacji, gdy inwestor od samego początku, tj. od uzyskania pierwotnego pozwolenia na budowę spornego obiektu nie dysponował dokumentacją umożliwiającą zatwierdzenie projektu budowlanego, oczekiwać od organu prowadzącego wznowione postępowanie, aby oczekiwał na przedstawienie tej dokumentacji w bliżej nieokreślonej przyszłości. W świetle powyższego nie mogły zostać również uwzględnione zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 3, art. 36, art. 36 a ust. 1, art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może bowiem uwzględniać z urzędu wyjątku w zakresie zastosowania przepisów techniczno-budowlanych, stosując rodzaj uznania administracyjnego i w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa, w tym ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.