II OSK 62/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska (spr.), Andrzej Jurkiewicz, Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1484/03 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 17 września 2004 r. oddalił skargę W. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], uchylającą decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania robót nakazanych tą decyzją i ustalającą nowy termin wykonania tych robót na dzień 30 kwietnia 2004 r. oraz utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w pozostałej części, tj. w części nakazującej W. P. wykonanie ściany pełnej murowanej, wypełniającej lukę o szerokości 30 cm pozostawioną przy sytuowaniu stodoły na działce W. P. pomiędzy granicą z działką B. S. a wzniesionym budynkiem stodoły. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem: znajduje oparcie w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), stanowiącym, że w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ nadzoru budowlanego, że obiekt budowlany wykonany został niezgodnie z pozwoleniem na budowę – organ ten nakłada, w drodze decyzji, obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W. P. wykonał obiekt budowlany – stodołę niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, która przewidywała usytuowanie tego obiektu bezpośrednio w granicy z działkami sąsiednimi. Stodołę usytuowano bowiem w odległości 30 cm od granicy działki. Takie usytuowanie obiektu względem granicy działki naruszało warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty określone w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 62), w szczególności przepis § 12 i § 13 tego rozporządzenia. Jednocześnie Sąd wskazał, że usprawiedliwieniem takiego odstępstwa od pozwolenia na budowę i wymogów wskazanego rozporządzenia nie może być powoływane przez inwestora rzekome uzgodnienie pomiędzy inwestorem a właścicielem działki sąsiedniej. Nie można bowiem przez czynności prawne bądź faktyczne modyfikować bezwzględnie wiążących przepisów prawa budowlanego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł W. P. reprezentowany przez adwokata M. B. W skardze jako podstawy kasacji wskazano naruszenie przepisów postępowania – art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy słusznego interesu skarżącego oraz naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że właściwy organ władny jest nałożyć na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności mimo, że nie stwierdzono, iż obiekt został wykonany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy administracji nie rozważyły kwestii związanych z techniczną możliwością wykonania ściany o grubości 30 cm na pasie gruntu o długości 12,5 m. Zdaniem autora skargi dobudowanie takiej ściany naruszy konstrukcję stodoły z uwagi na brak możliwości właściwego posadowienia fundamentów. Autor skargi podaje nadto, że w sprawie nie ma podstaw do uznania, że stodoła wykonana została z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę. Wykonany obiekt odpowiada wymiarom określonymi w pozwoleniu na budowę mimo, że został odsunięty o 30 cm od granicy z działką B. S. Gdyby więc został wybudowany bezpośrednio w granicy działki – byłby większy niż określony w pozwoleniu na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy wskazać, że zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, muszą być formułowane z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd. Przepisami postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) są przepisy tej ustawy, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 nie może więc być przytoczony przez autora tej skargi przepis art. 7 kpa. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego – art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wybudowanie stodoły w odległości 30 cm od granicy z działką sąsiednią nie może być oceniane jako istotnie odbiegające od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W decyzji Wójta Gminy B. z dnia 12 grudnia 1994 r. o pozwoleniu na budowę stodoły na działce J. P. położonej w B. zastrzeżono, że stodołę parterową z dachem dwuspadowym o wymiarach w rzucie przyziemia 21.00 x 12,50 m należy usytuować w granicy z działkami B. S. i W. W. oraz w odległości 15,00 m od własnego budynku inwentarskiego inwestora. Zastrzeżono także, że od granicy działek B. S. i W. W. należy wykonać ściany pełne bez otworów okiennych oraz mur ogniowy ppoż. Wody z budynku należy odprowadzać powierzchniowo na własną działkę inwestora. Takie usytuowanie obiektu (bezpośrednio w granicach z działkami sąsiednimi), uzupełnione nakazami dotyczącymi ścian granicznych i sposobu odprowadzania wód opadowych z dachu, dokonane zostało zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Przepis ten przewiduje odstępstwo od wyrażonej w § 12 tego rozporządzenia zasady sytuowania obiektów w odległości co najmniej 4 m od granicy działki z możliwością zmniejszenia tej odległości do 3 m jeżeli ściana od sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Dopuszczenie do sytuowania obiektu bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią miało stwarzać możliwość dobudowania obiektu na działce sąsiedniej. Pozostawienie odstępu o szerokości 30 cm od granicy nie tylko więc nie jest zgodne z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki, które to przepisy takiej możliwości nie przewidują, ale nadto – wyklucza realizację celu, w jakim przepisy te dopuściły budowę w granicy działki. Właściciel sąsiedniej działki przy realizacji podobnego obiektu na własnej działce byłby zmuszony usytuować go w odległości 8 m od granicy (dla zachowania wymogu z § 12 ust. 2 pow. rozporządzenia). Takie więc usytuowanie stodoły przez skarżącego narusza w stopniu istotnym interesy sąsiada, utrudniając prawidłową zabudowę jego działki. W tym znaczeniu więc odstępstwo od pozwolenia na budowę polegające na wzniesieniu obiektu w odległości 30 cm od granicy działki zamiast bezpośrednio w granicy, zważywszy skutki takiej zabudowy – musi być ocenione jako istotnie odbiegające od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Nie znajduje oparcia w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy zarzut, że usytuowanie omawianej stodoły bezpośrednio w granicy działki powodowałoby, że wymiary tego obiektu w rzucie byłyby większe niż określone w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt wynika, że szerokość działki skarżącego w miejscu usytuowania stodoły wynosi 21 m i taką też szerokość stodoły określono w pozwoleniu na budowę. Skoro zatem bezsporne jest, że stodołę usytuowano w odległości 0,30 m od granicy działki to twierdzenie, że zrealizowany obiekt powierzchnią zabudowy odpowiada warunkom pozwolenia na budowę jest bezzasadny. Kwestie techniczne związane z wykonaniem robót nakazanych kwestionowaną decyzją nie podlegają rozstrzyganiu przez organy administracji, a podnoszony zarzut niewykonalności takiej decyzji, jako nie poparty żadnymi dowodami, ocenić należy jako gołosłowny. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 183 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.